با نمایش «باردو» فیلم جدید آلخاندرو ایناریتو در ونیز این کارگردان با چشمان اشکآلود شاهد تشویق ۴ دقیقهای حضار شد.
به گزارش سینماسینما، با نمایش فیلم ۳ ساعته «بادرو» ساخته آلخاندور گونزالس ایناریتو، حضار ایستاده به مدت ۴ دقیقه وی را تشویق کردند تا آنجا که چشمان کارگردان مکزیکی به اشک نشست.
آیا «باردو» سومین اسکار را پس از «بردمن» و «بازگشته از گور» برای این کارگردان به ارمغان خواهد آورد؟ این سوالی است که برای بسیاری در ونیز و در حالی که فیلم «باردو» با حمایت نتفلیکس ساخته شده، از خود میپرسیدند.
در هر حال آنها وقت زیادی داشتند تا برای پرسش خود پاسخی بیایند زیرا این فیلم ۳ ساعته که ساعت ۱۲:۱۵ دقیقه صبح دیروز (پنجشنبه) به وقت ونیز به پایان رسید – هر چند شماری سالن را ترک کرده بودند- در پایانبندی تلخ خود بشدت با تشویق حاضران روبه رو شد.
ایناریتو که به وضوح از اقبالی که به فیلمش شد متاثر شده بود این فیلم را به عنوان اولین فیلمش پس از «بازگشته از گور» در سال ۲۰۱۵ ساخته است.
«باردو» با «هشت و نیم» فدریکو فلینی مقایسه شده و تاکنون بازخوردهای متفاوتی به خود دیده است؛ اما این فیلم پرپیچ وخم و اغلب عمیق و تاثیرگذار توانست تماشاگران ونیز را به خوبی با خود همراه کند.
فیلمنامه «باردو» را ایناریتو با همراهی نیکلاس جیاکوبونه که پیشتر در فیلم برنده اسکار «مرد پرندهای» یا «بردمن» با وی همکاری کرده بود نوشته و داستانش درباره یک روزنامهنگار و مستندساز مکزیکی است که پس از مدتها به خانه برمیگردد و باید با مساله هویت و روابط خانوادگی روبهرو شود و در یک بحران وجودی به کار بپردازد.
خود ایناریتو هم پس از ۲۰ سال برای ساخت این فیلم به مکزیک بازگشته است. در این فیلم دانیل خیمنز کاچو و گریزلدا سیسیلی ایفای نقش کردهاند. وی از سال ۲۰۰۰ که «عشق سگی» را با بازی گائل گارسیا برنال در مکزیک ساخت، فیلم دیگری در وطنش نساخته بود.
زمان طولانی فیلم به مدت ۱۷۴ دقیقه بیشک برای برخی از بینندگان زیاد است و در فیلم هم سکانسهایی هست که بیدلیل طولانی شده، اما برخی از تاثیرگذارترین صحنههای فیلم نه صحنههای تاریخی یا خیالانگیز فلینیوار، که سکانسهای آرامی است که بین روزنامهنگار ساکن لسآنجلس و دو فرزند او میگذرد و درباره مکزیک و هویتهای متضادشان صحبت میکنند.
«باردو» برای نخستین بار در ونیز دیده شد و دومین فیلم نتفلکیس بود که در این رویداد به نمایش درآمد. پیش از آن «نویز سفید» ساخته نوآ بامباک فیلم افتتاحیه جشنواره امسال، از نتفلیکس روی پرده رفته بود. هفته آینده هم «بلوند» به نمایش درمیآید. هر ۳ فیلم در بخش رقابتی و برای شیر طلای ونیز رقابت میکنند.
ایناریتو با «بازگشته از گور» ۱۲ نامزدی اسکار کسب کرد و جایزه بهترین کارگردانی را برد. «مرد پرندهای» هم در اسکار ۲۰۱۵ موفق به کسب ۹ نامزدی شد و اسکار بهترین فیلم و اولین جایزه کارگردانی را برای ایناریتو کسب کرد. هرچند ایناریتو فیلمهایش را با فیلمبرداری امانوئل لوبسکی میسازد اما این بار داریوش خنجی فیلمبردار وی است.
«باردو» اواخر امسال برای مدت کوتاهی راهی سینماها میشود وبعد در نتفلیکس استریم میشود.
منبع: مهر به نقل از ورایتی
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- اثر فیلمساز ایرانی در مسابقه کوتاه ونیز ۲۰۲۶
- گفتوگو با داریوش خنجی، مدیر فیلمبرداری کاندیدای اسکار ۲۰۲۶/ نورپردازی به سبک نیویورک دهه ۵۰
- اختصاصی سینماسینما؛ نسخه مرمت شدهی «باشو غریبه کوچک» در جشنواره ونیز
- اختصاصی سینماسینما/ «ادینگتون» با فیلمبرداری داریوش خنجی به کن میرود
- «۲۱ گرم»؛ وزنِ روح
- گفتوگو با مدیر جشنواره ونیز؛ سینما همچنان مؤثرترین راه برای اندیشیدن به دنیای معاصر است
- گفتوگوی اختصاصی سینماسینما با نادر ساعیور به بهانه حضور فیلمش در بخش جنبی جشنواره ونیز/ انسان دشواری وظیفه است
- فیلمهای بخش هفته منتقدان ونیز معرفی شدند/ فیلم یک سینماگر ایرانی در لیست
- یک فیلم ایرانی به بخش روزهای مولفین جشنواره ونیز راه یافت
- نویسنده مراکشی رئیس افتخاری بخش روزهای مؤلفین جشنواره ونیز شد
- فیلم کوتاه «نیمهباز، نیمهبسته» به بخش افقهای جشنواره ونیز راه یافت
- فیلمهای بخش کلاسیکهای ونیز معرفی شدند/ به یاد دسیکا و ماسترویانی
- با بازی مایکل کیتون؛ فیلم ترسناک تیم برتون ونیز ۲۰۲۴ را افتتاح میکند
- ایزابل هوپر رئیس هیات داوران جشنواره ونیز شد
- مارکو مولر مدیر هنری یک جشنواره ایتالیایی شد
نظر شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه





