کارگردان نمایش «زمستان/ داخلی/ خانه عروسک» عنوان کرد در این نمایش بینارسانه‌ای بازیگران در تنهایی مطلق همبازی تکنولوژی شده‌اند و روی صحنه حضور فیزیکی ندارند.
به گزارش سینماسینما، پگاه طبسی‌نژاد که این روزها نمایش «زمستان/ داخلی/ خانه عروسک» را روی صحنه دارد درباره انتخاب شیوه اجرایی متفاوت برای این اثر نمایشی گفت: نمایش «زمستان/ داخلی/ خانه عروسک» اجرایی زنده از نمایشنامه «خانه عروسک» هنریک ایبسن است که به‌صورت یک شوی زنده اینترنتی به مخاطبان ارائه می‌شود. در این نمایش، داستان «خانه عروسک» توسط ۵ نفر که هر کدام در لوکیشنی جداگانه قرار دارند و به صورتی اینترنتی با یکدیگر در ارتباط هستند، اجرا می‌شود.
وی ادامه داد: در این نمایش ۵ نفر شامل یک سوپراستار، معشوقه قدیمی‌اش، یک بی‌خانمان، یک بلاگر اینترنتی و فردی که شغلش مشخص نیست در یک شوی اینترنتی که هر ساله برگزار می‌شود، شرکت می‌کنند. در این برنامه اشخاصی به انتخاب مردم رای آورده‌اند و امسال این ۵ نفر انتخاب شده‌اند تا «خانه عروسک» ایبسن را اجرا کنند و هر کس از داخلی خانه خودش نمایش هنریک ایبسن را بازی می‌کند و به صورتی اینترنتی نیز با بقیه در ارتباط است. در اجرا نیز دقیقاً همین اتفاق رخ می‌دهد و بازیگران با فاصله و در لوکیشن‌های مختلف با یکدیگر در ارتباط هستند. این کار بسیار سخت است و بازیگران هرکدام در تنهایی مطلق و جلو دوربین در حال بازی هستند و تنها راه ارتباطی‌شان برای وصل شدن به بقیه بازیگران «صدا» است.
این کارگردان یادآور شد: من در کارهایم به دنبال شیوه اجرایی متفاوتی نیستم بلکه سال‌هاست که دارم روی فضا و جنسی از تئاتر کار می‌کنم که در نمایش‌هایی که به صحنه می‌برم، نمود می‌یابند. به طور خاص روی شیوه فاصله‌گذاری، فضای خصوصی و فضای عمومی و تئاتر رسانه محور کار می‌کنم و تحصیلاتم را در کانادا در رشته هنرهای بینارشته‌ای ادامه دادم و همزمان نیز شروع کردم به اجرای نمایش‌های چندرسانه‌ای و این فرم اجرایی هم که در این نمایش شاهدش هستیم در راستای سال‌ها فعالیت من در زمینه تئاتر چندرسانه‌ای است و در واقع در امتداد اجراهایی است که پیش از این در کانادا یا ایران به صحنه برده‌ام.
طبسی‌نژاد درباره دلایل انتخاب نمایشنامه «خانه عروسک» برای این فرم از اجرا توضیح داد: من ایبسن و «خانه عروسک» او را بسیار دوست دارم و برای این نمایش هم به دنبال متنی بودم که باید در فضای داخلی خانه اتفاق می‌افتاد که این نمایشنامه مناسب این اجرا بود. در عین حال به نظرم این نمایشنامه همچنان یکی از جذاب‌ترین متن‌هایی است که نوشته شده است و با وجودی که ۲ شخصیت زن بسیار جذاب دارد کاراکترهای مردش هم دقیق و درست نوشته شده‌اند و خیلی هوشمندانه روی روابط انسانی کار کرده است. این متن همچنان اثر به روزی است و مصداق شخصیت‌ها و روابط و رفتارهایشان را دور و بر خودمان و در زندگی‌های امروز نیز می‌بینیم.
