سینماسینما، محمد حقیقت
نویسنده، نقاش، و موزیسین بزرگ و بازیگر ایرانی تبار فرانسوی، سرژ رضوانی در ۹۶ سالگی همچنان سرشار از زندگی است. او امروز مجموعهای از مشهورترین آهنگ های خود را به نام «گردباد آوازهای من» روانه بازار کرد. این مجموعه مورد استقبال فراوان منتقدان این رشته قرار گرفت و روزنامه لوموند با احترام بسیار به این شخصیت هنری چند وجهی به طور مفصل پرداخت.
سرژ رضوانی در ۲۳ مارس ۱۹۲۸ در تهران با نام اصلی سیروس رضوانی به دنیا آمد. پدرش مجید خان رضوانی در اصفهان در سال ۱۹۰۰ متولد شد و مادرش روس بود. وی با مادر در سن هفت سالگی به فرانسه آمد در حالی که فقط روسی صحبت میکرد.
سرژ بلافاصله به یادگیری زبان فرانسه پرداخت و در نوجوانی با هنرمندان و نویسندگان این مملکت آشنا شد. در سالهای ۱۹۶۰ با سینماگران موج نو از جمله تروفو، گدار و غیره آشنا شد و برای فیلمهای آنان موزیک و سرود ساخت و حتی در چند فیلم هم بازی کرد. ترانههای او توسط ژان مورو و غیره که خوانده میشد شهرت بسیار یافت و از فرانسه فراتر رفت.
وی همزمان نویسنده هم است و رمانهایی هم نوشته، او همچنان کار نقاشی را دنبال میکرد و در این مورد میگوید: «نقاشی کردن نوعی زیستن مرا توجیه میکند… نوعی هویت بخشیدن بین شما و چیزی که به دنبالش هستید در نقاشی شکل میگیرد.»
آثار او در گالریهای هنری مورد توجه بسیار قرار گرفته است وی با پل ادوارد هم نقاشیهای خود را به طور مشترک بهنمایش گذاشته بود. جدا از این، در زمینه تئاتر نیز تبحر بسیاری داشته و اولین نمایشنامههای تئاتریاش را از سال ۱۹۶۵ شروع کرده است.
در زمینه سینما ، زمانی که فرانسوا تروفو عاشق ترانهها و موزیکهای او بود، از او خواست برای فیلمش آهنگ «گرداب زندگی» را بنویسد و ژان مورو در فیلم تروفو آنرا به شکل فراموش نشدی اجرا کرد که مدتها ورد زبان مردم شده بود و باعت دو چندان شدن معروفیت سرژ رضوانی شد.
او سپس در فیلم «پیرو خله» از ژان لوک گدار هم بازی کرد و کلا جزو «گروه موج نو فرانسه» به حساب میآمد. روزی ژان لوک گدار ساعت هفت صبح به در خانه سرژ میرود او را از خوب بیدار میکند تا وی سریع سه آهنگ برای «آناکارینا» بازیگر فیلمش بنویسد که این آهنگ ها نیز در زمان خود بسیار محبوب فرانسویها میشود.
سرژ رضوانی با احساسهایی از شرق و ایرانی که در او رسوب کرده بود، شعرها و آهنگهایی به غایت نوستالژیک و احساس برانگیز میسازد که هنوز تازه و زنده است.
امروز او مجموعهای از بهترینها و مشهورترینهای این سرودها و موزیکها را در یک بستهبندی بینظیر باز نشر کرده است. چند سال پیش که تلویزیون فرانسه یک گفتگوی طولانی با او انجام داده بود، او کمی نیز در باره اصلیتش صحبت کرد، وی بسیار از اینکه ریشه ایرانی دارد با افتخار یاد میکرد. امروزه وی بین پاریس منطقه ششم (در آپارتمانی پر از نقاشی)، و از سوی دیگر، در منزلی که در جنوب فرانسه دارد زندگی و کار میکند. بنا به نوشته روزنامهنگار، سرژ رضوانی از روحیه با نشاطاش بنظر میآید که برای جشن تولد صد سالگی خود، آمادگی دارد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶/ «کمی نور»؛ در شرایط ناامیدی
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- «ناگهان»؛ فیلم موفق فرانسوی از کارگردانی ژاپنی
- چگونه سینمای فرانسه در انتخاباتِ ریاست جمهوری۲۰۲۷ تاثیر میگذارد؟
- «اودیسه»ی نولان خوب است اما نه بیشتر!
