روزنامه جوان در مطلبی نوشت: رضا درمیشیان اخیراً در جریان نمایش فیلم تازه از توقیف درآمدهاش با نام «عصبانی نیستم» مدعی شده که فیلمسازی غیروابسته است و از جیب مردم فیلم نمیسازد! جالب است که او برای ساخت فیلم لانتوری که شکایت آمنه بهرامی، مشهورترین قربانی اسیدپاشی در ایران را درپی داشت از بنیاد سینمایی فارابی وام ۳۰۰ میلیونی گرفته است!
خیلیها جمله «من فیلمساز غیروابستهام» درمیشیان را کنایهای به جمله معروف «من فیلمساز وابسته ام» ابراهیم حاتمیکیا میدانند اما حقیقت ماجرا آن است که اتفاقاً رضا درمیشیان در نسبت با حاتمیکیا به لحاظ سیاسی همواره گرایشات پررنگ تری از خود بروز داده و از وابستگیهای سیاسی و اقتصادی آشکار و عیان بیبهره نبوده است.
حاتمیکیا کسی است که در کوران فتنه ۸۸ درباره آن حوادث فیلم ساخت و فیلمش تا به حال در توقیف مانده و بیتردید فیلم او به لحاظ سینمایی از «عصبانی نیستم» رضا درمیشیان قابلیتهای بالاتری دارد اما همین ابراهیم حاتمیکیا وقتی فیلمی درباره یکی از اصلیترین موضوعات گریبانگیر کشور میسازد ادعای مستقل بودن نمیکند. همین حاتمیکیا هرگز به خاطر بیش از هشت سال توقیف فیلم گزارش یک جشن مظلوم نمایی نمیکند و ژست مستقل بودن نمیگیرد. اگر قرار بر پز مستقل بودن باشد حاتمیکیا در مقایسه با درمیشیان استحقاق بیشتری دارد. در هیچ کجای جهان ساخت آثار بیگ پروداکشن بدون حمایتهای خاص امکانپذیر نیست. اساساً فیلمسازی که در جهت منافع ملی کشورش به ساخت یک پروژه سنگین ورود میکند اگر در جذب مخاطب عام موفق و سربلند بیرون بیاید دین خود را به کشورش اداکرده است اما نسبت «عصبانی نیستم» رضا درمیشیان با منافع ملی کشور دقیقاً چیست؟
کمترین آورده یک اثر سینمایی میتواند این باشد که بدون عبور از خط قرمزهای اخلاقی و تربیتی مخاطبانش را سرگرم کند. به لحاظ مثبت الهامبخش باشد، به جامعه امید، اخلاق، مهربانی، گذشت، ایثار، انسانیت، معنویت و… تزریق کند. عصبانی نیستم نه تنها هیچ کدام از این کارکردها را در نسبت با مخاطب ندارد بلکه به شدت تزریق کننده بداخلاقی، آنارشیسم، ناامیدی و بیثباتی است؛ فیلمی که با خانواده و کودکان به هیچ وجه نمیتوان آن را دید و ارجاعات سیاسی گل درشتش آن را به اثری شبه روشنفکرانه و ضد اجتماع تبدیل کرده است.
مستقل بودن، مردمی بودن و غیردولتی بودن و در عین حال از امکانات دولتی استفاده کردن و فیلم ضدمردمی ساختن یکی از پوپولیستیترین گرایشاتی است که در عالم هنر و سینما بروز و ظهور دارد. برخلاف ژست مردمی بودن که کارگردان عصبانی نیستم آن را به نمایش میگذارد و سعی در مظلومنمایی دارد اساساً فیلمهای او نشان داده که نسبت معکوسی با جنبههای مردمپسند سینما دارد؛ آثاری که در قصه گویی همواره لنگ میزند، از سکانس هایی غیر منسجم تشکیل شده که منطق روایی سستی دارند، ضمن اینکه نوعی آنارشیسم افراطی در همه آنها غیرقابل انکار است؛ آنارشیسمی که مخاطب عام را به شدت پس میزند و بیش از همه میتواند مخاطب خاص سینما را با گرایشات خاص درگیر کند. عصبانی نیستم به برکت تبلیغات و جو روانی حاشیهای در آغاز اکران احتمالاً با یک موج در فروش روبهرو شود و به طور طبیعی پس از چند روز از اکران و فروکش کردن تب آن در گیشه نشان خواهد داد که به اصطلاح چند مردِ حلاج است و تا چه اندازه مردم حاضرند برای تماشای آن هزینه کنند.
درباره سخنی که مدعی است از جیب مردم فیلم نمیسازد هم در واقع پوپولیسم فوران میزند. حامی مالی بزرگتر آقای درمیشیان شاهزاده قطری حامی داعش از آب درآمد. حامی مالی مستقل غیردولتی غیرحکومتی فیلمهای آقای عصبانی نیستم هم زیاد پشت ماه نخواهد ماند. همین روزها آقای من عصبانی نیستم داور جشنواره استرالیایی فیلمهای ایرانی است.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- سینما در ذات خود معترض است/ بررسی تاریخچه «سینمای اعتراضی» در ایران در گفتوگو با احمد طالبینژاد
- تیرهتر از شب/ نگاهی به فیلم «مجبوریم»
- انگار این همهی جهنمی باشد که در دلِ این دنیای بیرحم به قاب درآمده/ نگاهی به فیلم «مجبوریم»
- سیلی سرخ/ نگاهی به فیلم «مجبوریم»
- در دیار خود غریب/ نگاهی به فیلم «مجبوریم»
- ققنوسی که از خاکستر برنخاست/ نگاهی به فیلم «مجبوریم»
- توضیحات داریوش مهرجویی دربارهی ویدیوی دوم و ماجراهای نمایش فیلم «لامینور»
- چرا پروانه نمایش «لامینور» را تمدید نمیکنید؟/ یادداشت علیرضا داودنژاد
- «مجبوریم» بهترین فیلم از نگاه مخاطبان جشنواره وزول شد
- ویدئویی از داریوش مهرجویی در سالروز تولدش
- به یادماندنی و معترضترین دانشجویان سینمای ایران/ از نیمه پنهان تا اعتراض و قصه ها
- «مجبوریم» در جشنواره «مونز» بلژیک
- بلیتهای جشنواره شانگهای تا ۲۰ برابر قیمت فروخته میشود
- «مجبوریم» در فستیوال فیلم «بنگلور» به نمایش در میآید
- «لامینور» داریوش مهرجویی در جشنواره فیلم فجر شرکت نمیکند
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین





