سینماسینما، امین نصیری
نام: Alphaville
کارگردان: Jean Luc Godard
سال: ۱۹۶۵
آلفاویل فیلمی دیستوپیایی است که فاصله ای زیاد با واقعیت دارد و شهری تماما افسانه ای را تصویر می کند اما با واقعیتی که همگان میشناسیم و با آن سر و کار داریم نیز مرتبط است. شهری به نام آلفاویل که تماما در تسلط ماشین آلات است و مردمش در پوچی و گمگشتگی مطلق سرگردان اند. بروز احساسات عاطفی، شعر، اشک ریختن، عشق و… همگی قدغن هستند و شخصی که مرتکب این اعمال شود مجازات خواهد شد. لمی کوشن که ماموری مخفی است با نام و شغلی مستعار عازم این شهر بی هویت و عبوس می شود تا با کشتن دکتر فون براون و از بین بردن کامپیوتری به نام آلفا ۶۰ که اختراعش کرده و با آن بر مردم حکومت می کند ماموریت خود را به اتمام برساند. لمی در این راه به سراغ تنها رفیقش که در هتل درب و داغونی سکونت دارد می رود اما او را به شکلی ناامید و از دست رفته مییابد و پی می برد که به طرز فلاکت باری زندگی می کند و بعد از لحظاتی هم که جان میدهد. ناتاشا در این شهر راهنمای او می شود و ما همراه لمی و ناتاشا به محیط های آلوده آلفاویل سرک می کشیم و پی به حکومت شدیدا خودکامه و خاموشی وجدان آدمی می بریم. مردم شهر به طور کاملا نامحسوسی تحت مراقبت های شدید سیستم اند. به مرور و به کمک لمی بینش ناتاشا در مسیر تحول و اصلاح شدن قرار می گیرد و در شهری که عشق ممنوع است، عاشق می شوند، برای هم شعر می خوانند، همدیگر را نوازش می کنند و کلمات ممنوعه ای مانند وجدان و روشنایی را به زبان می آورند. در آلفاویل بازهم همچنان شاهد موقعیت های هستیم که گدار از تدوینی خطی و تداومی دوری می کند(توالی زمان را درهم می شکند) و با جامپ های تند و ناگهانی اش حالت ناامنی و تشویش را تشدید می کند و در نهایت اثرش را در قالب جهانی سرکوب گرانه عرضه می کند. قطع های ناگهانی که گدار از ساختمان های بزرگ دولتی(با مهندسی خاص شان) و همچنین شی های الکترونیکی می گیرد بار مضمونی اثرش را یعنی عدم تشخص و عقب راندن انسانیت را به مرور در ذهن تماشاگر می کارد. ناتاشا شخصیتی است که نماینده ی میل احساسات و عواطف واپس رانده شده ای است که نتیجه زیستن طولانی مدت در آلفاویل بوده (این تمهید نقبی هم دارد به تعمیم پذیر بودن شخصیت ناتاشا به دیگر مردم). کوشن قهرمانی اسطوره ای، تا حدودی خشن و نه چندان متجددی است(نمی تواند به هیچگونه همزیستی با شرایط برسد و انگار متعلق به دوره زمانی و مکانی دیگری ست، کسی که یادآور فیلم های کلاسیک و نوآر است اما در جهانی مدرن تر و پیچیده به کار گرفته می شود) که گدار وجود چنین شخصیتی را برای دگرگونی فضای کنونی ضروری می داند و در انتها هم طی یک حرکت شورشی و طغیانگرانه دست به نابودی این سیستم فاسد می زند و با به وجود آوردن یک وضعیت متشنج در آلفاویل و نجات دادن ناتاشا آنجا را به مقصد شهری دیگر(شهر خوشبختی) ترک می کند و ماجرا را به خوشی( خوشی عوام پسندی که نیاز شاکله ی وجودی اثر آن را در پایان بندی به درستی اقتضا می کند)فیصله می دهد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- تجربهای تقدیرگونه از موج نو و بازآفرینی روح گدار
- درباره سرژ رضوانی هنرمند ۹۶ ساله/ انتشار مشهورترین ساختههای آهنگساز ایرانی فیلمهای تروفو و گدار
- سینماسینما/ ستایش ناتوانی/ گفتوگو با میترا فراهانی درباره آخرین فیلم(های) گدار
- چهرههایی که سال ۲۰۲۲ جهان هنر را ترک کردند
- نازپروردهی انقلابی/ دربارهی ژان لوک گدار و آثارش
- قمارباز بزرگ سینما
- سینما در سوگ اسطوره شگفتیساز/ گدار؛ یاغی سینمایی
- فوت یکی از بنیانگذاران موج نوی سینمای فرانسه/ ژان لوک گدار درگذشت
- «تا جمعه، رابینسون»؛ رودررویی مجازی دو سینماگر بزرگ از دو موج نو
- سینماسینما/ جشن تولد سینهفیلها برای گدار/ گلستان و گدار روبروی هم در «تا جمعه، روبینسون»
- یادبود کیارستمی در نشریات خارجی/ نشریه انگلیسی: کیارستمی مردم را نسبت به آینده سینما امیدوار کرد
- بزرگان درباره کیارستمی چه گفتند
- وقتی فرشتهای پیش از این به خواب رفته، چشم باز کند و در شیپور صوراسرافیل گونهاش بدمد
- گدار: به سینما بدرود خواهم گفت
- برشهای کوتاه/ دو سکانس از فیلمهای «از نفس افتاده» و «پییرو خله»
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- آغاز ثبت نام هشتادمین جشنوار کن
- اعلام منع پخش ۴ اثر نمایش خانگی در یک هفته/ تماشاگرانی که نادیده گرفته میشوند
- آغاز «جاده ابریشم موسیقی» از عمارت تاریخی ارثیه قزوین
- «نویسنده» و لذت کشف از دل روایتهای تو در تو
- هرم طلایی مصر به حبیب باوی ساجد میرسد
- سایت داوری «آیین هفت سال سینمای ایران» رونمایی شد
- گرشا رضایی به «امیرکبیر» پیوست
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان





