پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

کیوان کثیریان_ وقتی هنرمند ایرانی در یک جشنواره طراز اول سینمایی جهان این همه قدر می بیند، بی گمان یاد احترامی می افتد که در داخل کشور از او دریغ می شود و یاد کرامت هنرمند که اگر مراعات شود هنرمند خلاق ایرانی گلبانگ سربلندی بر آسمان می تواند زدن.

در کن، زیاد اتفاق نمی افتد که تمام حاضران سالن لومیر برای یک فیلم بیش از یک دقیقه کف بزنند، چه رسد به اینکه فیلمی را بیش از پنج دقیقه ایستاده تشویق کنند. دیشب برای فرهادی و فیلمش این اتفاق افتاد. حق سینمای ایران و اصغر فرهادی -که حالا یک تنه پرچم سینمای ما را در جهان بالا نگه داشته- بیش از اینهاست.

سینمای جهان هربار نکات جدیدی از سینمای ایران کشف می کند و معمولا باعث و بانی این کشف، اصغر فرهادیست. امسال او با فروشنده، بیش از همیشه تشویق شد و بیش از همیشه مورد توجه قرار گرفت. اما به نظر می رسد کسی که بیشتر از همه دیده شد، ترانه علیدوستی است که بعد از چهار همکاری با فرهادی، تازه آن طور که باید به چشم آمد. بعید نیست تسلط او به زبان انگلیسی و بازی همیشه خوبش به همراه قابلیت های چهره و مهم تر از همه همکاری با فیلمساز معتبر ایرانی ، به زودی پای او را به پروژه های مهم سینمای دنیا باز کند. البته شاید!