سیروس میمنت معتقد است: همه آثاری که از صداوسیما برای جامعه ایرانی تولید میشود سیاه و سفیدند و فضای خانه ماتم زده و غمگین است و این مسائل تاثیر بد در ذهن مردم میگذارد. اگر جامعه شاد و سرزنده میخواهیم باید مانند محتواهای جدید شبکه نمایش خانگی، لوکیشنهای بد در سریالها را حذف کنیم.
به گزارش سینماسینما، سیروس میمنت بازیگر سینما و تلویزیون که اخیرا در فصل دوم رئالیتیشو «جوکر» به عنوان مهمان حضور داشته، از تاثیر تولید برنامههای رئالیتیشو و سریالهای طنز در جامعه میگوید.
میمنت در پاسخ به این سوال که کمبود آثار شاد در جامعه تا چه اندازه به چشم میآید و تولید این گونه از برنامهها در سلامت روان مردم چقدر اهمیت دارد، عنوان کرد: بهنظرم در حال حاضر مردم بیشتر از شبکه نمایش خانگی استقبال میکنند زیرا سریالهای تلویزیون با انتظارات و سطح توقع مردم فاصله زیادی دارد. هر کسی را که میشناسم بیشتر شبکه نمایش خانگی را دنبال میکند تا تلویزیون.
او ادامه داد: مردم دوست دارند محتوای شاد و طنز ببینند زیرا فضای جامعه به سمت غم و افسردگی رفته و مشکلات و دغدغهها روی دوش مردم سنگینی میکنند. مخاطبی که شب، خسته از مشکلات به خانه پناه میبرد قطعا دوست ندارد در زمان استراحت هم با مسائل ناراحت کننده روبرو شود. متاسفانه اکثر سریالهای تلویزیون با فضای بیمارستان و قبرستان، دعوا و چاقو کشی تولید میشوند.
این بازیگر با بیان اینکه سریالهایی که در گذشته تولید میشدند کیفیت بالایی داشتند و هنوز بعد از گذشت سالها و دههها هنوز مورد استقبال قرار میگیرند، گفت: سریالهای امروز یک هزارم گیرایی و جذابیت سریالی چون «خانه به دوش» که بر اساس طرحی از من و سعید آقاخانی در سال ۱۳۸۳ تولید شد را ندارند. باور کنید بعد از گذشت ۲۰ سال هنوز هم وقتی این سریال از تلویزیون پخش میشود جزو پر بازدیدترینها قرار میگیرد. در گذشته اگر سریال ملودرام هم ساخته میشد، صحنههای غم و غصه به جا بود و سراسر غم نبود. متاسفانه سریالهایی چون «خانه به دوش»، «متهم گریخت»، «خانه سبز» و… دیگر تکرار نخوهند شد.
میمنت با اشاره به اینکه مسئولان به جای اینکه هنرمندان و مخاطبان را به خود جذب کنند، بیشتر آنها را دور میکنند، عنوان کرد: خواسته یا ناخواسته در عصر فراصنعتی زندگی میکنیم و مجبوریم خودمان را با دنیایی که به سرعت تغییر میکند وفق بدهیم. در دنیایی که مردم حتی به طنز ۱۰ سال پیش وودی آلن هم نمیخندند انتظار دارید که جذب برنامههای افسردهکننده تلویزیون بشوند؟
این بازیگر با اشاره به خطرات افسردگی و فراگیر شدن آن در جامعه ایرانی گفت: اکثر بیماریهایی که در جامعه وجود دارد نشئت گرفته از همین مسائل است، مثلا زمانی که بیمار برای بیماری قند به دکتر مراجعه میکند دکتر میگوید که راه درمان، تنها حذف نان و برنج نیست، بلکه افسردگی و غصه، از نان و برنج هم بدتر است. اگر کسی حال و روحیه خوبی داشته باشد دچار بسیاری از بیماریها هم نخواهد شد. در شرایط خاصی هستیم که نیاز داریم مردم جامعه شادی، بگو بخند و معاشرت داشته باشند.
میمنت با اشاره به اینکه سریالهای جدید معاشرت را به مخاطبان آموزش نمیدهند، عنوان کرد: سریالهایی که امروز ساخته میشوند، معاشرت را به افراد آموزش نمیدهند. در ذهن افراد میگنجانند که جز افراد خانواده نباید به کسی اعتماد کرد و هر کسی ممکن است دزد یا قاتل از آب دربیاید. در سریال «نون خ» که سالها پخش شد و جزو آثار استثنایی صداوسیما محسوب میشود، تنها چیزی که در آن بسیار بارز بود، همین همگرایی و با هم بودنها است. افراد از صبح تا شب با هم مشکل داشتند اما شبها سر یک سفره بودند. متاسفانه ما قشنگیهای زندگی را از یاد بردیم.
این بازیگر با اشاره به پیشنهادات کاری جدید خود گفت: سریالهایی که از نوروز به بعد به بنده پیشنهاد شده طرح کلیشان هم مملو از غم و درد بوده و حتی رغبت نکردم فیلمنامههایشان را بخوانم. آثاری که برای جامعه ایرانی تولید میشود باید رنگ و لعاب داشته باشد، اما همه سریالها سیاه و سفیدند و فضای خانه ماتم زده و غمگین است. این مسائل تاثیر بد در ذهن مردم میگذارد. اگر ما جامعه شاد، سرزنده و با انرژی میخواهیم باید لوکیشنهای بد در سریالها را حذف کنیم و تا حد امکان از این مسائل دور شویم.
