ساخت فیلم فاخر، دغدغه همیشگی مدیران فرهنگی است: دغدغه ای که گاهی حاشیه می سازد و گاهی هم مثل همین روزها، آنقدر حاشیه های دیگر زیاد است که جایی در حوالی دوردست ترین خبرها گم می شود و کسی نگاهی به آن نمی اندازد.
جمعه شب و در یک برنامه خبری ویژه، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در امتداد صحبت های مفصلش درباره سازمان نظام رسانه ای و سازمان نظام هنری، افزایش تعداد کتابخانه ها در مساجد و در نهایت افزایش کانون های فرهنگی و هنری مساجد از تعداد ۸۰ هزارتا به بالا، از افزایش نرخ بودجه ساخت فیلم فاخر به بنیاد فارابی هم خبر داده است.
صالحی امیری اعلام کرده که سال ۹۶، بودجه فیلم های فاخر ۳۵ میلیارد تومان افزایش پیدا می کند تا فیلمسازانی که فیلم های فاخر و درجه الف می سازند، بودجه بیشتری در اختیار داشته باشند. فیلم های فاخر در تعریف سینمایی به فیلم هایی معمولاتاریخی، مذهبی و فرهنگی خاص گفته می شود که در راستای حفظ ارزش های مختلف به تصویر کشیده می شوند.
اما نکته جالب درباره این فیلم ها این است که در سال های گذشته و در اثر سوءمدیریت مدیران سینمایی دولت گذشته و هدر رفتن بودجه های این فیلم ها، محبوبیت ساخت چنین فیلم هایی هم در قشر سینمایی از دست رفت و جز چند فیلمساز خاص، فیلمسازی برای این بخش سینما باقی نمانده: نمونه واضح این ادعا هم جشنواره امسال است که یا فیلم هایش با تهیه کنندگان خصوصی و مستقل و توسط کارگردانان جوان ساخته شده یا با توجه به موضوع، از نهاد و ارگانی خاص حمایت شده. چنین بود که فیلم فاخر در جشنواره امسال غایبی بزرگ بود که حتی غیبتش هم احساس نشد و بیشتر از این، عدم حضور دغدغه های دیگر سینماگران به چشم آمد که مطمئنا بخشی از آن، دغدغه مالی و بودجه حمایتی است.
در چنین شرایطی شاید بهتر است که مدیران فرهنگی یک بار دیگر این دغدغه فیلم فاخر ساختن را بررسی کنند و با توجه به شرایط، مطالبات مخاطبان و البته وضعیت صنعت سینما و سینماگران، این بودجه را در ردیف بودجه ای قرار دهند که کارایی بیشتر دارد و به نفع جامعه سینمایی، از مدیران سینمایی تا سینماگران، است. بودجه اندک فرهنگی و دغدغه های مهم فرهنگی، ارزش این بازبینی مجدد را دارد، ضمن اینکه آرشیو گیشه سینمای ایران نشان می دهد که اکثریت فیلم های فاخر در فهرست، نتوانستند هزینه تولید را تامین کنند و اگر پشتوانه های حمایتی دیگر نبود، سرنوشت شان تعریف چندانی نداشت.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده


نازنین متین نیا در اعتماد نوشت :


