پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

کیوان کثیریان

فیلم تازه اصغر فرهادی، «فروشنده» به نمایش عمومی رسید و خوشبختانه به با اقبال عمومی هم مواجه شد.
درباره فیلم باید مفصل گفت و نوشت و بی تردید غالب منتقدان و همکاران رسانه ای این کار را خواهند کرد. آنچه اینجا می خواهم بگویم جز این است.
به گمانم «فروشنده» تنها یک فیلم نیست، یک فرصت است. فرصتی برای گفت و گو و تضارب آرا و مباحثه مثبت میان همه آنها که درباره فیلم و یا موضوع آن اختلاف نظر دارند. «فروشنده» بیش از هر اثر هنری یا پدیده فرهنگی دیگری در این سال ها می تواند زمینه گفت و گو را فراهم کند.
این نکته را اصغر فرهادی در نخستین روز اکران فیلمش هم گفت و اشاره درستی است.
فارغ از آنکه از فیلم خوشتان آمده باشد یا نه فیلم شما را به شدت درگیر می کند، نفستان را بند می آورد و شما را وادار به قضاوت می کند. اشکالی ندارد. قضاوت کنید. از فیلم سند و استدلال بیاورید و قضاوت کنید. فقط حرف بزنید، ساعت ها حرف بزنید.
گمان می کنم بهتر است بیاییم و دوباره تمرین کنیم حرف زدن را. بحث کردن را بی آنکه این طرفی ها، آن طرفی ها را به بی غیرتی و شبه روشنفکری و کلمات «دال و ث دار» متهم کنند و آن طرفی ها، به طرف مقابل برچسب دگم و عقب مانده و امل و دلواپس بچسبانند.
اشکالی ندارد، خودمان را جای آدم های فیلم بگذاریم و درباره کنش ها و واکنش ها حرف بزنیم، انتقاد کنیم، ایراد بگیریم، تعریف کنیم. درباره جزییات و نشانه های فیلم صحبت کنیم. می شود از فیلم یا شخصیت هایش خوشمان نیاید یا بیاید، ولی بپذیریم که می شود طرف مقابل را با بحث اقناعی و گفت و گو قانع کرد.
«فروشنده» یک تهدید نیست، فرصت است، یک فرصت مناسب. الان بیش از هر وقت دیگری به گفت و گو نیاز داریم. در سالهای سیاه پشت سر، به جای گفت و گوی سالم، تهمت و تهدید و حقد و حسد و کینه را جایگزین کرده اند.
گفت و گو کنیم. گفت و گو، گمشده بزرگ این سال های جامعه ماست.

روزنامه شرق