سینماسینما، گلاره محمدی
در فیلم ” از کرخه تا راین” صحنه ای هست که در آن هما روستا با لحنی تند به همسرش (که فیلمساز است) اعتراض می کند و از او می خواهد به برادرش به چشم یک سوژه برای فیلمش نگاه نکند. حالا حکایت ماست با محمدحسین مهدویان که به بهانه روایت واقعه ای هولناک و تاریخی، کردها و مظلومیت تاریخیشان را سوژه فیلم خود قرار داده و با بهره گیری از موسیقی سوزناک و بیش از اندازه، بازی خیره کننده پیمان معادی و مینو شریفی و البته کودکان معصومش، درد فراموش نشدنی کردهای این سرزمین و …. از مخاطب اشک می گیرد، اشک می گیرد و اشک می گیرد تا جایی که کسی حتی از خود نپرسد که چرا باید از ابتدا تا انتهای فیلم صدای ملال آور مینا ساداتی را تحمل کند؟ چرا مهران مدیری آنقدر بد بازی می کند؟ آیا واقعاً بدتر از این هم می شد به وضعیت اسفبار کولبران اشاره کرد؟ وظیفه فیلمساز بیانیه دادن است یا بیان درد به شیوه ای هنرمندانه؟ تصور سرنوشت ژینا و آرزوی اینکه کاش روزی جلوی سردر دانشگاه تهران کلاه فارغ التحصیلیش را رو به آسمان پرتاب کند و در روستا نباشد چون دختران سردشت یا هنوز وارث آثار شیمیایی اند یا امکانات تحصیل ندارند، با چه منطقی در بطن فیلم همخوانی دارد؟ اینکه فیلم بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده نمی تواند پوشش مناسبی برای ضعف های بی شمارش باشد! آیا این اتفاقات نباید دراماتیزه شود؟ یا فیلمساز رسالت خود را در بیان روایتی سوزناک و اشک انگیز می دیده و بس؟ در اینکه درد سردشت و مردمانش باید روایت شود شکی نیست اما چگونگی روایت هم مهم است اگر قرار است با استفاده از لالایی و صدای محزون زن با احساسات تماشاگر بازی کنیم که هنر نیست!
نقطه سر خط؛ لطفاً با همان لحن هما روستا بخوانید: کردها سوژه فیلم شما نیستند آقای مهدویان!
*از شعر قاصدک مهدی اخوان ثالث
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «درخت گردو»؛ تصویری بلورین و شفاف از عمق یک جنایت جنگی
- همزمان با روز ملی سینما، فردا بلیت سینماها نیمبها است
- قدرت قادر
- «دینامیت» اکران میشود
- سخنگو و دبیر شورای صنفی نمایش: هنوز هیچ فیلمی برای اکران نوروز قطعی نیست
- کدام فیلمها برای معرفی به اسکار مناسب هستند؟
- ۲ فیلم جدید روی پرده میآیند
- دلیل اکران یک هفتهای «درخت گردو» چیست؟
- مجوز نمایش دو فیلم صادر شد
- قانون هست، اما نیست/ نگاهی به جایگاه قانون در فیلمهای جشنواره سیوهشتم فجر
- اسلوب غلط از درک واقعیت عاجز است/ درباره داوری فیلم
- نامه پیمان معادی به محمد حسین مهدویان/ “برلین هم نمیروم”
- نمایه/ جشنواره و حاشیه و دامها!
- نگاهی به بهترین های جشنواره/ پیروزی جوانها بر پیشکسوتها!
- من از «از دست دادن» میآیم وطنم/ نگاهی به فیلم «روز صفر»
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- هرم طلایی مصر به حبیب باوی ساجد میرسد
- سایت داوری «آیین هفت سال سینمای ایران» رونمایی شد
- گرشا رضایی به «امیرکبیر» پیوست
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر





