سینماسینما، محمد حقیقت- کن؛ کریستیان مونجیو، فیلمساز مشهور رومانیایی در آخرین فیلمش «فیورد» به دو جامعه و دو دیدگاه متفاوت در تعلیم و تربیت در قاره اروپا نگاه انداخته است. وی با حوصله بیمانندی به واشکافی رابطه والدین و فرزندان دو منطقه میپردازد.
یک زوج رومانی/ نروژی که بسیار مذهبی هستند به همراه فرزندانشان به دهکدهای در نروژ مهاجرت میکنند. فرزندانشان خیلی زود پیوند دوستی با فرزندان اهالی آن منطقه بنام «هالبرگ» برقرار میکنند علیرغم اینکه فرهنگ متفاوتی دارند. روزی معلم دبستان آن محل متوجه میشود که روی بدن فرزند زوج رومانی آثار کتک خوردن وجود دارد که در صدد تحقیق برآمده و از انجمن «کمک به کودکان» که کارشان را خیلی با جدیت دنبال میکنند میخواهد تا پدر و مادر این نوجوان مورد آزار پدر قرار گرفته را به دادگاه بکشاند. پروندهای تشکیل میشود، وکیلی را هم استخدام میکنند، اما در درگیرها بین این زوج با سیستم آموزش و پرورش نروژ، مشاجره بالا میگیرد و حتی وکیل آنها استعفا میدهد. در این میان هرچه زوج رومانیایی توضیح میدهند که برای ما طبیعی است که برای تربیت گاه آنها را کتک بزنیم، اما این مورد برای نروژیها باعث تعجب میشود و سرانجام دادگاه میخواهد این والدین را به زندان بیاندازد، اما سرانجام آنها فرزندان خود را برداشته و فرار میکنند تا به کشور خود برگردند.
فیلم با رسیدن یک کشتی حامل زوج رومانیایی به آن منطقه شروع میشود و در نهایت از همین راه آنان بسوی کشور خود می روند.
کریستیان مونجیو، که همواره با دقت به زاویههای جامعه خود نظر انداخته و سوژههای خود را از آن الهام میگیرد، در این فیلم دو ساعت و نیمه، حوصله بسیار به خرج داده و از تماشاگرش نیز انتظار حوصله داشتن را دارد. وی اثری زیبا و پر دیالوگ ساخته است که میتواند جزو آثار نسبتا خوب جشنواره امسال به حساب بیاید. او قبلا نخل طلا را بخاطر فیلم درخشان «چهار ماه، سه هفته و دو روز» گرفته بود و امروزه بعنوان پرچمدار سینمای رومانی به حساب میآید.

لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- روایت «نفرین توقیف» از مالیخولیای توقیف در سینمای ایران
- «دیگِر»؛ فیلمی که در یک صحنه تئاتر میگذرد
- کدام فیلمها اسکاری خواهند شد؟
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶/ «کمی نور»؛ در شرایط ناامیدی
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- «ناگهان»؛ فیلم موفق فرانسوی از کارگردانی ژاپنی
- چگونه سینمای فرانسه در انتخاباتِ ریاست جمهوری۲۰۲۷ تاثیر میگذارد؟
- «اودیسه»ی نولان خوب است اما نه بیشتر!
- «گرما»؛ فیلمی درباره اضطراب قتل غیرعمد
- عباس کیارستمی؛ برجستهترین سینماگران ایرانی در صحنه جهانی
- بحث بر سر فیلمی که نخل طلا گرفت
- کن ۲۰۲۶، از پرده تا پیادهرو
- تولد هفتادسالگی سینمای هنروتجربه
- شنبه روز خوبی است؟/ آنچه در جشنواره کن میگذرد
- گزارش محمد حقیقت از کن ۲۰۲۶؛ یک فیلم فرانسوی در صدر جدول منتقدان/ محبوبیت پایینِ «داستانهای موازی»
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- مستند NAZA؛ وقتی انسان به عدد و خانه به هدف تبدیل میشود
- معرفی برگزیدگان شانزدهمین جوایز ایسفا
- فیلم مجید مجیدی راهی اسکار ۲۰۲۷ شد
- نمایش فیلم «نفرین توقیف» در غیاب کارگردان
- بوسان؛ جایی که آسیا آینده سینمایش را میسازد
- یک جایزه برای فیلمکوتاه ایرانی؛ جشنواره بوسان ۲۰۲۶ برگزیدگانش را شناخت
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «چهار صندوق»؛ در ستایش رهایی
- «کارگردانی تئاتر عروسکی در عصر چندرسانهای» منتشر شد
- خانه سینما برگزار میکند؛ «۷ سال سینمای ایران»
- نمایش «راشومون»؛ وقتی حقیقت عریان میشود
- بهترین سریالهای ایران بر مبنای مفهوم ابرکاراکتر
- انتشار فراخوان نخستین جشنواره سراسری تئاتر «دارا رُخ»
- معرفی نامزدهای شانزدهمین جوایز ایسفا
- روایت «نفرین توقیف» از مالیخولیای توقیف در سینمای ایران
- مراسم تجلیل از ستارگان لابراتوارها / گزارش تصویری
- کمدین معروف بازیگر تئاتر تارانتینو شد
- نگاهی به نمایش «بستور؛ سپهسالار کوچک»؛ برای ساختن هویت ملی به اساطیرمان نیاز داریم
- «ریورس»؛ روایتی از جبر و اختیار در جهان امروز
- نمایش اپرای «عشق»؛ گذشتن از پیمان، دل بستن به پیمانه
- یک فیلم ایرانی نماینده انگلیس در اسکار ۲۰۲۷
- اجرای نمایش همایون غنیزاده متوقف شد
- رونمایی از اولین پوستر «بیدار» سه روز مانده تا اکران
- بهزاد عبدی روایتی از سرنوشت امیرکبیر را روی صحنه میبرد
- فیلم کنسرت اینتراستلار / گزارش تصویری
- برگزیدگان دومین فستیوال واک معرفی شدند
- اکران مستند «کابوک» در پردیس سینمایی چارسو
- «شبهای پرتره» با عکاسی از علیرضا مشایخی آغاز میشود
- بهار قاسمی با «دُخشید» ۲ جایزه جهانی گرفت
- «به نوبت» در راه آمریکا و کلمبیا/ «آمرغ» به مسکو میرود
- تجلیل از هنرمندان لابراتوارها در خانه سینما





