تاریخ انتشار:1397/11/09 - 21:52
تعداد نظرات: ۰ نظر
کد خبر : 104758
-
هوشنگ گلمکانی در اینستاگرام خود نوشت :من هم گرچه مثل بسیاری از هموطنانم از شکست دیروز ناراحت شدم، اما صبر کردم یک روز بگذرد و التهابهای احساسی فروکش کند که بگویم تا وقتی این جوری به دنیا نگاه میکنیم اوضاعمان همین است که هست. با چند تا پیروزی و نتیجه خوب غره میشویم و احساس قهرمانی زودهنگام میکنیم و با یک شکست، احساس تحقیر و ناامیدی مطلق. اصلاً به این فکر نمیکنیم که در هر تورنمنتی دستکم یک چهارم تیمهای شرکتکننده با سودا و ادعای قهرمانی میآیند اما آخرش فقط یک تیم قهرمان میشود. بازندهها البته غمگین و شاید خشمگین هم میشوند اما همه باید بدانند شکست هم جزئی از قاعده بازی است و اتفاقا جزء اصلی و بزرگترش است چون فقط یک تیم قهرمان میشود. در جامهای جهانی هم تیمهای بزرگ میبازند. برزیل هفت گل از آلمان خورد و خود آلمان به کره جنوبی باخت. انگلیس و آرژانتین و ایتالیا و اسپانیا و پرتقال بقیه بزرگان هم بارها طعم شکست را چشیدهاند. اما چیزی که طعم شکست دیروز را تلختر کرد، یکی بازی بد و ضعیف تیم ملی پس از چند بازی خوب و محکم بود (و البته هر تیم بزرگی هم روزهای خوب و بد دارد و طبعا مربی هم، مثل پیروزیها در این شکست نیز نقش اساسی دارد)، دوم برخورد غیرحرفهای که منجر به دریافت گل اول شد و تیم ما مثل یک تیم بزرگ حرفهای نتوانست بر اعصابش مسلط شود که این منجر به دریافت گلهای بعدی شد، و مهمتر از آن رفتار خشن غیرورزشی و حتی میشود گفت لمپنوار در پایان مسابقه علیه فوتبالیستهای ژاپنی بود. پس از شکست تیم پرسپولیس در جام باشگاههای آسیا نوشتم: «دل خوش کردن به همراهی بخت و اقبال، و انتظار کشیدن برای تداوم خوششانسیها تا آخر، معنایش اعتقاد به بیهوده بودن تلاش و برنامهریزی و سرمایهگذاری و واقعبینی است.» حالا هم همین را میگویم. کسانی به بنده تاختند که«تو را چه به فوتبال؟» اما حرفم این است که اعضای تیم خوب، تیم خوب و مربی هم خوب. حرفم درباره زیرساختها و مدیریت فوتبال است که در صورت تداوم خوششانسیها آن مسائل اساسی طبق روحیه و روال ایرانی فراموش میشود. اگر تیم ما قهرمان میشد قطعاً همه خوشحال میشدیم. اما آیا قبول دارید که در پناه آن قهرمانی، بسیاری از کمبودها و ضعفهای فوتبال ما نادیده گرفته میشد و فراموش میشد؟ با وجود اندوه دیروز، شخصاً از این شکست استقبال میکنم تا بیش از این دچار خوشخیالی نشویم.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- «مثل باران، مثل دریا» بهترین مستند بلند جشنواره آمریکایی شد
- لاله برزگر با «مرزهای درون» به خانه هنرمندان ایران میآید
- ستارههای جشنوارههای سینمایی در سال ۲۰۲۶ کداماند؟/ شانسی برای فیلمهای مجیدی و فرهادی
- «مو به مو»؛ پرویز شهبازی و خلق جهانی متفاوت در نمایش خانگی
- اعلام زمان بدرقه بیضایی/ بیانیه خانه سینما درباره درخواست مژده شمسایی
- «زوتوپیا ۲» پرفروشترین انیمیشنِ تاریخ والت دیزنی شد
- بازیگر فیلمهای اسپایک لی درگذشت
- افت فروش نگرانکننده در سینماهای فرانسه/ آمار تماشاگران در ۲۰۲۵ سقوط کرد
- «پایان یک دوران زیبا»؛ سازش
- محمد بحرانی و یک نقش مکمل درخشان
- نقدی بر مستند گفتوگومحور از پگاه آهنگرانی؛ پرترهای در فضای بسته
- نمایشنامههای بهرام بیضایی؛ کلید درک جامعهشناسی خودکامگی در ایران
- مژده شمسایی: پیکر بهرام بیضایی در آمریکا به خاک سپرده میشود
- «ایرانم» علیرضا قربانی به تبریز رسید
- در رثای مردی که از فرهنگ ایران نوشید/ بیضایی؛ دلباخته شاهنامه
- بیضایی در بزنگاه ادبیات کهن و مدرن
- توجه ویژه لوموند به درگذشت بهرام بیضایی
- ایران را می شناخت/یادداشت احمد مسجد جامعی درباره بهرام بیضایی
- به یاد استاد بیضایی؛ صدایی که نه فریاد بود، نه خطابه
- برای بهرام بیضایی/ اسطوره همیشه زنده
- زبان بهمثابه مقاومت؛ در یادِ بهرام بیضایی
- در اندوه فقدان چهره شاخص موج نو سینمای ایران؛ بازتاب جهانی درگذشت بهرام بیضایی
- با موافقت شورای پروانه فیلمسازی؛ پروانه ساخت سینمایی برای ۷ فیلمنامه صادر شد
- در پاسداشت استاد بیبدیل هنرهای نمایشی ایران/ بیضایی، تاریخ و علامت تعجب
- در سوک سیاوش که از شاهنامه رفت
- یادبود بهرام بیضایی؛ ایرانی بودن بار بزرگی است بر دوش ما
- بریژیت باردو درگذشت
- برای رفتن غریبانه شیرین یزدانبخش؛ وصیتی به مثابه گلایه
- «کفایت مذاکرات» و خندههایی که از دل موقعیت میآیند
- «پرهیجان: نبرد برای اوبر»؛ چطور میتوانیم آرزوی شکستِ نجاتبخشمان را داشته باشیم؟
