سینماسینما، پاریس
با نزدیک شدن به نود و هشتمین مراسم اسکار که یک ماه دیگر در لسآنجلس برگزار خواهد شد، توجه رسانههای جهان بار دیگر به این رویداد مهم سینمایی جلب شده است.
داریوش خنجی، یکی از برجستهترین فیلمبرداران اروپا و آمریکا، برای فیلم پرسروصدای «مارتی بزرگ» به کارگردانی جاش سفدی نامزد جایزه بهترین فیلمبرداری شده است.
سایت معتبر «اوارد واچ» درباره او مینویسد که این فیلم، خنجی را به گذشتهاش در نیویورک دهه ۱۹۷۰ بازمیگرداند؛ جایی که مدتی در آن زندگی کرد و سپس در مرکز بینالمللی عکاسی نیویورک به تحصیل پرداخت. او کارش را با دوربین سوپر ۸ میلیمتری آغاز کرد و همان تجربهها، الهامبخش رویکرد منحصربهفردش به نورپردازی و ثبت چهرهها شد.
خنجی در طول فعالیت حرفهای خود با کارگردانانی چون دیوید فنچر، میشائل هانکه، جمز گری، الن پارکر، وودی الن، وان کاروای، الخاندرو ایناریتو، اری استر و غیره همکاری داشته و پیش از این نیز دو بار نامزد اسکار شده است.
در ادامه، گزیدهای از گفتوگوی او را میخوانید:
پرسش: در فیلم «مارتی بزرگ» با یک اودیسه گسترده روبهرو هستیم که شخصیتها را به نقاط مختلف جهان میبرد، اما در عین حال ظاهر فیلم بسیار منسجم و هماهنگ با داستان است. شما و کارگردان چگونه به این زبان تصویری مشترک رسیدید؟
پاسخ: در مرحله پیشتولید به این زبان رسیدیم. وقتی فیلمنامه را خواندم، برایم باورنکردنی بود. معمولاً فیلمنامهها را بهسرعت نمیخوانم، اما این یکی را با هیجان دنبال کردم و بلافاصله با کارگردان تماس گرفتم. نخستین گفتوگوی ما درباره شخصیت مارتی و این بود که او کیست و داستان دقیقاً در چه دورهای—سال ۱۹۵۲—رخ میدهد.
میخواستم کاملاً در فضای آن زمان قرار بگیرم؛ همانطور که «پدرخوانده» با دوره خود هماهنگ است، ما هم باید به زیباییشناسی و واقعیت آن مقطع وفادار میماندیم. حتی به موسیقیهای آن دوران گوش دادم و از نظر بصری و فیزیکی به تمام جزئیات توجه کردم.
پرسش: در این فیلم استفاده از نور بسیار خلاقانه است. در صحنههای پینگپنگ، بازی با تاریکی چشمگیر است و خبری از نورهای فلورسنت شدید و امروزی نیست. چگونه این صحنهها را نورپردازی کردید؟
پاسخ: چیزی درباره نور هست که من همیشه آن را «نور بد» مینامم. در سال ۱۹۵۲ نورها مانند امروز شدید و فراگیر نبودند. شهرها شبها اینگونه غرق در نور نمیشدند.
به یاد دارم زمانی که جوان بودم و در نیویورک فیلم میساختم، فضا بسیار تاریکتر بود. در این فیلم تلاش کردم نورپردازی را مطابق همان دوره تنظیم کنم. این کار باعث شد تصویر وفادارتر و چهره بازیگران طبیعیتر و ملموستر به نظر برسد.
پرسش: در صحنههای پینگپنگ، حرکت دوربین از جلو و عقب بسیار هیجانانگیز است. برای ایجاد این تنش از چه دوربینها و لنزهایی استفاده کردید؟
پاسخ: در طول فیلمبرداری از چندین دوربین استفاده کردیم. نمیخواستیم کار به سبک تجاری و مدرن باشد. سعی کردیم حالوهوای فیلمهای قدیمی ورزشی را بازآفرینی کنیم.
بنابراین با فرمت سینمااسکوپ و لنزهای بسیار بلند کار کردیم. گاهی نیز دوربین را با زاویه ۹۰ درجه در جهت مخالف قرار میدادیم. در بسیاری از صحنهها همزمان با سه دوربین فیلمبرداری میکردیم که همه چیز از پیش طراحی شده بود.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- اختصاصی سینماسینما/ «ادینگتون» با فیلمبرداری داریوش خنجی به کن میرود
- نامزدهای اسکار ۲۰۲۵ اعلام شد/ انیمیشن ایرانی در جمع نامزدهای نهایی اسکار
- با اعلام آکادمی داوری؛ نامزدهای اولیه اسکار معرفی شدند/ یک انیمیشن ایرانی در میان آثار
- فیلم جدید کارگردان انگل با فیلمبرداری خنجی اکران میشود
- داریوش خنجی نامزد جایزه انجمن فیلمبرداران آمریکا شد
- داریوش خنجی از انجمن فیلمبرداران آمریکا جایزه میگیرد
- داریوش خُنجی و ایناریتو در رقابت اسکار خارجی
- استقبال تماشاگران از فیلم آلخاندرو ایناریتو در جشنواره ونیز
- سینماسینما/ تقدیر از داریوش خنجی در حاشیهی جشنواره کن
- با همکاری داریوش خنجی، فیلمبرداری فیلم جدید آلخاندرو ایناریتو تمام شد
- ایناریتو «برزخ» را با داریوش خنجی کلید زد
- اولین هنرمند زن عرب که نامزد اسکار شد/ عکس
- اولین کشور اروپایی وارد رقابت اسکار خارجی شد
- بازیگر جوان نامزد اسکار ایفاگر نقش شاعر سرشناس آمریکایی شد
- سارق مجسمه اسکار بهترین بازیگر زن دستگیر شد + عکس
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه
