سینماسینما، امین نصیری
در سکانسی از فیلم «آگراندیسمان» (۱۹۶۶) شاهکار میکل آنجلو آنتونیونی، توماس به یک کنسرت زیرزمینی که موسیقی راک اجرا میشود، میرود. جایی که گروه the yardbirds در حال نوازندگی هستند. توماس هم به جمعیت ملحق میشود. در ابتدای ورود توماس، آنتونیونی با میزانسن شلوغ و پرازدحامی که خلق میکند و چهرههای بیحس، سنگی و خاموشی که در صحنه حضور دارند یک نوع ورود و آمیختن ناآگاهانه به تجمع را تصویر میکند. گاهی انگار توماس در میان جمعیت گم میشود و به سختی قابل رویت است. انگار حقیقت به آنی تغییر میکند و سوژهی اصلی لحظهای از نظرها ناپدید و سپس پدیدار میشود. دوربین آنتونیونی معادلات را بهم میزند و به طرز نامتعارفی به جای اینکه فضا بدهد و سپس سریعا شخصیت را در نمایهای کلوزآپ و یا کلوزشات دنبال کند تا بتواند نسبت شخصیت و محیط را بسازد، به نظر میرسد شخصیت را در کادر رها و تاکیدش بر جمع است. آنتونیونی توماس را در لانگشات به تصویر میکشد و این در حالیست که به دلیل پرجمعیت بودن سالن کوچک کنسرت، توماس با دیگر انسانها درهم آمیخته میشود. یکی از اعضای گروه به مشکل میخورد و از شدت عصبانیت گیتارش را میشکند و آن را به طرف جمعیت پرت میکند. همگی مانند یک حیوان، برای تصاحب گیتار به سمتش هجوم میبرند. هیچگونه تفکر و تعقلی در کار نیست و صدای بی امان گیتار الکتریک این بیاخلاقی را تشدید میکند. در بحبوحهی یک نوع پوچی، بیمعنایی، جاهلیت و حقارت هیاهویی به وجود میآید برای به دست آوردن یک تکه از گیتار. توماس همرنگ جماعت شده و در موقعیت این جمعِ نادان حل میشود. او با تقلا دسته گیتار را به چنگ میآورد و با سرعت پا به فرار می گذارد اما در خیابان با بیاعتنایی و بدون هیچگونه توجهی رهایش میکند. انگار فراموش میکند که چند ثانیه پیش مشغول چه کاری بوده. آنتونیونی بر هیاهوی بسیار برای هیچ و واقعیتی که همواره برای انسان در حال تعویض است تاکید میکند. واقعیت، چیستی و چراییهای مختلفی که برای انسان حیران و درمانده مدرن، امری ناپدید شده و تغییرپذیر است.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- فیلمهای بخش کلاسیکهای ونیز معرفی شدند/ به یاد دسیکا و ماسترویانی
- مونیکا ویتی بازیگر سرشناس ایتالیایی درگذشت
- ونسا ردگریو همبازی کوین اسپیسی نمیشود
- فیلمنامه نوشته آنتونیونی، ۱۳ سال پس از مرگ او ساخته خواهد شد
- سکانس طلایی/ ماجرا
- برشهای کوتاه/ ویدئویی از صحبتهای میکل آنجلو آنتونیونی؛ در ستایش زمان مرده و سکوت
- نگاهی به سیاسیترین اسکار تاریخ/ جسارت بازیگر زن طرفدار فلسطین در دل هالیوود
- حضور چشمگیر زنان در «روزهای ونیز»
- «دریای غم» از نگاه بابک کریمی
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- جورج کلونی شیر طلایی ونیز ۲۰۲۶ را میگیرد
- «داستان اسباببازی ۵» بهترین ژوئن گیشه آمریکای شمالی از سال ۲۰۱۹ را رقم زد
- اولین واکنشها به «اودیسه»ی نولان/ تحسینآمیز و شگفتآور
- گدار و هنر ویرانگر تصویر
- از «هامون»، «تایتانیک» و «پیرپسر» تا «بدنام»
- شهرنوش پارسیپور؛ نویسندهای در مرز ادبیات، جامعه و کنشگری
- منوچهر فرید درگذشت
- شهرنوش پارسیپور درگذشت
- «تراست می!!!» در آمریکا روی صحنه میرود
- عباس کیارستمی؛ برجستهترین سینماگران ایرانی در صحنه جهانی
- ادامه موفقیت «نبرد دوگل»
- «دن کیشوتِ» اورسن ولز به پایان میرسد
- فرزاد جمشیدی درگذشت
- حامد بهداد؛ بازیگر مولف و قائم به انرژی
- جایزه معتبر جشنواره مونتکارلو به «یونیفرم» رسید
- «وظیفه»؛ آینهای روانکاوانه بر بحرانهای انسان معاصر
- «مایکل»، «اوپنهایمر» را پشت سر گذاشت
- «نبرد دوگل؛ نامت را مینویسم» و الگوی ساخت فیلمی درباره مصدق
- اجرای نمایش «نیمه تاریک ماه» آغاز شد/ سومین دور اجرای نمایش کودک «میخوام به دنیا بیام»
- «تلومر»؛ روایتی از فرسایش و بازآفرینی در دل بیزمانی
- فیلم کوتاه «نفر ۱۶۹» آماده نمایش شد/ فیلمبرداری «نفس کشیدن زیر آب» به پایان رسید
- چرا خودمان را مقید به قانونی کنیم که مربوط به ۴۰ سال گذشته است؟/ درباره دو قطبی خطرناک در سینمای ایران
- شصتمین جشنواره فیلم کارلووی واری؛ فیلم عباس کیارستمی نمایش داده میشود/ اهدای سه جایزه و یک تجلیل
- دعوت آکادمی داوری از ۵۲۹ هنرمند؛ ۱۱ سینماگر ایرانی عضو آکادمی اسکار میشوند
- پس از دعوت آکادمی داوری از ۵۲۹ هنرمند؛ نادر ساعیور عضویت در آکادمی اسکار را نپذیرفت
- نقدی بر فیلم «دراما»/ کالبدشکافی یک فروپاشی: معماریِ تروما و روانرنجوری مدرن
- درباره «زن و بچه»/ زنی در میانه خشم و خروش و بخشش
- داوری آزاده بیزارگیتی در جشنواره ایتالیایی
- محمود کلاری رییس هییت داورانِ جشنواره زردآلوی طلایی شد
- ابتکار کیت بلانشت برای حمایت از هنرمندان مقابل هوش مصنوعی
