سینماسینما، محمد حقیقت-ونیز: «شب، داخلی، دیوار» سومین ساخته وحید جلیلوند، یکی از فیلمهای خوب بخش مسابقه است که اولین سانس آن در روز چهارشنبه شب در سالن بزرگ دارسنا، به نمایش درآمد.
دو فیلم قبلی خوب جلیلوند هم قبلا در بخش افقهای ونیز حضور داشتند و با موفقیت خوبی هم روبرو شده بودند و جایزههایی نیز به دست آورده بودند. امسال جلیلوند به شایستگی به بخش مسابقه راه یافت. ابتدا باید راجع به امتیازات فیلم گفت که عبارتند از کارگردانی، بازیها، فیلمبرداری، و صداگذاری که همگی قابل تحسین هستند. موضوع فیلم درمحیطی بسیار بسته و تاریک، از یک سو و ازسوی دیگر، در فضای بیرونی و باز میگذرد که وقایع بسیار ملتهب ناشی از درگیریهای اجتماعی بین مردم و نیروهای رودررو با آنها، حکایت میشود. به دو فضای درونی و بیرونی با دقت میزانسن داده شده است. در فضای بسته و درونی، دوربین آرام و ساکت با نورپردازی خفقان گرفته کار شده که در تضاد با فضای بیرون با آن، خشن و خونبار، دوربین هم حالت التهاب دارد که هماهنگ با ماجرا پرتحرک است. هرکدام از این دو فضا، هوشمندانه ساخته شده است. در درون، همه چیز تیره و تار، و دیوار حاکم است. مردی کم وبیش نابینا (با بازی درخشان نوید محمدزاده) به تنهایی زندگی سختی را میگذارند. در ابتدا معلوم نیست کارش چیست و آنجا چه میکند. پلانهای بسته اول فیلم، ابتدا از لولهها، آب چکه میکند، سیگاری آتش زده میشود و سپس آب بسیاری از لوله فوران میکند. مثل اینکه طغیان کرده باشد! این مرد در این ظلمت نابینایی که آیندهای نامعلوم دارد، تصمیمی مهم گرفته است که باشنیدن صدای درب آن مکان، از عملی کردن تصمیم خود باز میماند. روبرو شدن این مرد با زنی زخمی در این ساختمان مجهول و این مکان سربسته باعث میشود شخصیت اصلی بنام علی، به حافظه خود پناه ببرد و تماشاگر به مرور با این «درگیری در خاطرات» و باز آفرینی وقایع توسط ذهن علی داستان فیلم را دنبال میکند. نکته جذاب ماجرا اینکه سناریست فیلم با ظرافت و هوشیاری ذره ذره، به بیننده اطلاعاتی میدهد و داستان به فرم هرموار، شروع میشود تا به اوج هرم برسد. این مرد گاهی نامه هایی از زیر در بسته این مکان، دریافت میکند. برای اینکه داستان لو نرود بقیه آنرا تعریف نمیکنم. بیست دقیقه اول فیلم بخوبی و نفس گیر است و همه چیز درست چیده شده است. اما هرچه داستان بیشتر پیش میرود از یک جایی به بعد، که درگیریهایی در خیابان پیش میآید، قضیه کمی کش میآید و هر بار که دوربین به این ماجرا برمیگردد، اضافه دارد و تماشاگر هوشمند نیاز چندانی به آن ندارد. تماشاگر رفته رفته از گذشته علی و همچنین زن جوانی که به او پناه آورده بیشتر مطلع میشود و از ورای داستان آنها بخشی از مسایل امروز جامعه ایران نیز، بدون تعارف، ترسیم میشود. روایت مدرن فیلم آنرا از بسیاری از آثار ایرانی متفاوت میکند، اما آنچه که کمی فیلم را به نظر ما ضعیف جلو میدهد، مونتاژ آن است که به خوبی بقیه عوامل فیلم عمل نکرده است. از جمله صحنههای درگیری خیابانی، که از زاویههای گوناگون و در جاهای گوناگون داستان به آن ارجاع داده میشود و تکرار بیش از حد باعث شده که کارگردان/ تدوینگر با نشان دادن آن صحنهها میخواهد به تماشاگر یادآور شود که ماجرا چیست و یا برخی صحنهها را بیهوده کش میدهد و همین موضوع متاسفانه به ظرافت فیلم لطمه زده است و چه حیف. جدا از این، بدون اغراق میتوان شب، داخلی، دیوار را یکی از بهترین فیلمهای سالهای اخیر سینمای ایران قلمداد کرد و وحید جلیلوند را در رتبه بالای کارگردانان نسل جدید قرار داد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- ستایش سینمای ایران و کشف سینمای کریم لکزاده در جشنوارهای فرانسوی
- کوچ سینماگران ایرانی به اروپا و آمریکا/ چه اتفاقی در راه است؟
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- «نجات ما»؛ یکی از درخشانترین فیلمهای سال فرانسه
- روایت «نفرین توقیف» از مالیخولیای توقیف در سینمای ایران
- «دیگِر»؛ فیلمی که در یک صحنه تئاتر میگذرد
- کدام فیلمها اسکاری خواهند شد؟
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶/ «کمی نور»؛ در شرایط ناامیدی
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- «ناگهان»؛ فیلم موفق فرانسوی از کارگردانی ژاپنی
- چگونه سینمای فرانسه در انتخاباتِ ریاست جمهوری۲۰۲۷ تاثیر میگذارد؟
- «اودیسه»ی نولان خوب است اما نه بیشتر!
- «گرما»؛ فیلمی درباره اضطراب قتل غیرعمد
- عباس کیارستمی؛ برجستهترین سینماگران ایرانی در صحنه جهانی
نظر شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





