سینماسینما، محسن جعفری راد
دوئت (ساخته نوید دانش)/ گام محکم
دوئت ساختار متناسبی با محتوای مد نظرش دارد، بخصوص حرکات طولانی دوربین در خانه قدیمی که آن را به هزارتو تبدیل می کند. مثل گذشته دو زوج داستان که به هزارتو شبیه است و بعد از گذشت چند سال، از ذهنشان پاک نمی شود. موتور متحرکه داستان، کمی دیر روشن می شود اما کم کم همدلی مخاطب را برمی انگیزد. نوید دانش از فرم بصری تا هدایت بازیگران، نمره خوبی می گیرد و می توان به آینده اش امیدوار بود. از عنوان فیلم که کاملا با ایده مرکزی فیلم تناسب دارد تا تکرار آگاهانه برخی نماها با جا به جایی شخصیت ها. دوئت فیلم بدون ادعایی است که ارزش تماشا کردن را دارد. شاید مهمترین ضعف فیلم این است که وقتی شخصیت علی مصفا می خواهد از گذشته همسرش سردربیاورد، فیلم زیادی کش پیدا می کند و ریتمی کند و ایستا به خود می گیرد. در کل به عنوان فیلمی نماینده سینمای مستقل، باید از تولید و اکران آن حمایت کرد.
( امتیاز ۷ از ۱۰)
رضا(ساخته علیرضا معتمدی )/ پرسه در مه
علیرضا معتمدی سالها روزنامه نگار و منتقد سینما بوده، بخصوص در همکاری طولانی با ماهنامه فیلم و فیلم رضا اولین فیلم بلند اوست که اولین اکرانش در جشنواره جهانی فجر بود. رضا، داستان مرد معمار و نویسنده ای است که زنش را طلاق می دهد اما میان ادامه زندگی با زنش و ارتباط با دختران و زنان دیگری که در مسیر زندگی روزمره اش قرار می گیرد، با تردید و متزلزل رفتار می کند.
دو برگ برنده فیلم، یکی بازی خود کارگردان در نقش قهرمان داستان است که کاملا باور پذیر و ملموس، شخصیت پردازی شده و دومی شیوه روایت فیلم که کاملا با زندگی ساکن، خنثی و ملال آور رضا، همخوانی دارد. در واقع معتمدی با ساخت رضا گام اول را در فیلمسازی محکم برمی دارد. ضمن اینکه فیلم از لحاظ توجه به لوکیشن به عنوان یک شخصیت هم موفق عمل کرده است. این امتیاز مثبت در شرایطی که در اغلب فیلم ها، لوکیشن فقط کارکرد فیزیکی تصنعی دارد، بیشتر برجسته می شود. از طرفی دیگر روایت موازی فیلم با داستانی که رضا از نیاکان خود در اصفهان تعریف می کند، رنگ و بوی تازه ای به آن بخشیده است.
شاید تنها ضعف فیلم عدم وجود خرده روایت های لازم و شاخ و برگ کافی برای تنه اصلی داستان است اما در کل نمره قبولی می گیرد.
امتیاز ( ۶ از ۱۰)
حمال طلا (ساخته تورج اصلانی)/ باتلاق تقدیر!
حمال طلا، به شغلهایی قرار است بپردازد که کمتر در سینمای ایران به آنها توجه شده است. با یک ایده مرکزی جذاب و کمتر کار شده. ماجرای اصلی، زمانی شروع می شود که دو نفر تصمیم می گیرند در یک شرکت کوچک طلاسازی که قرار است چاه آب و فاضلابش به مزایده گذاشته شود! شرکت کنند چرا که فکر می کنند یک الماس گران قیمت قدیمی در آن مدفون است.
تورج اصلانی از آن جایی که در فیلمبرداری هم جزو تجربه گراترین فیلمبرداران است و مثلا یکی از بهترین کارهایش چند کیلو خرما برای مراسم تدفین است، در حمال طلا نیز روند تجربه گرایی اش را مثل فیلم اولش یعنی جینگو، حفظ کرده است. در اینجا به زندگی افرادی می پردازد که چیزی برای ازدست دادن ندارند، آن قدر که حاضرند در چاه فاضلاب غرق شوند تا شاید بتوانند طبقه خود را عوض کنند.
در همه اجزای ساختاری فیلم از فیلمبرداری و تدوین تا بازیگران موفق عمل شده اما مشکل اصلی فیلم این است که تنه داستانی فیلم، لاغر است و در حد بی سرانجام ماندن نقشه پیدا کردن الماس باقی می ماند، در واقع بعد از کلی مکافات، هیچ الماسی پیدا نمی شود. ایده ای که می توانست با بسط و گسترش بهتر و با یک پایان بندی منسجم تر، به فیلم پخته تری بدل شود اما در شرایط فعلی هم، فیلم کنایه آمیز و جذابی به نظر می رسد، بخصوص که الماس مورد نظر، در سال ۱۳۳۲ گم شده است که تاویل های خودش را دارد!
در واقع شغل های پرداخت نشده، مکان های پرداخت نشده و روابط پرداخت نشده در فیلم حمال طلا، تماشای آن را اشتیاق برانگیز می کند.
(امتیاز ۸ از ۱۰)
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- تورج اصلانی داور جشنواره ترکیهای شد
- معرفی راه یافتگان به بخش رقابتی دومین دورهی جشنواره مهر دوبی
- خبرهای اختصاصی سینماسینما از جشنواره کن؛ مجیدی و فرهادی نمیرسند/ در انتظارِ روستایی، پناهی، مکری، کاهانی و اصلانی
- عشق از راه میرسد/ نگاهی به فیلم «چرا گریه نمیکنی؟»
- درباره انتقاد شدید کارگردان چرا گریه نمیکنی از فیلمیران پخش کننده فیلمش
- گفتوگو با علیرضا معتمدی کارگردان «چرا گریه نمیکنی؟»/ تروما را به تجربه خلاقه و رهاییبخش تبدیل کردم
- ثبت قرارداد اکران «چرا گریه نمیکنی» و «سلفی با رستم»
- رونمایی از اولین تصاویر و تیزر «وابل» همزمان با نخستین اکران
- کارگردان به ملت رفت اما به نشست خبری نه!/ تهیهکننده «چرا گریه نمیکنی؟»: مگر بازیگران این فیلم من را به سینما آوردند؟
- «چرا گریه نمیکنی؟» علیرضا معتمدی در جشنواره فجر نمی تواند حضور داشته باشد
- حضور سینمای هنروتجربه ایران در سه جشنواره جهانی
- فیلم «چرا گریه نمیکنی؟» به جشنواره فرانسوی بلفورت راه یافت
- همکاری تورج اصلانی با کارگردان گرجی/ فیلمبرداری «پسر کوچک و جنگل» به پایان رسید
- فیلمبرداری «چرا گریه نمیکنی؟» به پایان رسید
- تورج اصلانى جایزه بهترین فیلمبرداری جشنواره بالیوود ۲۰۲۱ را گرفت
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد





