رگ خواب یعنی به دست آوردن قلق آدم ها. یعنی اگر بدانیم آدم های اطرافمان از چه رفتارهایی خوششان می آید و از چه رفتارهایی بدشان، بهتر می توانیم با آنها رابطه برقرار کنیم، اما رگ خواب برای سینمادوستان یعنی دیدن چندباره «رگ خواب» حمید نعمت الله. «رگ خواب» از آن فیلم هایی است که در هر دوره و زمانی و هر جای دنیا که دیده شود لذت بخش است؛ هیچ وقت نه کهنه می شود و نه رنگ زمان به خود می گیرد، همیشه زیباست و آرام و دلربا. نعمت الله در اوج تمرکز و دقت فیلمسازانه، ماجرای تنیدن یک زن در درونیاتی که او را نسبت به واقعیات بیرون گنگ می سازد، جذاب و پرکشش پیش می برد؛ طوری که با وجود حس اولیه مخاطب مبنی بر تکراری بودن مضمون داستان، اما باز با شوک ها و بزنگاه های داستانی غافلگیر می شود.
در «رگ خواب» شخصیت مینا (آیا تصور این نقش غیر از لیلا حاتمی ممکن بود؟) در خلا پس از طلاقش و در مسیر خواست همدم و همراه و تکیه گاه به مرد (با بازی کوروش تهامی) عاشق پیشه ای دل می بندد که در پایان فیلم وقتی جا می زند طوری وانمود می کند که انگار از اول هم رغبتی به آشنایی با مینا نداشته. مینا در جریان این به ظاهر عشق(!) که موجب زوال و اضمحلال روح و جسمش شده تدریجا تغییر می کند و به نوعی استحاله می رسد. او از اوج یک عاشقانه زیبا به حضیض گرمخانه شهرداری می رسد، له و نابود و حقیر می شود، اما دوباره سر برمی آورد و تنها با یک نریشن در پایان داستان، همه را به زندگی دوباره اش امیدوار می سازد. «رگ خواب» با تمام ابزار و قدرتش سلوک تدریجی یک زن را نشان می دهد و در این راه در بیان دیالوگ ها و حالات درونی یک زن از شجاعت و صداقت بی مثال نویسنده اش (معصومه بیات) و بازیگر فیلم لیلا حاتمی هم بهره می برد. چرا که چنین قهرمانی ابتدا باید توسط فیلمنامه نویس و بازیگر آن عمیقا درک و بعد از آن درونی شود تا هر زنی به عنوان مخاطب (حتی برای یک لحظه از فیلم هم که شده) بتواند با آن همذات پنداری کند. لیلا حاتمی در این فیلم به قدری خوب ظاهر شده که حتی دیگر بازی های خوبش را هم پشت سر می گذارد و بی شک سیمرغ بهترین بازیگر زن جشنواره برازنده اش بود. «رگ خواب» برای خودش یک درس کارگردانی به تمام معناست، درس بازی گرفتن از بازیگر، درس دکوپاژ و کارگردانی، درس طراحی صحنه و لباس، درس فیلمبرداری و…، اما آنچه این فیلم را خاطره انگیز و ماندگار می کند جدای از همه این ویژگی ها استفاده درست و بجا از موسیقی متن است. نعمت الله به جای استفاده کلیشه ای از تصنیف های قدیمی و تحریک حس نوستالژی بیننده، دست روی ترانه ای خاص می گذارد. ترانه ای که بخوبی روی فضای تلخ و غمگین فیلم نشست و طرفداران زیادی هم پیدا کرد. در مجموع نعمت الله در مقام کارگردان این بار هم به شایستگی توانست نمایش دقیقی از حس های متفاوت مردان و زنان بی پناه را به تصویر بکشد؛ طوری که قاطعانه می توانیم بگوییم او با قدرت تمام رگ خواب مخاطب این روزهای سینما را در دست گرفته.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- آیا عاشقی ضعفی زنانه است؟/ «رگ خواب»؛ روایتی از یک بازی مردانه
- اول دخترم ، بعد بازیگری/گفت و گو با نیوشا ضیغمی
- نامزدهای جایزه آکادمی سینماسینما اعلام شدند
- زنگ می زنند می گویند: فلان نقش لطفا! /گفت و گو با هادی کاظمی، بازیگر فیلم «به وقت خماری»
- گفت و گو با محمود غفاری، کارگردان «شماره ۱۷ سهیلا»: سوپراستارها فقط زبان پول را می فهمند
- نیم میلیارد بی صاحب! گزارش جام جم از درآمد سینماها در اولین روز نمایش فوتبال
- شواهد نشان می دهد فروش فیلم ها در رمضان امسال نسبت به سال گذشته رونق داشته است/گزارش روزنامه جام جم
- مسافرانی از فرنگ /گزارشی از حضور بازیگران خارجی در سینمای ایران
- جایزه بهترین فیلم جشنواره لبنان به «رگ خواب» رسید
- رقابت «رگ خواب» با ۵ فیلم در لبنان
- ۱۰ فیلم ایرانی که شانس حضور در اسکار را دارند/ از «ماجرای نیمروز» تا «رگ خواب»
- نمایندگان ایران به جایزه آسیاپاسفیک معرفی شدند/ از «رگ خواب» تا «ویلاییها»
- چه فیلمی جایگزین «رگ خواب» شد؟/ یکی از سینماها جریمه شد
- آدمهای تنها و رابطههای فستفودی
- حرف های بهرام رادان درباره بازی لیلاحاتمی/فیلم
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





