مونیکا ویتی، هنرپیشه مشهور ایتالیایی، در ۹۰ سالگی درگذشت.
به گزارش سینماسینما، مونیکا ویتی، هنرپیشه ایتالیایی، بیشتر به خاطر ایفای نقش در فیلمهایی به کارگردانی میکل آنجلو آنتونیونی در اوایل تا اواسط دهه ۱۹۶۰ شهرت داشت. ویتی پس از همکاری با آنتونیونی، در فیلمهای کمدی ایفای نقش کرد و بیشتر با ماریو مونیچلی همکاری داشت.
او با مارچلو ماسترویانی، آلن دلون، ریچارد هریس، ترنس استامپ، مایکل کین و درک بوگارد ظاهر شد.
ویتی برنده پنج جایزه دیوید دی دوناتلو برای بهترین بازیگر زن، هفت جایزه گلدن گلوب ایتالیا برای بهترین بازیگر زن و جایزه شیر طلایی جشنواره فیلم ونیز شد.
او کودکی خود را به عنوان دورانی سخت و دشوار به خاطر میآورد که والدین سختگیرش آزادیهای او را محدود میکردند. او در ۱۸ سالگی، وقتی والدین و برادرانش به دنبال زندگی بهتر به ایالات متحده مهاجرت کردند، در رم ماند و در سال ۱۹۵۳ از آکادمی ملی هنرهای دراماتیک فارغالتحصیل شد. ویتی ظاهرا قصد داشت پدر و مادرش را در عمل انجامشده قرار دهد؛ طوری که نتوانند ورود او را به دنیای سینما تایید نکنند.
او در سال ۱۹۵۴ به طور جدی وارد حرفه بازیگری شد، اما در این دوره بیشتر روی صحنه و در تلویزیون نقشآفرینی میکرد. ویتی در سال ۱۹۵۷ با آنتونیونی آشنا شد و در سال ۱۹۶۰ با بازی در فیلم او به نام ماجرا (L’Avventura) به عنوان یک ستاره سینمایی شناخته شد.
با بازی در سهگانه آنتونیونی، ویتی به یکی از چهرههای مشهور و درخشان در صحنه بینالمللی فیلم تبدیل شد، که مرتب در جشنواره کن و سایر رویدادهای بینالمللی حضور داشت. شهرت او – حداقل در اروپا – پس از اینکه در دهه ۱۹۷۰ به بازی در فیلمهای کمدی روی آورد، ادامه داشت.
او در سال ۱۹۷۵ با فیلمبردار، فیلمنامهنویس و کارگردان ایتالیایی، روبرتو روسو، فیلمساز دیگر ایتالیایی آشنا شد. آنها در سال ۱۹۹۵ ازدواج کردند.
او در سال ۱۹۸۰ برای آخرین بار با آنتونیونی در یک فیلم تلویزیونی به نام «اسرار اوبروالد» بر اساس نمایشنامهای از ژان کوکتو کار کرد؛ فیلمی که نتوانست توجه منتقدان را جلب کند.
ویتی در دهه ۱۹۸۰ کمتر در فیلمهای سینمایی کار کرد و توجه خود را به صحنه نمایش بازگرداند. او بازیگری هم تدریس میکرد و در سال ۱۹۸۹ با «رسوایی مخفی» (Secret Scandal)، فیلمی که او خود نوشت و در آن با الیوت گولد بازی کرد، طبع خود را به عنوان کارگردان هم آزمود. این فیلم مورد تمجید قرار گرفت، اما در گیشه شکست خورد و پایان کار او در سینما را رقم زد.
منبع: همشهری آنلاین
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- فیلمهای بخش کلاسیکهای ونیز معرفی شدند/ به یاد دسیکا و ماسترویانی
- فیلمنامه نوشته آنتونیونی، ۱۳ سال پس از مرگ او ساخته خواهد شد
- تصویری از پوچی واقعیت تعویضپذیر/ تحلیل سکانس کنسرت زیرزمینی در «آگراندیسمان» + ویدئو
- سکانس طلایی/ ماجرا
- برشهای کوتاه/ ویدئویی از صحبتهای میکل آنجلو آنتونیونی؛ در ستایش زمان مرده و سکوت
- سکانس طلایی/ یک روز بخصوص
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- توضیحات گروه اجرایی «تهران پاریس تهران / پل» درباره حاشیهها
- دادستانی تهران علیه عوامل یک تئاتر اعلام جرم کرد
- «عاشقان تنها میخوابند» در جشنواره سن سباستیان درخشید
- «چهار صندوق»؛ وقتی قدرت، سازندگانش را به بند میکشاند
- ایتالیا با «مارپیچ» وارد رقابت اسکار ۲۰۲۷ شد
- «نقطه ضعف» در موزه سینما
- برپایی مراسم چهلم ایرج در زادگاهش / گزارش تصویری
- بدنمندی زن در سینما
- «داستانهای موازی» برندهی بهترین فیلمنامه از فستیوال جادهی ابریشم چین
- به کارگردانی دیوید آیر؛ «قلب هیولا» با بازی برد پیت اکران میشود
- «داستانهای موازی»؛ تغییر پارادایم در زبان سینمایی اصغر فرهادی
- در حسرت حرمت و شان بازیگری
- «داستانهای موازی»؛ چشمچرانیِ وراثتی
- جشنواره رم از سوزان ساراندون تجلیل میکند
- «بی/نا بینا» از ۱۳ مهر در عمارت هما روی صحنه میرود
- «بچه عودلاجان»؛ پدر به روایت فرزندان
- سیروس ابراهیمزاده؛ رده بازیگران حرفهای
- درباره بازی محسن قصابیان در «کلاغ»/ جایی که بازیگر محو میشود
- از ماک تا خاموشی؛ پرترهای از فرسودگی صنعت ایران
- با دریافت جایزه بخش پلتفرم جشنواره تورنتو؛ فیلم هندی، نامزد اسکار ۲۰۲۷ شد
- وطن مادر است؛ نمایشگاه عکاسان جوان زن ایرانی در اسپانیا
- نماینده اسپانیا در اسکار ۲۰۲۷، مهمترین جایزه جشنواره تورنتو را گرفت
- سیروس ابراهیمزاده درگذشت
- موزه فضاپیمای جرج لوکاس افتتاح شد
- برای نخستین بار؛ السالولدور به اسکار نماینده میفرستد
- سینمای اجتماعی از ناگزیری تا ضرورت
- «امیرعلی»؛ جستوجوی عدالت آموزشی در قاب مستند
- «کلاغ»؛ چرا زخمها تمام نمیشوند؟
- «چهار صندوقِ» بهرام بیضایی نمایشنامهخوانی میشود
- مارتین اسکورسیزی به فیلم بهمن قبادی پیوست