میمنت خاطر نشان کرد: در این شرایط مردم جامعه به برنامههایی چون «جوکر» خیلی نیاز دارند. باید از برنامهسازان شبکه نمایش خانگی ممنون باشیم که حداقل برای مردم سرگرمی به وجود آوردند. واقعا اگر شبکه نمایش خانگی نبود اکنون اوضاع مردم فاجعه بود.
این بازیگر ادامه داد: احسان علیخانی برای شادی دل مردم زحمت میکشد و در امر برنامهسازی تا امروز موفق عمل کرده است، امیدوارم که تعداد برنامهسازان این چنینی زیاد شود. اگر هنرمندانی چون رضا عطاران، مهران مدیری، سعید آقاخانی و… به این جمع اضافه و تشویق شوند، صنعت فیلم، سریال و حتی رئالیتیشو دستخوش تغییراتی فوقالعاده خواهد شد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- استوری سحر دولتشاهی از پشت صحنه «هزار و یک شب»
- بازیگران ترکیهای «هزار و یک شب» چه کسانی هستند؟
- سریالهای جدید پیمان معادی، آیدا پناهنده و حامد عنقا در راه است
- «فرمول یک» با صدای کیکاووس یاکیده در نمایش خانگی
- «شغال»؛ دری به سوی فرهنگسازی
- تابستانِ ولرم پلتفرمها
- «شکارگاه» به طور مشترک از دو پلتفرم پخش میشود
- «صبحانه با زرافهها» به اکران آنلاین رسید
- سینماحقیقت در نمایش خانگی
- اکران آنلاین «زودپز» در شبکه نمایش خانگی
- تبعات کرونا و اختلافات حقوقی با برادران وارنر؛ اعلام ورشکستگی شرکت تولیدکننده فیلمهای «ماتریکس» و «جوکر»
- عرضه ۲۳۵ مستند در شبکه نمایش خانگی
- معمای پیچیده یک سریال؛ قسمت چهارم «تاسیان» بدون مجوز، منتشر شده است
- آیا «تاسیان» رفع توقیف شد؟
- آخرین وضعیت انتشار سریال «تاسیان»
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- یادداشتی بر یک فیلم محترم؛ «ایرو»
- یادداشت محسن امیریوسفی در سوگ عباس اسفندیاری، بازیگر «خواب تلخ»/ مرگ یک سلبریتی خصوصی
- برخورد سینماگران با جشنواره فیلم فجر؛ مُرده شورها هم گریه کردند!
- گفتوگو با داریوش خنجی، مدیر فیلمبرداری کاندیدای اسکار ۲۰۲۶/ نورپردازی به سبک نیویورک دهه ۵۰
آخرین ها
- فردریک وایزمن درگذشت
- «روایت یک انتصاب »؛ شروع سرخوشانه، پایان تراژیک
- رابرت دووال درگذشت
- جسد تهیهکننده سریال «تهران» پیدا شد
- محک خوردن نامزدهای اسکار در جوایر اسپیریت
- حذف لوکیشن برای یک فیلم؛ «کشتن ساتوشی» با پسزمینهی هوش مصنوعی فیلمبرداری میشود
- بدرقه پیکر اسفندیار شهیدی به خانه ابدی
- ماجرای یک جایزه برای ۲ فیلم
- عنایت بخشی درگذشت
- یک سقوط آماری در سینما/ برنامه نامشخص سینماها برای ماه رمضان
- اسفندیار شهیدی درگذشت
- گفتوگو با داریوش خنجی، مدیر فیلمبرداری کاندیدای اسکار ۲۰۲۶/ نورپردازی به سبک نیویورک دهه ۵۰
- با حضور «ویم وندرس» رئیس هیأت داوران؛ هفتاد و ششمین جشنواره بینالمللی فیلم برلین افتتاح شد
- «روح انگیز شمس» درگذشت
- برخورد سینماگران با جشنواره فیلم فجر؛ مُرده شورها هم گریه کردند!
- هوای تازه در جشنواره/ ۴ فیلم مستقل ایرانی در برلین ۷۶
- یادداشتی بر «همنت»؛ نوعی تجربهی سوگ که تسکینی از ما دریغ شده را بازمیگرداند
- فوت یکی از بنیانگذاران سینمای آزاد ایران/ بصیر نصیبی درگذشت
- یادداشتی بر مستند «خاکستر»؛ سیفالله در آتش
- اعتراض مهرانه ربی به استفاده از عکسِ کیومرث پوراحمد در جشنواره فجر
- بیانیه انجمن بازیگران درباره برخی اظهارات؛ نادیده گرفتن احوالات روحی جامعه داغدار، دور از موازین اخلاق حرفهای است
- یادی از نظامالدین کیایی؛ صدابرداری که اخلاق حرفهایاش زبانزد بود
- بخش قابل توجهی از فیلمبرداری فیلم مارون هنوز به پایان نرسیده است
- اهدای جوایز انجمن کارگردانان آمریکا ۲۰۲۶/ مهمترین جایزه DGA به پل توماس اندرسن رسید
- به ادعای سرقت فیلمنامه؛ محمدرضا مروزقی خواستار جلوگیری از نمایش «تقاطع نهایی شب» شد
- برگزیدگان جشنواره روتردام ۲۰۲۶ معرفی شدند
- گفتوگو با پرویز نوری/ سینمای ایران از تماشاچی جدا شده است*
- دیالکتیک آشوب و سینمای مقاومت: از مانیفستهای مدرن تا استیصال پستمدرن
- نظامالدین کیایی درگذشت
- مروا نبیلی و سینمای آوانگاردش/ آینهای که جرأت نگاه کردنش را نداریم





