پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، محمد حقیقت

در جشنواره برلین ۲۰۲۵  فیلمی که بسیاری عاشقان سینما انتظارش را می‌کشیدند سرانجام به نمایش درآمد. «میکی ۱۷» ساخته بونگ جون هو، فیلمساز سرشناس کره‌ای که با فیلم قبلی‌اش «پارازیت» بعد از دریافت نخل طلا، چهار جایزه اسکار و بسیاری از جوایز دیگر را هم به‌دست آورده بود، همه عاشقان سینما را منتظر دیدن اثر جدیدش کرده بود.

او در ادامه این موفقیت‌ها به هالیوود دعوت شد و با سرمایه ۱۵۰ میلیون دلار، فیلم جدید خود «میکی ۱۷» را ساخت – اگر چه کمپانی تهیه کننده وارنر برادرز می خواست در ماه مارس ۲۰۲۴ آن‌را به‌نمایش عمومی در سینماهای جهان بگذارد، و حتی جشنواره کن ۲۰۲۴ در نظر داشت تاریخ نمایش آن را به تاخیر بیاندازد تا شاید این فیلم در مسابقه کن حضور داشته باشد، اما ماجراهایی بین کمپانی وارنر و بونگ جون هو پدید آمد و بر سر مونتاژ نهایی (فاینال کات) که طبق قرارداد گویا به عهده کارگردان واگذار شده بود، کشمکش ایجاد شد و بارها تاریخ نمایش فیلم به تاخیر افتاد زیرا مونتاژ فیلم مورد تایید تهیه کننده قرار نمی گرفت. آنها مایل نبودند ۱۵۰ میلیون دلاری که برای فیلم هزینه کرده بودند را در معرض خطر قرار دهند. بعد از هزاران دردسر بین کارگردان و تدوینگران کمپانی تهیه فیلم، سرانجام فیلم سر وسامانی گرفت و تاریخ نمایش عمومی آن در ۵ مارس ۲۰۲۵ برای فرانسه در نظر گرفته شد. اما قبل از آن، مدیر جدید جشنواره برلین با نفوذی که در صنعت سینمای آمریکا دارد توانست این فیلم را در جشنواره برلین، خارج از مسابقه، به نمایش در آورد.

امروز وقتی «میکی ۱۷» در جشنواره برلین به‌نمایش درآمد برمبنای نوشته منتقد فرانسوی به «یک آدامس خیلی جویده شده» تبدیل شده که یک هجویه سیاسی و بازتابی از اوضاع امروز جهان را به نمایش گذاشته است. اگرچه فیلم سرگرم کننده است، به نقد اجتماعی درباره یک جامعه از طبقات متوسط هم می پردازد. در این فیلم سفینه فضایی جایگزین خانه در فیلم قبلی این کارگردان «پارازیت» می‌شود. البته بازی درخشان روبرت پاتینسون، قابل تقدیر است.

این فیلم یک اثر علمی-تخیلی است  که داستانش مربوط به میکی بارنس است. او با تبر خودکشی می‌کند؛ در واقع خود را دوشقه می کند، و این باعث تعجب خودش می شود،  که بارها می میرد تا زندگی اش را بازیابد. هربار بدنش از نو شکل می گیرد. فیلم اداپتاسیون از یک رمانی به نام «میکی ۱۷» است که در سال ۲۰۲۲ به چاپ رسیده بود. این اثر را داریوش خنجی، فیلمبردار سرشناس ایرانی تبار فرانسوی کار کرده که قبلا نیز با این کارگردان فیلم دیگری ساخته بود.

یک نکته: در رابطه با کارگردانان غیر آمریکایی که در آمریکا به فیلمسازی روی آورده اند کار دشوار تر از اروپا و غیره است، آنها‌ باید  قوانین هالیوود، را که تهیه کنندگان دیکته می کنند قبول کنند و همین مورد بر سر کارگردان کره ای هم آمده است و خود به آن معترف است. قبلا هم  بارها پیش آمده که اروپاییان  مثل ویم وندرس، و غیره همواره با کمپانی های آمریکایی در موقع فیلم سازی در آنجا با مشکل روبرو شده اند.علی عباسی که در جشنواره کن ۲۰۲۴ فیلم «کارآموز» محصول امریکا را در مسابقه داشت، شخصا برایم از مشکلات بسیاری که پیش روی او بود صحبت کرد، از دیگر فیلمسازان مثل اصغر فرهادی که دو بار هم جایزه اسکار را در هالیوود برده ، شنیده شده که در طول چند سال اخیر بسیار تلاش کرده بود تا فیلمی در امریکایی بسازد، ولی سرانجام به نتیجه نرسید و به فرانسه بازگشته تا با کمپانی همیشگی خود، ممنتو، با بازی هنرپیشگان فرانسوی ایزابل هوپر و ونسان کسل، فیلم جدیدش را بسازد. رویاها و دردسرهای فیلم ساختن برای کارگردانان خارجی در امریکا، به این راحتی ها نیست که تصورش را می‌کرده اند، لااقل برای آسیایی‌ها که رویای فیلمسازی در آمریکا دارند، سخت‌تر از اروپاست!