امیراحمد انصاری، کارگردان فیلم «مارون»، در گفتوگو با برنامه «هنرستان» از کاخ جشنواره چهلوچهارم فجر اعلام کرد نسخهای که به جشنواره ارائه شده، نسخه نهایی فیلم نیست و بخش قابل توجهی از فیلمبرداری هنوز به پایان نرسیده است؛ موضوعی که به گفته او، بر ساختار روایی اثر تأثیر گذاشته و پس از جشنواره تکمیل خواهد شد.
به گزارش سینما سینما ،در شبی بارانی همزمان با برگزاری جشنواره، برنامه «هنرستان» میزبان امیراحمد انصاری بود. این گفتوگو که با اجرای برنامه و حضور امین خرمی، خبرنگار سینمایی، انجام شد، به بررسی روند شکلگیری فیلم، تفاوت آن با آثار پیشین انصاری، چالشهای سینمای سفارشی و وضعیت خاص تولید «مارون» اختصاص داشت.انصاری در ابتدای گفتگو درباره ورودش به پروژه توضیح داد:
«فیلمنامه از سوی آقای صاحبی، تهیهکننده و نویسنده اثر، به من پیشنهاد شد و آقای دکتر سیدمحمد حسینی نیز بهعنوان مشاور فیلمنامه در کنار پروژه حضور داشتند. نسخه اولیه را که خواندم، از چارچوب قصه خوشم آمد و بهتدریج تصمیم گرفتم کارگردانی فیلم را بر عهده بگیرم.»
مجری برنامه با اشاره به تفاوت «مارون» با آثار قبلی او پرسید و انصاری پاسخ داد:«این فیلم تقریباً هیچ شباهتی به کارهای قبلی من ندارد. پیش از این در سینمای مستقل فعالیت میکردم؛ آثاری مانند پروندههای کور، هدیه، هاری، به فاصله و برگشتناپذیر. مارون اولین تجربه من در سینمایی است که سفارشدهنده دارد و طبیعتاً ورود به این فضا با چالشهای جدید همراه بود.»
در ادامه، امین خرمی با نگاهی تحلیلی گفت:«فیلم از نظر قصهگویی و ارتباط با مخاطب در برخی بخشها دچار دوپارگی است. به نظر میرسد چند دغدغه مهم ـ از تسخیر لانه جاسوسی تا مسئله مافیای غذا و محصولات تراریخته ـ بهصورت همزمان در فیلم حضور دارند، در حالی که تمرکز بر یک محور میتوانست روایت را منسجمتر کند.»
انصاری در پاسخ، نکتهای کمتر شنیدهشده را مطرح کرد:«فیلم هنوز بهطور کامل ساخته نشده است. حدود دوازده صفحه از فیلمنامه، معادل نزدیک به بیست دقیقه فیلم، هنوز فیلمبرداری نشده است. به درخواست جشنواره، نسخهای ناتمام آماده شد تا امکان حضور در جشنواره فراهم شود. در حال حاضر، برخی از عوامل هنوز در استان کهگیلویه و بویراحمد حضور دارند و تولید ادامه دارد.»
او افزود:«بخشی از گسست یا الکن بودن روایت، به محدودیتها و حساسیتهای تولید برمیگردد؛ از نگرانیهای سیاسی گرفته تا ملاحظات درباره واکنش خانواده شهدا. این محدودیتها ناخواسته دامنه خلاقیت کارگردان را کاهش میدهند، بهویژه برای کسی که از سینمای مستقل آمده و به آزادی بیشتری در روایت عادت داشته است.»
انصاری با اشاره به سالها زندگی و تدریس سینما در آمریکا گفت:«آشنایی با موضوع مافیای جهانی غذا ـ یکی از بزرگترین مافیاهای جهان ـ انگیزه اصلی پرداختن به این موضوع در «مارون» بود. امیدوارم این فیلم نقطه شروع توجه بیشتر سینمای ایران به چنین سوژههایی باشد.»
در بخش دیگری از گفتگو، بحث به سینمای سفارشی کشیده شد و انصاری تأکید کرد:«فیلم سفارشی ذاتاً امر منفیای نیست. در سراسر جهان، از جمله در آمریکا، آثار سفارشی ساخته میشوند و حتی برخی از آنها موفق به دریافت اسکار شدهاند؛ مانند آرگو یا هارت لاکر. مشکل وقتی آغاز میشود که سفارشدهنده یا سرمایهگذار خود را هنرمند بداند و بخواهد در تمام جزئیات اثر دخالت کند. در این شرایط، استقلال کارگردان بهشدت محدود میشود.»
او همچنین به مشکلات ساختاری سینمای ایران اشاره کرد:«بسیاری از فیلمسازان نسل ما سالهاست بهدلیل نبود سرمایه امکان فیلمسازی ندارند. خود من شش سال فیلم نساختم و رضا درمیشیان نیز چندین سال است از ساخت فیلم بازمانده. متأسفانه هنوز در سال ۱۴۰۴ تفکری وجود دارد که مانع تولید بسیاری از آثار میشود.»
انصاری درباره فشردگی زمان تولید گفت:«قرارداد فیلم ۲۲ مرداد بسته شد و ما ۲۰ مهر کلید زدیم. این شتاب طبیعتاً روی کیفیت فیلمنامه و پرداخت نهایی اثر تأثیر گذاشت. نمیشود در بیست روز یا یک ماه فیلمنامهای پرقصه و عمیق نوشت. اگر قرار است درباره یک شخصیت یا موضوع مهم ملی فیلم ساخته شود، باید زمان کافی برای تحقیق و پرداخت آن در نظر گرفت؛ بهخصوص وقتی سرمایه از بیتالمال تأمین میشود.»
در پاسخ به پرسش درباره شانس دریافت سیمرغ، انصاری با صراحت گفت:
«واقعیت این است که فیلمهای بسیار خوبی در جشنواره حضور دارند و من انتظار خاصی ندارم. آثار آقای حاتمیکیا و کاظم دانشی را بسیار دوست داشتم.»
گفتوگوی برنامه «هنرستان» با امیراحمد انصاری، با تأکید بر صداقت او در بیان واقعیتهای پشتصحنه تولید «مارون» و امید به تکمیل نسخه نهایی فیلم، به پایان رسید.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه
