پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

هرجا که حاج کاظم رجز می خواند ما دندان هایمان را به هم می فشردیم. هرجا حاج کاظم گلایه می کرد ما با صدای بلند گریه می کردیم و هر وقت حاج کاظم با نماینده وزارت اطلاعات بحث می کرد می خواستیم پرده سینمارا پاره کنیم و گلوی مامور وزارت را نیز. مامور وزارت اطلاعات در نظر ما حافظ وضع موجود بود. او می خواست حاج کاظم را اخته کند.

او حاج کاظم را منفعل و سر بزیر می خواست تا مملکت داران بتوانند با خاطری آسوده مارا به سوی توسعه و سازندگی سوق دهند. البته مامور وزارت هم در سالن جشنواره طرفداران خودش را داشت. کسانی هم بودند که برای جملات قصار او سوت و کف می زدند اما به نظر می رسید آن روزها زور ما بیشتر بود یا حداقل صدایمان بلند تر.

از آن روزگاران خیلی نگذشت تا بفهمیم قهرمان فیلم ما حاج کاظم نبود. عباس بود. منتهی عباس نه صدایش را برای کسی کلفت می کرد نه مردم را به گروگان می گرفت و نه بلد بود برای ترویج آرمان هایش شعارهای مهیج سر دهد. عباس وقتی به جبهه می رفت یک تراکتور فکستنی داشت و یک قطعه زمین کشاورزی و حالا که از جنگ برگشته بود فقط همان یک قطعه زمین را داشت با ترکشی در گردن که زندگی اش را هرلحظه به مرگ نزدیک تر می کرد.

بزرگ تر که شدیم فهمیدیم عباس چه قدر پهلوان تر از حاج کاظم است. او با همه سادگی اش به مراتب از حاج کاظم بهتر می فهمید معنای امنیت و منافع ملی را. او نه منتی سر خدا داشت و نه مردم را به اسم شاهد گرفتن به گروگان گرفت. آن روزها وقتی حاج کاظم به مامور وزارت گفت: امنیت مرا عباس تامین می کند و نه بی بی سی، ما برای حاج کاظم کف زدیم و از این جواب دندان شکن دلمان غنج رفت اما بزرگ تر که شدیم فهمیدیم هم عباس مهم است و هم تصویری که بی بی سی از ما می خواهد به تصویر بکشد. بله بی بی سی امنیت مارا تامین نمی کند اما تیتری که بهانه دست بی بی سی و سی ان ان بدهد تا مارا در جهان آشوبگر و ستیزه جو معرفی کند هر چه هست معنایش انقلابی گری و آرمانخواهی نیست.

در خوشبینانه ترین صورت ماجراجویی هولناکی است که مردمان محروم و پابرهنه باید تاوانش را بدهند. بله این روزها که بزرگ تر شده ایم و منافع ملی برایمان اهمیت بیشتری یافته دیگر قهرمان ما حاج کاظم نیست اگرچه یادمان نمی رود که حاج کاظم با همه خطاهایش هر چه بود سوز داشت و دود نداشت اما دوستان شیفته تیترهای مهیج فقط دود دارند. بدجوری هم دود دارند.