- «گرما»؛ فیلمی درباره اضطراب قتل غیرعمد
- عباس کیارستمی؛ برجستهترین سینماگران ایرانی در صحنه جهانی
- بحث بر سر فیلمی که نخل طلا گرفت
- تولد هفتادسالگی سینمای هنروتجربه
- شنبه روز خوبی است؟/ آنچه در جشنواره کن میگذرد
- گزارش محمد حقیقت از کن ۲۰۲۶؛ یک فیلم فرانسوی در صدر جدول منتقدان/ محبوبیت پایینِ «داستانهای موازی»
- یادداشتی بر فیلم «فیورد»؛ یک اروپا و دو تربیت
- فیلم «مولن» تماشاگران را منقلب کرد
- روایتی از هفتاد و نهمین دوره جشنواره کن/تلاش برای دیده شدن زنان فیلمساز
- وقت آن رسیده که جشنواره کن به آلمادوار نخل طلا بدهد
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- «چهار صندوقِ» بهرام بیضایی نمایشنامهخوانی میشود
- مارتین اسکورسیزی به فیلم بهمن قبادی پیوست
- نگاهی به موسیقی فیلم «زیبا صدایم کن»/ یک عاشقانه آرام
- یادداشتی بر برخوانی نمایشنامه «آرش»؛ از ستوربانی تا کمانداری، از حماسه تا تراژدی
- برای شرکت در نود و نهمین دوره جوایز آکادمی؛ برای نخستین بار واتیکان یک فیلم به اسکار میفرستد
- گرامیداشت روز سینما / گزارش تصویری
- «داستانهای موازی»؛ همه نمیدانند
- «مردن ترسناک نیست»؛ شرافت در قامت زیبای معشوق
- فوت مستندساز شیلیایی؛ پاتریشیو گازمن درگذشت
- نامه آقااسفندیار به رائد فریدزاده؛ اهدای نشان به آقای داوودنژاد را به شما تبریک میگویم!
- مدیر جشنواره جهانی مونترال درگذشت
- همزمان با معرفی هیات انتخاب؛ فیلمهای تجربی راهیافته به چهلوسومین جشنواره فیلم کوتاه تهران معرفی شدند
- نخستین پیشنشست همایش نمایشنامهپژوهی/ از آسیبشناسی پژوهش تئاتر تا ضرورت بازخوانی تاریخ ادبیات نمایشی ایران
- «غروب در دیاری غریب» به باغ کتاب رسید
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶/ «کمی نور»؛ در شرایط ناامیدی
- روز سینما مبارک، اگر چیزی برای مبارک گفتن مانده باشد
- «پرده آخر»؛ نمونهای از یک فیلم ایرانی در ژانر پلیسی و معمایی
- «زن ناشناس»؛ داستانی از روزهای آزادی دانمارک در سال ۱۹۴۵
- ماموریت جدید صدای نمایشنامه نویس؛ بیشتر شنیده شدن/ برگزیدگان دوره پنجم معرفی شدند
- تصویربرداری «ده پهلوان» آغاز شد
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶؛ جایزه آیرون دلا لاگونا به «مُراقب» رسید
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶؛ شیرطلایی به «زن ناشناس» رسید/ یک جایزه برای بازیگر ایرانی
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶؛ لاله مرزبان بهترین بازیگر زن بخش افقها شد
- نشست رسانهای روسای خانه سینما؛ عسگرپور: شورای پروانه ساخت حذف شود، نه پروانه ساخت
- «عبور از نمیدانم» در موزه سینما
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶؛ گزارشی از آرای منتقدان فیپرشی/ «مراقب» در صدر جدول افقها
- گذری در جشنواره فیلم ونیز / گزارش تصویری
- نمایش «رومولوس»؛ این رومولوسِ مغموم
- رونمایی از ۶ کتاب درباره فیلمهای شاخص سینمای ایران در موزه سینما
- دو جایزه جشنواره «جامو و کشمیر» به «زیبا صدایم کن» رسید





