سینماسینما، محمد حقیقت
نویسنده، نقاش، و موزیسین بزرگ و بازیگر ایرانی تبار فرانسوی، سرژ رضوانی در ۹۶ سالگی همچنان سرشار از زندگی است. او امروز مجموعهای از مشهورترین آهنگ های خود را به نام «گردباد آوازهای من» روانه بازار کرد. این مجموعه مورد استقبال فراوان منتقدان این رشته قرار گرفت و روزنامه لوموند با احترام بسیار به این شخصیت هنری چند وجهی به طور مفصل پرداخت.
سرژ رضوانی در ۲۳ مارس ۱۹۲۸ در تهران با نام اصلی سیروس رضوانی به دنیا آمد. پدرش مجید خان رضوانی در اصفهان در سال ۱۹۰۰ متولد شد و مادرش روس بود. وی با مادر در سن هفت سالگی به فرانسه آمد در حالی که فقط روسی صحبت میکرد.
سرژ بلافاصله به یادگیری زبان فرانسه پرداخت و در نوجوانی با هنرمندان و نویسندگان این مملکت آشنا شد. در سالهای ۱۹۶۰ با سینماگران موج نو از جمله تروفو، گدار و غیره آشنا شد و برای فیلمهای آنان موزیک و سرود ساخت و حتی در چند فیلم هم بازی کرد. ترانههای او توسط ژان مورو و غیره که خوانده میشد شهرت بسیار یافت و از فرانسه فراتر رفت.
وی همزمان نویسنده هم است و رمانهایی هم نوشته، او همچنان کار نقاشی را دنبال میکرد و در این مورد میگوید: «نقاشی کردن نوعی زیستن مرا توجیه میکند… نوعی هویت بخشیدن بین شما و چیزی که به دنبالش هستید در نقاشی شکل میگیرد.»
آثار او در گالریهای هنری مورد توجه بسیار قرار گرفته است وی با پل ادوارد هم نقاشیهای خود را به طور مشترک بهنمایش گذاشته بود. جدا از این، در زمینه تئاتر نیز تبحر بسیاری داشته و اولین نمایشنامههای تئاتریاش را از سال ۱۹۶۵ شروع کرده است.
در زمینه سینما ، زمانی که فرانسوا تروفو عاشق ترانهها و موزیکهای او بود، از او خواست برای فیلمش آهنگ «گرداب زندگی» را بنویسد و ژان مورو در فیلم تروفو آنرا به شکل فراموش نشدی اجرا کرد که مدتها ورد زبان مردم شده بود و باعت دو چندان شدن معروفیت سرژ رضوانی شد.
او سپس در فیلم «پیرو خله» از ژان لوک گدار هم بازی کرد و کلا جزو «گروه موج نو فرانسه» به حساب میآمد. روزی ژان لوک گدار ساعت هفت صبح به در خانه سرژ میرود او را از خوب بیدار میکند تا وی سریع سه آهنگ برای «آناکارینا» بازیگر فیلمش بنویسد که این آهنگ ها نیز در زمان خود بسیار محبوب فرانسویها میشود.
سرژ رضوانی با احساسهایی از شرق و ایرانی که در او رسوب کرده بود، شعرها و آهنگهایی به غایت نوستالژیک و احساس برانگیز میسازد که هنوز تازه و زنده است.
امروز او مجموعهای از بهترینها و مشهورترینهای این سرودها و موزیکها را در یک بستهبندی بینظیر باز نشر کرده است. چند سال پیش که تلویزیون فرانسه یک گفتگوی طولانی با او انجام داده بود، او کمی نیز در باره اصلیتش صحبت کرد، وی بسیار از اینکه ریشه ایرانی دارد با افتخار یاد میکرد. امروزه وی بین پاریس منطقه ششم (در آپارتمانی پر از نقاشی)، و از سوی دیگر، در منزلی که در جنوب فرانسه دارد زندگی و کار میکند. بنا به نوشته روزنامهنگار، سرژ رضوانی از روحیه با نشاطاش بنظر میآید که برای جشن تولد صد سالگی خود، آمادگی دارد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- ستایش سینمای ایران و کشف سینمای کریم لکزاده در جشنوارهای فرانسوی
- کوچ سینماگران ایرانی به اروپا و آمریکا/ چه اتفاقی در راه است؟
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- «نجات ما»؛ یکی از درخشانترین فیلمهای سال فرانسه
- روایت «نفرین توقیف» از مالیخولیای توقیف در سینمای ایران
- «دیگِر»؛ فیلمی که در یک صحنه تئاتر میگذرد
- کدام فیلمها اسکاری خواهند شد؟
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶/ «کمی نور»؛ در شرایط ناامیدی
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- «ناگهان»؛ فیلم موفق فرانسوی از کارگردانی ژاپنی
- چگونه سینمای فرانسه در انتخاباتِ ریاست جمهوری۲۰۲۷ تاثیر میگذارد؟
- «اودیسه»ی نولان خوب است اما نه بیشتر!
- «گرما»؛ فیلمی درباره اضطراب قتل غیرعمد
- عباس کیارستمی؛ برجستهترین سینماگران ایرانی در صحنه جهانی
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





