پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، محمد حقیقت؛

فیلم «نجات ما» روایتگرِ همراهی یک فرانسوی که همکارِی «معمولی» با رژیم ویشی در سالهای ۱۹۴۰ در فرانسه است، در حالی که دولت نازی هیتلری، فرانسه را اشغال کرده بود. اما از سوی دیگر ژنرال دوگل برای به وجود آوردن فرانسه آزاد، مجبور به فرار به انگلیس شده است.

موضوع این فیلم با توجه به انتخابات ریاست جمهوری که در ماه‌های آینده در پیش است، قابل توجه قرار گرفته و مورد بحث گروه‌ها و گرایش‌های مختلف در این کشور است. کارگردان فیلم، امانوئل مار برای نوشتن سناریو از سویی از خاطرات پدر بزرگش که مستقیم آن دوران را زندگی کرده وام گرفته و از طرفی خود نیز تحقیقاتی بر مبنای مدارک و شواهد کرده است.

میزانسن فیلم در ضمن با انتخاب‌های خلاقانه‌ی کارگردان و بازیگر نقش اصلی آن، «سوان آرلو»، باعث شده امروزه فیلم به موفقیتی بزرگی دست یابد.

«نجات ما» که می‌توان گفت تأثیرگذارترین فیلمی است که امسال به پرده آمده، جدا از ستایش منتقدان و برنده شدن بهترین سناریو در جشنواه کن ۲۰۲۶، در سینماها با استقبالی چشمگیر روبرو شده و در دو هفتهٔ نخست ۵۰۰ هزار تماشاگر به دیدن آن رفته‌اند. تجربهٔ تماشای فیلم به معنای گذراندن دو ساعت و چهل دقیقه وقت با کسی که یک همکار معمولی در تشکیلات حکومت ویشی است؛ مورد توجهه گرایش‌های چپ و راست در فرانسه قرار گرفته است!

فیلم بر سبک بازیگری مینیمالیستی‌ای بر محورِ «ابتذال شر» می‌چرخد. البته بنظر می‌آید که یک سکانسِ مستقلِ پانزده ‌دقیقه‌ای در آغاز فیلم بی‌تردید تماشاگرانِ کم‌حوصله را فراری می‌دهد، فقدانِ کاملِ صحنه‌های اکشن، رویکرد روایی و انتخاب‌های فرمال که موجب سردرگمی می‌شوند، نبودِ خرده‌ داستانِ عاشقانه یا ترفندهای نمایشی، دیالوگ‌هایی که عمدتاً اغلب بداهه سازی شده و استفاده از دوربین روی دست، همه و همه می‌توانست از نظر تجاری فیلم را در گیشه ناموفق کند، اما این‌ها از دستاوردهای فیلم است که موفق شده یک فیلم سیاسی بزرگ باشد.

فیلمی که به بحث‌های جنجالی و تند می‌پردازد و همزمان تحسین لوموند، فیگارو، لیبراسیون، ژورنال دو دیمانش، تله راما و دیگر رسانه‌ها بر انگیخته است. خلاصه اینکه این فیلم تمام طیف‌های سیاسی – حتی راست افراطی – را بدون برانگیختن هیچ جنجالی جذب می‌کند که می‌توان گفت چیزی کمتر از یک معجزه نیست.

فیلم با یک شب نشینی شروع می شود. قهرمان فیلم، مردی به نام هانری است که برنامه‌ای سخت ملی گرا برای فرانسه دارد. وی خانواده‌اش را ترک می‌کند و تمام وقــت و با انرژی بســیار در خدمت حکومت ویشــی در می‌آیــد. او کتابی هم دربارۀ افکارش نوشــته و آن را همه جا، از جمله در اداره‌های دولتی، تبلیغ می‌کند. هانری اندک اندک و فرصت طلبانه موقعیتی به دست می‌آورد که خود را مستحق آن می‌داند. اگرچه فیلمنامه بسیار خوب است اما فیلم گاهی کش دار می‌شود. در عوض بازی‌های خوبِ فیلم، تماشاگران را سر شــوق می‌آورد. این فیلم به طور قطع جزو کاندیداهای سزار سال آینده که در فوریه ۲۰۲۷ برگزار خواهد شد، جای خوبی خواهد داشت.