باز لورمن فیلمساز استرالیایی فیلم «کازابلانکا» را محبوب‌ترین فیلمش در تاریخ سینما خواند.
به گزارش سینماسینما، باز لورمن گفته است هر چه بیشتر «کازابلانکا» را تماشا می‌کند بیشتر دوستش دارد.
وی در پاسخ به پرسش «ورایتی» برای انتخاب بهترین فیلم نوشته است:
«چرا از «کازابلانکا» به عنوان یکی از ۱۰۰ فیلم برتر یاد می‌کنم؟ دلیلم روشن است. فیلم دارای بسیاری از عناصری است که دوست دارم خودم را در حال روایت آنها بیابم: موجواتی از جهانی زیرزمینی، یک عشق تراژیک در مرکز قصه و یک فداکاری. یک عاشقانه بزرگ و در عین حال یک فیلم واقعا سیاسی. اگر به آنچه اکنون در اوکراین می‌گذرد نگاه کنید، دنیاهای زیادی شبیه «کازابلانکا» می‌یابید که مردم به همان شیوه فیلم «کازابلانکا»، در حال فرار هستند. یک ارتباط جدید.
من در یک شهر کوچک روستایی بزرگ شدم، ما فقط یک ایستگاه تلویزیونی داشتیم با یک عالم فیلم قدیمی. اما آن دوره فیلمسازی مثل امروز مورد احترام نبود. با بزرگ شدن در دهه ۷۰ و اوایل ۸۰ ، بیشتر هم سن و سال‌های من به موج نوی فرانسه یا فیلم‌های رآلیستی روانشناسانه علاقه پیدا کردند. علاقه زیادی به ملودرام وجود نداشت. حتی «همشهری کین» چندان جالب نبود. فقط به یاد دارم که من در دنیای «کازابلانکا» و خلوص سینمای آن غرق شده بودم.
عاشقانه‌ها را فراموش کنید، من شیفته داستان‌هایی هستم که در دوره درگیری‌ها رخ می‌دهند. عاشق «ریک» شخصیت همفری بوگارت هستم. در ظاهر به نظر می‌رسد او برای هیچ کس اهمیتی قایل نیست؛ اما در عمق وجودش، یک جهان اخلاقی واقعی دارد. من همچنین طرفدار فرار به مکان‌های عجیب هستم که در آن جا با نامحتمل‌ترین افراد با نامحتمل‌ترین شکل روبه رو می‌شوید.
احتمالا ده ها بار «کازابلانکا» را دیده‌ام و وقتی دائم فکر می‌کردم چرا اینقدر دوستش دارم؟ به این نتیجه رسیدم که باید دوباره تماشایش کنم. فیلم‌های عالی ساخته می‌شوند تا بیش از یک بار تماشایشان کنید. هرگز نشده «کازابلانکا»را دیده باشم و ناامید شده باشم. هر بار بیشتر دوستش داشتم و بیشتر تماشایش کردم. این یعنی یک فیلم کلاسیک.»
باز لورمن کارگردان «الویس»، «گتسبی بزرگ»، «استرالیا»،«مولن روژ» و «رومئو و ژولیت» است. وی بفتای بهترین کارگردانی را برای «رومئو و ژولیت» در سال ۱۹۹۷ دریافت کرده است.
«کازابلانکا» فیلمی رمانتیک از سینمای آمریکا است که بر مبنای نمایش‌نامه‌ای روی صحنه نرفته از مورای بورنت و جان آلیسون به نام «همه به کافه ریک می‌آیند» به کارگردانی مایکل کورتیز در سال ۱۹۴۲ تولید شد. بازیگران این فیلم همفری بوگارت، اینگرید برگمن و پل هنراید هستند. این فیلم که اولین تجربه بوگارت در نقشی رمانتیک بود در نهایت سه جایزه اسکار بهترین فیلم، بهترین کارگردانی و بهترین فیمنامه اقتباسی را برد.
منبع: مهر به نقل از ورایتی
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- نگاهی به «EPiC: الویس پریسلی در کنسرت»؛ من را با میکروفونم خفه کنید
- زندگی همفری بوگارت مستند میشود
- گذرگاه تاریک/ نگاهی به رابطه سیگار، سینما، سرطان با مطالعه موردی همفری بوگارت
- روایت کارگردان «الویس» از لحظات خاص زندگی/ وقتی ۶۰ ساله شدم
- مرثیهای برای پادشاه/ نگاهی به فیلم «الویس»
- تدوین جدید فیلم «استرالیا»/ باز لورمن فیلم سینمایی را سریال می‌کند
- انقراض ژانر عاشقانه
- ویدئویی از سکانس پایانی فیلم «کازابلانکا» با گویندگی شهلا ناظریان
- سینماسینما/ خبرهایی از جشنواره کن/ شانس بالای دو فیلم از سینماگران ایرانی برای نمایش در بخش اصلی کن/ صدور بیانیه علیه حمله روسیه به اوکراین
- اختصاصی سینماسینما/ شانس زیاد فیلم «الویس» برای نمایش در افتتاحیه هفتادوپنجمین جشنواره کن
- رام کردن اشباح
- سکانس طلایی/ در مکانی پرت
- انیمیشن «گتسبی بزرگ» ساخته میشود
- «کازابلانکا» با صدای سحر دولتشاهی منتشر میشود
- فیلم هایی که ما را عاشق کردند/ کازابلانکا
پربازدیدترین ها
- یک پایان بد برای یک سریال قابل قبول/ یادداشت احمد میراحسان بر پایانبندی سریال «نجلا»
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- جدیدترین عکس از پسر شهرزاد/پدر فرهاد و کبیر در پشت صحنه «شهرزاد ۲»
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
آخرین ها
- جوایز ایدا؛ فهرست اولیه برترین مستندهای سال معرفی شد/ «روباه و ماه صورتی» در میان مدعیان
- همزمان با روز جهانی انیمیشن؛ رونمایی از نخستین انیمیشن «دستساز» جهان
- انتشار ۱۱ قطعه باکلام و بیکلام با ۱۶ نوازنده مطرح و ۴ خواننده
- مسیری تازه برای بازآفرینی حماسه ملی ایران؛ «شاهنامه» در راه است
- معرفی هیئت داوران بخشهای جشنواره بینالمللی فیلم مقاومت
- تهیهکننده «امیرکبیر» معرفی شد
- «یک ساعت از آن روز»، روایتی از ایرانِ این روزها
- محکومیت جعفر پناهی به ۵ سال حبس و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور
- سینمای ایتالیا؛بازگشت مخاطب و جستوجوی هویت تازه
- خوانشی سینماتیک میان خاطره، هویت و زوال یک خیابان/ خیابانی که از حافظه آدمها عبور می‌کند
- «بُت»؛ طوفانی که به پا نشد
- یک فرش قرمز بارانی/ جشنواره فیلم توکیو ۲۰۲۶ آغاز به کار کرد
- جشنواره توکیو جایگاه جهانیاش را ارزیابی می‌کند
- پنج فیلمنامه مجوز ساخت گرفتند
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها میشود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال
