پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

مسعود معصومی ـ عکاس قدیمی ـ ۱۲ اسفندماه در بیمارستان «گلسار» در شهر رشت از دنیا رفت. او به چند بیماری مانند نارسایی قلبی، دیابت و کلیه مبتلا بود و به‌دلیل ایست قلبی درگذشت.

به گزارش سینماسینما، سعود معصومی متولد ۱۳۱۶، حدود پنجاه سال قبل برای ادامه تحصیل به آلمان رفت و طی سال‌های دههٰ شصت میلادی رشته عکاسی را در مدرسه دولتی عکاسی مونیخ آلمان به اتمام رساند.‏
وی در اواخر دههٰ چهل به ایران بازگشت و از آن سال‌ها عکاسی صنعتی- تبلیغاتی را با بر پا ساختن آتلیه ‏لورکا شروع کرد که تا امروز نیز ادامه دارد.‏
علاوه بر کارگاه عکس لورکا به عنوان مدرس در دانشکده های عکاسی ایران در سال های مختلف تدریس کرده ‏است. معصومی تدریس را در دانشکده روزنامه نگاری (علوم ارتباطات) آغاز کرد و پس از آن ، سال ها در دانشگاه شهید ‏بهشتی، دانشکده صدا و سیما، دانشگاه تهران، دانشگاه هنر و دانشگاه آزاد در رشته های مختلف عکاسیِ خبری، معماری، ‏صنعتی، تبلیغاتی ادامه داد. ‏
در طول سال‌ها عکاسی در کارگاه عکس لورکا همراه دوستان و شاگردان خود حجم زیادی از عکاسی‌های فنی- ‏هنری و صنعتی ایران را به عهده داشت.
از شاگردان وی می توان از سعید بهروزی، محمد ‏حکاک، حمید شاهرخ، جواد کیان، نادر سماواتی، اصغر دانش پور، شاپور پورامین، محسن زارعی، علیرضا زینال، سیامک زمردی، حمید اسکندری و سحاب زری باف نام برد که هر کدام در ‏رشته های متنوع عکاسی مشغول به کار هستند. امروز کارگاه عکس لورکا علاوه بر امکانات تکنیکی استودیویی، آرشیو مفصلی از معماری و طبیعت و صنایع ایران ‏در اختیار دارد که حاصل سالها تجربه عکاسان لورکا است .
در پی درگذشت این چهره، سحاب زری باف، عکاس سینما، چنین نوشت:
در روزگاری که گران می فروشند و زیاده ارزان می خواهند،  هرچه داشتی برایمان خواستی و ساختی
از نور گفتی،  این شگفت ترین پدیدهٰ هستی ،
از تاریکی و سیاهی ،
از رنگ و بی رنگی ،
از تضاد و دو رنگی ،
نشانمان دادی لحظه لحظهٰ زندگی را با چه روزنه ای ببینیم و ثبت کنیم ،
نبینیم فقط ، که نگاه کنیم ،
نگاه ارزانیِمان داشتی ،
دیدن آموختی ،
قاب ها را در ذهنمان اندازه کردی ،
اندازه …
راستی ، یادمان دادی که تا کجا باید اندازه بود ، با دوربین و بی دوربین ،
کِی وقت تغییر است و کِی تعویض ،
که از تغییر نترسیم و ناشناخته را تجربه کنیم و ببلعیم همه لحظهٰ زندگی را ،
تمام شد دیگر ، رسالتت به پایان رسید ،
وقت استراحت است ، کمی به خود برس ،
رها ، آزاده و هنرمندانه زندگی کردی ،
خوابت آسوده ،
خوشا به حال و روزت ، این همه اثر گذاشتی و رفتی ؟!!
روح پاکت سرشار از نور و وضوح و رنگ ،
تا دیداری دیگر
خدا نگهدار

سحاب زری باف
سرمایِ یک هزار و سیصد و نودوپنج