روی انسانی بودن «خانه عروسک» تمرکز داشتم
این بازیگر و کارگردان تئاتر یادآور شد: به هرحال نمی‌توان منکرش شد که این نمایشنامه یک متن فمنیستی جذاب است. من ۳ سال روی این نمایشنامه کار کردم و بارها آن را بازنویسی کردم همچنین تلاش کردم روی معاصرسازی این نمایش خیلی کار کنم و در این معاصرسازی بود که در مواجهه با ایبسن، متن دیگری را خلق کردم. البته خیلی وفادار به نمایشنامه بوده‌ام اما در بخش‌هایی مواجهه من با متن مطرح می‌شود که به طور خاص در صحنه پایانی نمایش نمود می‌یابد چون دوست نداشتم نورا را زنی ببینم که شعار می‌دهد یا هلمر یک بدمن باشد بنابراین نگاه خودم را وارد متن کرده و تلاش کردم رابطه انسانی این زن و شوهر به درستی مطرح شود. روی فمنیست بودن این متن تاکید نکردم بلکه روی انسانی بودن آن تمرکز داشتم.
وی در پایان صحبت‌هایش درباره انتخاب مریم پالیزبان در نقش نورا و بقیه بازیگران نمایش بیان کرد: برای اجرای «خانه عروسک» به دنبال یک نورای متفاوت بودم چون نمی‌خواستم او را زنی لوس و ضعیف به تصویر بکشم و زمانی که یکی از دوستانم مریم پالیزبان را پیشنهاد داد مطمئن شدم که او نورای نمایش من است. همکاری تک تک بازیگران در این نمایش درخشان بوده است چون همه آنها بسیار همراه هستند و کار نیز صبوری بسیار و همکاری گروهی زیادی را می‌طلبد و هر بازیگری حاضر نیست در چنین نقشی بازی کند چون من از بازیگران خواسته‌ام که روی صحنه نباشند و در واقع خودشان را حذف کنند و در تنهایی مطلق همبازی تکنولوژی شوند. این کار جسارت، هوش و قدرت بالایی را می‌طلبد و بازیگرن به زیبایی از عهده این نقش‌ها برآمده‌اند.
در «زمستان/ داخلی/ خانه عروسک» مریم پالیزبان در نقش نورا هلمر، مجید آقاکریمی در نقش توروالد هلمر همسر نورا، سهیلا گلستانی در نقش کریستین لیند، وحید راد در نقش نیلز کروگشتاد، داریوش موفق در نقش دکتر رنک بازی دارند.
این نمایش تا روز ۲۶ اسفند ساعت ۲۰:۳۰ و به مدت ۱۲۰ دقیقه در سالن سمندریان تماشاخانه ایرانشهر اجرا دارد.
منبع: مهر
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- یک پایان بد برای یک سریال قابل قبول/ یادداشت احمد میراحسان بر پایانبندی سریال «نجلا»
- نشانهشناسی «صد سال به این سال‌ها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- جدیدترین عکس از پسر شهرزاد/پدر فرهاد و کبیر در پشت صحنه «شهرزاد ۲»
آخرین ها
- کوچ سینماگران ایرانی به اروپا و آمریکا/ چه اتفاقی در راه است؟
- برای محسن راستانی/ حیرت
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «کارنامهی بندار بیدخش»/ خردمندِ دربندِ رویینه دژ
- ایدفا۲۰۲۶؛ ایرانیها تریلر رسمی مهمترین جشنواره مستند جهان را ساختند
- «پاتریک استوارت» درگذشت
- جوایز ایدا؛ فهرست اولیه برترین مستندهای سال معرفی شد/ «روباه و ماه صورتی» در میان مدعیان
- همزمان با روز جهانی انیمیشن؛ رونمایی از نخستین انیمیشن «دستساز» جهان
- انتشار ۱۱ قطعه باکلام و بیکلام با ۱۶ نوازنده مطرح و ۴ خواننده
- مسیری تازه برای بازآفرینی حماسه ملی ایران؛ «شاهنامه» در راه است
- معرفی هیئت داوران بخشهای جشنواره بینالمللی فیلم مقاومت
- تهیهکننده «امیرکبیر» معرفی شد
- «یک ساعت از آن روز»، روایتی از ایرانِ این روزها
- محکومیت جعفر پناهی به ۵ سال حبس و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور
- سینمای ایتالیا؛بازگشت مخاطب و جستوجوی هویت تازه
- خوانشی سینماتیک میان خاطره، هویت و زوال یک خیابان/ خیابانی که از حافظه آدمها عبور می‌کند
- «بُت»؛ طوفانی که به پا نشد
- یک فرش قرمز بارانی/ جشنواره فیلم توکیو ۲۰۲۶ آغاز به کار کرد
- جشنواره توکیو جایگاه جهانیاش را ارزیابی می‌کند
- پنج فیلمنامه مجوز ساخت گرفتند
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها می‌شود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
