فرزانه متین در شرق نوشت :فیلم تله Trap2024 محصول امریکا به کارگردانی ام نایت شامالان از فیلم های روز سال جاری است با توجه به اینکه شیامالان با ساخت آثاری،چون «حس ششم»،«نشانه ها» و«دهکده ها»،استاد تعلیق در سینمای مدرن محسوب می شود ،مخاطبان زیادی را برای تماشا راهی سالن های سینما کرده اما متاسفانه بینندگان با یکی از افتضاح ترین و بدترین فیلم های او روبه رو شده اند.
تله که در ژانر هیجان انگیز،ترسناک،جنایی و دلهره آور قرار دارد بازیگرانی چون جاش هارتنت،آریل داناهو و سالکا شیامالان(دختر کارگردان) به ایفای نقش پرداخته اند.
داستان از جایی شروع می شود که پدی همراه دخترش وارد یک سالن بزرگ کنسرت می شوند و از همان ابتدا حضور پرتعداد نیروهای امنیتی و ماشین های پلیس چندان طبیعی به نظر نمی رسند.این در حالیست که با آغاز کنسرت به تعداد ماموران اضافه می شود و نیروهای ضربت هم به تیم اف بی آی حاضر در سالن و نیروهای دیگر اضافه می شوند.پدر دست به کنجکاوی می زند تا بفهمد قضیه از چه قرار است.او از زیر زبان یکی از کارمندان بیرون می کشد که کل این کنسرت تله ای است که برای یک قاتل سریالی با نام مستعار قصاب پهن شده است.
۲۰دقیقه بعد از این ماجرا ،پدر دختر به نام کوپر کم کم تغییر حالت می دهد و رفتار و حرکاتش عجیب و غریب می شود و در حالت اضطراب به سر می برد و با بهانه های واهی جایگاه خود را در کنسرت ترک می کند و خیلی راحت مخاطب متوجه می شود قصاب همان کوپر است.او دائما با وجود این همه مامور اف بی آی که لحظه به لحظه بر تعدادشان افزوده می شود در حال چاره ای برای فرار است از آنجا که یک ساعت فیلم در صحنه ی کنسرت است به شدت مخاطب را کسل می کند و نماها حوصله بر است گویی کارگردان به دلیل بازی دخترش در نقش خواننده می خواسته به تبلیغ وی بپردازد.هر چقدر فیلم جلوتر می رود بیننده دست کمگرفته و به شعور وی توهین می شود.قاب بندی های ساده،فیلمبرداری ضعیف،فیلمنامه بی در پیکر و بازی های ضعیف از شاهکارهای این فیلم است.شاید روایت داستان قاتل زنجیره ای تکراری است اما اثر تله می توانست بدیع باشد.
فیلم در زمره هیچ ژانری نمی گنجند نه جنایی است نه دلهره آور نه ترسناک فقط سازنده کمی چاشنی هیجان به آن افزوده است.
بعد از پایان کنسرت و به گروگان گرفتن خواننده و فرار از دست آن همه مامور ،کمی از روند کند داستان فاصله گرفته می شود و تمرکز بیشتر بر روی قصاب می رود و نوید آن را می دهد نیمه دوم و انتهایی فیلم جذاب و خاص است اما این نیمه هم به شدت ضعیف است.
در فیلم تله،ما با یک سری سوالات اساسی روبه رو می شویم که هیچ پاسخی برای آن در طول فیلم دریافت نمی کنیم:
۱ کوپر،مقتول های خود بر اساس چه متغییری انتخاب می کرده؟سن،جنس،هویت شغلی یا خانوادگی و…
۲ انگیزه اصلی قصاب از تکه تکه کردن مقتول چیست؟
۳ دلیل اصلی کوپر برای اینکه افراد را به صورت سریالی می کشته،چه بوده؟
۴ در فیلم اشاره هایی به کودکی آسیب پذیر وی می شود اما کارگردان حتی نمی خواهد دلیل آن را برای ما بیان کند،این آسیب برای چه بوده؟
۵ اگر او از کودکی مریض بوده چرا در شرف میانسالی،قاتل شده است؟
۶ این همه تشکیلات برای دستگیری قاتل بدون آن که حتی تصویر و شکل و شمایلی از آن داشته باشند ،فقط این که مرد است و در سر صحنه ی جرم ،بلیط کنسرت پیدا کرده بدون آن که از نامش اطلاع داشته باشندبر چه اساسی می خواهند او را دستگیر کنند؟
۷ با وجود این همه مامور،او چطور می تواند از دست آن ها فرار کند بدون آن که کسی متوجه شود و سر از جاهایی در آورد که کاملا در محاصره اف بی آی است و دوباره به خانه ی خودش بازگردد. و ده ها سوال دیگر که در طول فیلم به آن پاسخ داده نمی شود.ام نایت شامالان ،هیچ ایده جدیدی برای ساخت فیلم جدیدش نداشته و باید تله را پایان کارگردانی وی بدانیم.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد





