چند شب قبل در یکی از برنامههای خندوانه، شاهد میزانسن و اتفاقات عجیبی میان مجری برنامه (رامبد جوان) و همسر گرامیاش (خانم نگار جواهریان) که به عنوان میهمان شرکت داشت، بودیم. البته نکتهای را برای رفع هرگونه سوءتفاهم عرض کنم. حدود دو سال قبل از رامبد جوان و مانی حقیقی برای شرکت در یک میزگرد مرتبط با سینمای کمدی در مجله «سینما و ادبیات» دعوت کرده بودم. وسط گفتوگو این دو که با هم رابطه گرم و صمیمانهای داشتند، بلند شدند و جلسه را با این توجیه که کار دارند و بیش از این حرفی برای گفتن ندارند، ترک کردند. نگارنده در لید گفتوگو با لحنی آمیخته با طنز به این موضوع اشاره و گلهمندیام را عنوان کردم. تعمدا این موضوع را یادآور شدم تا بگویم اصلا قصد تلافی و حالگیری ندارم. بههرحال سنی از بنده گذشته و قرار نیست از موضعی کینهتوزانه، مقابلهبهمثل کنم. آنچه من را مجبور به نوشتن این یادداشت کرد، اعتمادبهنفس ستودنی و بینظیر این زوج و در نقطه مقابل، موضع کاملا انفعالی تلویزیون در برابر این یکهتازی رسانهای و ژورنالیستی یک مجری است. هر چقدر بخواهیم محبوبیت رامبد جوان و پرمخاطببودن برنامهاش را اصل و مبنا قرار دهیم، باز دلیلی برای نمایش عیان این همه خودشیفتگی نیست. شما تصور کنید در پوشش یک برنامه با موضوعات طنز و کمدی و با هدف خنداندن تماشاگران و مخاطبانی که از خانه و محل کارشان و دیگر اماکن این برنامه را میبینند، یک زوج در برابر دوربین راه به راه به خودشان حال میدهند، از فیلم جدیدی که با هم کار کردهاند و در حال اکران است (نگار) تعریف و برایش تبلیغ مجانی میکنند، تلویحا منتقدان خود را مشتی آدم حسود و عقدهای میدانند و بعد اظهار لطف میکنند و بر همه ما منت میگذارند که به این خودباوری رسیدهاند که حرف مخالفانشان را بشنوند؛ خب، این بدهبستان کلامی شخصی و خانوادگی پرمهر و محبت، چه ارتباطی به این برنامه و اصول محوریاش دارد؟ آن تماشاچیهای بختبرگشته و صبور چه گناهی کردهاند که باید ساکت سر جاهایشان بنشینند و نظارهگر این خوشوبش محفلی باشند و دم نزنند؟نکته سؤالبرانگیز، سیاست یکبام و دوهوای تلویزیون است که گاه اینقدر انعطافپذیر و کفتر جلد میشود و گاه به هیچ صراطی مستقیم نیست. امیدوارم این تصور پیش نیاید که دارم گیر میدهم تا دست و بال رامبد جوان را ببندند، هرچند او زرنگتر از این حرفهاست و خودش گلیمش را از آب بیرون میکشد. برای اجرای عدالت، حالا که این فرصت طلایی و استثنایی در اختیار ایشان و همسرشان گذاشته شد، جا دارد از دیگر زوجهای پیر و جوان و میانسال این عرصه، مثل لیلا حاتمی و علی مصفا، پژمان بازغی و مستانه مهاجر، رؤیا تیموریان و مسعود رایگان، داریوش مهرجویی و وحیده محمدیفر، عاطفه رضوی و حسین پاکدل و… دعوت به عمل آید تا از خوشبختیها و حالوروز خوب و زندگی پرتفاهمشان بگویند، شاید با این رهنمودها کانون خانوادهها گرمتر شود و این زوجهای هنری الگوی خانوادههایی قرار بگیرند که به تیپوتاپ هم زدهاند و دل خوشی از یکدیگر ندارند یا در کانون بحران قرار گرفتهاند و نیاز به مشاوره و فریادرس دارند و خلاصه… حتی حس و انگیزه این را ندارند که ظاهرسازی کنند و بگویند: «ما خیلی باحالیم، بریم بیایم».
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- جواد طوسی : نقد، حافظه زنده یک ملت است
- نمایش و بررسی «شبح کژدم» در موزه سینما
- از پخش پیام صوتی کیمیایی تا حضور گلچهره سجادیه در نمایش «دندان مار»
- نسخه اصلاح و مرمت شده «دندان مار» در موزه سینما نمایش داده میشود
- در موزه سینمای ایران مطرح شد: سینمای دانش بنیان نیاز جدی امروز کشور است
- بررسی «زمانی برای کشتن» در خانه هنرمندان ایران؛ وقتی قانون ناکارآمد است، عدالتخواهی مطرح میشود
- «زمانی برای کشتن» در سینماتک خانه هنرمندان ایران
- در سینماتک خانه هنرمندان ایران مطرح شد؛ تعجب میکنم برخی در جامعه ما توصیه به لیبرالیسم میکنند!/ عدالت ترمیمی تمرین دموکراسی است
- «و عدالت برای همه» در سینماتک خانه هنرمندان ایران/ وکیل مدافعِ یک قاضی
- خانه فیلم طهران گشایش یافت
- در هوای آن مجنونِ عدالتخواه
- «جشنواره آنلاین فیلم کوتاه کشف استعداد» آغاز شد
- همسفر کوچههای عشق/ یادداشت جواد طوسی درباره خسرو سینایی
- انتقاد جواد طوسی از ساخت فیلم های سطحی و بزن برویی
- از پشت عینک دودی
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





