فرزانه متین در شرق نوشت :فیلم تله Trap2024 محصول امریکا به کارگردانی ام نایت شامالان از فیلم های روز سال جاری است با توجه به اینکه شیامالان با ساخت آثاری،چون «حس ششم»،«نشانه ها» و«دهکده ها»،استاد تعلیق در سینمای مدرن محسوب می شود ،مخاطبان زیادی را برای تماشا راهی سالن های سینما کرده اما متاسفانه بینندگان با یکی از افتضاح ترین و بدترین فیلم های او روبه رو شده اند.
تله که در ژانر هیجان انگیز،ترسناک،جنایی و دلهره آور قرار دارد بازیگرانی چون جاش هارتنت،آریل داناهو و سالکا شیامالان(دختر کارگردان) به ایفای نقش پرداخته اند.
داستان از جایی شروع می شود که پدی همراه دخترش وارد یک سالن بزرگ کنسرت می شوند و از همان ابتدا حضور پرتعداد نیروهای امنیتی و ماشین های پلیس چندان طبیعی به نظر نمی رسند.این در حالیست که با آغاز کنسرت به تعداد ماموران اضافه می شود و نیروهای ضربت هم به تیم اف بی آی حاضر در سالن و نیروهای دیگر اضافه می شوند.پدر دست به کنجکاوی می زند تا بفهمد قضیه از چه قرار است.او از زیر زبان یکی از کارمندان بیرون می کشد که کل این کنسرت تله ای است که برای یک قاتل سریالی با نام مستعار قصاب پهن شده است.
۲۰دقیقه بعد از این ماجرا ،پدر دختر به نام کوپر کم کم تغییر حالت می دهد و رفتار و حرکاتش عجیب و غریب می شود و در حالت اضطراب به سر می برد و با بهانه های واهی جایگاه خود را در کنسرت ترک می کند و خیلی راحت مخاطب متوجه می شود قصاب همان کوپر است.او دائما با وجود این همه مامور اف بی آی که لحظه به لحظه بر تعدادشان افزوده می شود در حال چاره ای برای فرار است از آنجا که یک ساعت فیلم در صحنه ی کنسرت است به شدت مخاطب را کسل می کند و نماها حوصله بر است گویی کارگردان به دلیل بازی دخترش در نقش خواننده می خواسته به تبلیغ وی بپردازد.هر چقدر فیلم جلوتر می رود بیننده دست کمگرفته و به شعور وی توهین می شود.قاب بندی های ساده،فیلمبرداری ضعیف،فیلمنامه بی در پیکر و بازی های ضعیف از شاهکارهای این فیلم است.شاید روایت داستان قاتل زنجیره ای تکراری است اما اثر تله می توانست بدیع باشد.
فیلم در زمره هیچ ژانری نمی گنجند نه جنایی است نه دلهره آور نه ترسناک فقط سازنده کمی چاشنی هیجان به آن افزوده است.
بعد از پایان کنسرت و به گروگان گرفتن خواننده و فرار از دست آن همه مامور ،کمی از روند کند داستان فاصله گرفته می شود و تمرکز بیشتر بر روی قصاب می رود و نوید آن را می دهد نیمه دوم و انتهایی فیلم جذاب و خاص است اما این نیمه هم به شدت ضعیف است.
در فیلم تله،ما با یک سری سوالات اساسی روبه رو می شویم که هیچ پاسخی برای آن در طول فیلم دریافت نمی کنیم:
۱ کوپر،مقتول های خود بر اساس چه متغییری انتخاب می کرده؟سن،جنس،هویت شغلی یا خانوادگی و…
۲ انگیزه اصلی قصاب از تکه تکه کردن مقتول چیست؟
۳ دلیل اصلی کوپر برای اینکه افراد را به صورت سریالی می کشته،چه بوده؟
۴ در فیلم اشاره هایی به کودکی آسیب پذیر وی می شود اما کارگردان حتی نمی خواهد دلیل آن را برای ما بیان کند،این آسیب برای چه بوده؟
۵ اگر او از کودکی مریض بوده چرا در شرف میانسالی،قاتل شده است؟
۶ این همه تشکیلات برای دستگیری قاتل بدون آن که حتی تصویر و شکل و شمایلی از آن داشته باشند ،فقط این که مرد است و در سر صحنه ی جرم ،بلیط کنسرت پیدا کرده بدون آن که از نامش اطلاع داشته باشندبر چه اساسی می خواهند او را دستگیر کنند؟
۷ با وجود این همه مامور،او چطور می تواند از دست آن ها فرار کند بدون آن که کسی متوجه شود و سر از جاهایی در آورد که کاملا در محاصره اف بی آی است و دوباره به خانه ی خودش بازگردد. و ده ها سوال دیگر که در طول فیلم به آن پاسخ داده نمی شود.ام نایت شامالان ،هیچ ایده جدیدی برای ساخت فیلم جدیدش نداشته و باید تله را پایان کارگردانی وی بدانیم.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
پربازدیدترین ها
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «چهار صندوق»؛ در ستایش رهایی
- نگاهی به فیلم «لیلا» ساخته داریوش مهرجویی/ ماخولیای زنِ ستمکشِ ایرانی
آخرین ها
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال
- «سازمان پسماندیه و نظارت بر اَزبله»؛ نقد نابهنجاریهای رفتاری شهروندان
- بازگشت «دیوانه خانه زری بوره» بدون هیچ تغییری در کارگاه تئاتر
- «روز چهلم»؛ بچهای روی پله آخر
- یخچال، سفره و خانواده/ «یخچال»؛ روایتی از فروپاشی تا بازگشت انسجام
- دراماتورژی چیست و چه میکند؟
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- روایت ایرانی «سرخ و سیاه» استاندال
- میراث گناه و اراده رستگاری؛ کلاژ اسطوره و فرم در بازآفرینی «شرق بهشت»
- نمایش کمدی «قبض روح» / گزارش تصویری
- پوستر «من میترسم» رونمایی شد
- یادداشتی بر پروژه «بیضاییخوانی»؛ فرهنگ و هنر را آدم ها می سازند
- نمایشنامهخوانی «آرش»؛ از خوانش متن تا آفرینش روایت
- در ۷ ماه؛ فروش گیشه سینماها به ۱۰۰۰میلیارد تومان رسید
- «نجات ما»؛ یکی از درخشانترین فیلمهای سال فرانسه
- اکران خصوصی فیلم «کافه سلطان»/ گزارش تصویری
- اپرای عروسکی «عشق»/ گزارش تصویری
- درباره مستند «فراموشخانه»/ یادم تو را فراموش
- بلیت تئاتر، اقتصاد و فرهنگ
- نگاهی به اجرای «کارنامهی بندار بیدخش»؛ داستان کبوتری که نرسید و پیکی که در نکوفت
- مستند NAZA؛ وقتی انسان به عدد و خانه به هدف تبدیل میشود
- معرفی برگزیدگان شانزدهمین جوایز ایسفا





