سینماسینما، امین نصیری
در سکانسی از فیلم «آگراندیسمان» (۱۹۶۶) شاهکار میکل آنجلو آنتونیونی، توماس به یک کنسرت زیرزمینی که موسیقی راک اجرا میشود، میرود. جایی که گروه the yardbirds در حال نوازندگی هستند. توماس هم به جمعیت ملحق میشود. در ابتدای ورود توماس، آنتونیونی با میزانسن شلوغ و پرازدحامی که خلق میکند و چهرههای بیحس، سنگی و خاموشی که در صحنه حضور دارند یک نوع ورود و آمیختن ناآگاهانه به تجمع را تصویر میکند. گاهی انگار توماس در میان جمعیت گم میشود و به سختی قابل رویت است. انگار حقیقت به آنی تغییر میکند و سوژهی اصلی لحظهای از نظرها ناپدید و سپس پدیدار میشود. دوربین آنتونیونی معادلات را بهم میزند و به طرز نامتعارفی به جای اینکه فضا بدهد و سپس سریعا شخصیت را در نمایهای کلوزآپ و یا کلوزشات دنبال کند تا بتواند نسبت شخصیت و محیط را بسازد، به نظر میرسد شخصیت را در کادر رها و تاکیدش بر جمع است. آنتونیونی توماس را در لانگشات به تصویر میکشد و این در حالیست که به دلیل پرجمعیت بودن سالن کوچک کنسرت، توماس با دیگر انسانها درهم آمیخته میشود. یکی از اعضای گروه به مشکل میخورد و از شدت عصبانیت گیتارش را میشکند و آن را به طرف جمعیت پرت میکند. همگی مانند یک حیوان، برای تصاحب گیتار به سمتش هجوم میبرند. هیچگونه تفکر و تعقلی در کار نیست و صدای بی امان گیتار الکتریک این بیاخلاقی را تشدید میکند. در بحبوحهی یک نوع پوچی، بیمعنایی، جاهلیت و حقارت هیاهویی به وجود میآید برای به دست آوردن یک تکه از گیتار. توماس همرنگ جماعت شده و در موقعیت این جمعِ نادان حل میشود. او با تقلا دسته گیتار را به چنگ میآورد و با سرعت پا به فرار می گذارد اما در خیابان با بیاعتنایی و بدون هیچگونه توجهی رهایش میکند. انگار فراموش میکند که چند ثانیه پیش مشغول چه کاری بوده. آنتونیونی بر هیاهوی بسیار برای هیچ و واقعیتی که همواره برای انسان در حال تعویض است تاکید میکند. واقعیت، چیستی و چراییهای مختلفی که برای انسان حیران و درمانده مدرن، امری ناپدید شده و تغییرپذیر است.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- فیلمهای بخش کلاسیکهای ونیز معرفی شدند/ به یاد دسیکا و ماسترویانی
- مونیکا ویتی بازیگر سرشناس ایتالیایی درگذشت
- ونسا ردگریو همبازی کوین اسپیسی نمیشود
- فیلمنامه نوشته آنتونیونی، ۱۳ سال پس از مرگ او ساخته خواهد شد
- سکانس طلایی/ ماجرا
- برشهای کوتاه/ ویدئویی از صحبتهای میکل آنجلو آنتونیونی؛ در ستایش زمان مرده و سکوت
- نگاهی به سیاسیترین اسکار تاریخ/ جسارت بازیگر زن طرفدار فلسطین در دل هالیوود
- حضور چشمگیر زنان در «روزهای ونیز»
- «دریای غم» از نگاه بابک کریمی
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- نمایش «دیوانه خانه زری بوره»/ جُـنون آرام
- استقبال از فیلمهای سینماگران ایرانی در فرانسه چطور است؟
- جنابخان؛ لبخندی بر روزهای پرالتهاب
- جشنواره آمریکایی به فیلم مهران رنجبر جایزه داد
- انتشار کتاب صوتی «ستارهی لیلا» با صدای گلچهره سجادیه
- با اهدای جوایز هفتاد و نهمین دوره؛ «مرگ فروشنده» موفقترین بازسازی یک نمایش در تاریخ جوایز تونی شد
- در شصتمین دوره برگزاری؛ کارلووی واری از مگی جیلنهال و جسی آیزنبرگ تجلیل میکند
- «تهران کنارت»؛ همچون طنینی که در خود میپیچد
- چهار جایزه بینالمللی برای فیلم «این صداها واقعیست»
- موافقت شورای صنفی نمایش با پخش بازیهای فوتبال ایران در سینما
- وکیل مدافع خبر داد: تایید حکم غیابی جعفر پناهی به حبس و ممنوعیت خروج از کشور
- «مجلس ضربت زدن»؛ جدال جهل و خرد
- «بدنام»؛ کابوس زیستن در حاشیه بدنامی
- فیلمبرداری «جزیره من» آغاز شد/ حضور برد پیت در صحنهی بزرگترین رقابتهای موتورسواری جهان
- «خون بس» برنده جایزه بزرگ بهترین فیلمنامه کوتاه رودآیلند شد
- مرجان ساتراپی درگذشت
- مرجان ساتراپی؛ کارگردانی استاندارد و نویسندهای مولف
- «تهران کنارت»؛ من از تو دل نمیکنم
- «پلان آخر بازی»؛ همچون پرندهی مهاجری، که پرواز برایش شکل غایی سفر است
- فخری خوروش؛ بازیگر مولف و ستاره موج نوی سینمای ایران
- «تهران کنارت»؛ زخمهای کاری، از نمایی دیگر
- فرهاد ارجمندی درگذشت
- به حرمت پیدا نشدن ماکان/نامه ای به پرویز پرستویی
- «روز افشاگری» و موضع اسپیلبرگ در استفاده از هوش مصنوعی
- خبرهایی از سریالهای لطیفی، جعفریجوزانی و رضا میرکریمی
- کنسرت «بازی تاج و تخت» روی صحنه میرود
- «استودیو صدای بِربِریَن»؛ فریادها و نجواها
- خوانشی فرویدی از فیلمتئاتر «نیوجرسی»/ تراژدی بیوالایش: از ترومای اولیه تا سیطرهی سائق مرگ
- تدوینگر اسکاری درگذشت
- دلیله و یک نقش مکمل تأثیرگذار
