پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، فرزانه متین

پلتفرم فیلیمو بعد از اتمام سریال پرحاشیه «تاسیان»، سریال «شغال» را به کارگردانی بهرنگ توفیقی و نویسندگی زامیاد سعدوندیان بلافاصله جایگزین آن کرد. توفیقی با ساخت سریال «آقازاده» توانسته بود، مخاطبان بسیاری را جذب کند. توفیقی در آن سریال، به سوژه ای جنجالی با ویترینی از هنرپیشگان معروف پرداخته بود. این بار اما، با پخش همان قسمت اول سریال، مشخص شد که با سریال متوسطی روبه رو هستیم. «شغال» از همان جایی ضربه خورد که سریال «سرگیجه» (از بهرنگ‌توفیقی) از همان جا ضربه خورده بود؛ خرده روایت های تودرتو، فیلمنامه لاغر و شخصیت پردازی های کم عمق متاسفانه دست به دست هم دادند که بسیاری از مخاطبان از سریال شغال راضی نشوند و حتی قسمت دوم نتواست کمک چندانی به جذب مخاطب کند و اگر سریال همین خط سیر را در پیش گیرد، موفق نخواهد بود. اما از دید نگارنده، هر مخاطبی باید این سریال را با اشکالاتش دنبال کند چرا که سازنده بر روی یک سوژه ملتهب یعنی تجاوز جنسی، دست گذاشته که در آثار نمایشی اغلب در سطح و بسیار محدود به آن پرداخته می شود. شاید هر بیننده ای در ابتدا، ساده از کنار این موضوع بگذرد و آن را شبیه سریال ترکیه‌ای «گناه فاطماگل چه بود؟» بداند اما آنچه که در قسمت دوم به وضوح می بینیم ایستادگی دخترِ مورد آزار و اذیت در برابر فرهنگ غالب جامعه است.

«شغال» نشان داد می توان در برابر بی عدالتی از بدترین نوع آن، تجاوز به عنف، مقابله کرد. رفتن آوا با بازی نورا محقق به کلانتری و شکایت کردن او باعث شد این چرخه ی تکراری در آثاری که می خواهند بر روی چنین مسئله ای سرپوش بگذارند و از واژه هایی چون ناموس، بی آبرویی و… استفاده کنند، شکسته شود. «شغال» دست به تابوشکنی زد و با زبانی بی پرده و صریح گفت اگر این اتفاق شوم رخ داد، کنش گر باشید.

در جامعه همیشه به دلیل ترس از واکنش های جاهلانه و مردسالارانه، تمرکز از قربانی به بزهکار یا عوامل بیرونی جابه جا می شود و روایت قربانی به حاشیه می رود اما سریال  شغال نشان داد این بار، قربانی به صورتی فعال نه منفعل به سمت عدالت خواهی قدم بر می دارد که پیام بسیار مهمی را به همگان منتقل کرد و امید است که سریال سازی در نمایش خانگی دربردارنده ی پیام هایی شود در باب فرهنگ‌سازی.