«اوپنهایمر» سرانجام با واکنشهای متفاوت و احساس شدید در ژاپن اکران شد.
به گزارش سینماسینما، «اوپنهایمر» سرانجام روز جمعه در کشوری به نمایش درآمد که ۲ شهر آن ۷۹ سال پیش توسط سلاحهای هستهای اختراع شده توسط دانشمند آمریکایی که موضوع فیلم بود، نابود شدند. واکنش تماشاگران ژاپنی به طور قابل درکی متفاوت با دیگر تماشاگران جهانی و بسیار احساسی بود.
توشیوکی میماکی که در ۳ سالگی از بمباران هیروشیما جان سالم به در برد، گفت که مجذوب داستان رابرت اوپنهایمر شده که بیش از هر چیز به دلیل رهبری پروژه منهتن به عنوان پدر بمب اتمی از وی یاد میشود.
او در مصاحبه با آسوشیتدپرس عنوان کرد: ژاپنیها درباره حمله به پرل هاربر و شروع جنگی که هرگز نمیتوانستند به پیروزی آن امیدوار باشند، چه فکر میکردند؟
میاماکی که اکنون رییس گروهی از قربانیان بمب به نام سازمان «کنفدراسیون ژاپنی مبتلایان به بمبهای A و H-Bomb» است و «اوپنهایمر» را تماشا کرده، گفت: در کل فیلم، منتظر صحنه بمباران هیروشیما بودم، اما هرگز میسر نشد.
«اوپنهایمر» به آنچه روی زمین رخ داد، میپردازد و زمانی را که بمبها روی هیروشیما و ناکازاکی انداخته شدند به تصویر نمیکشد. این بمباران ۱۰۰ هزار نفر را فوری به خاکستر بدل کرد و هزاران نفر دیگر را که بیشترشان غیرنظامی بودند، در روزهای بعد کشت.
فیلم کریستوفر نولان بر شخصیت اوپنهایمر به عنوان یک فرد و درگیریهای درونی او تمرکز میکند.
اکران این فیلم در ژاپن، بیش از ۸ ماه پس از اکران آن در آمریکا ممکن شده و دلیل آن حساسیت موضوع برای مردم ژاپن بود.
تاکاشی هیرائوکا شهردار سابق هیروشیما که در مراسم پیش نمایش فیلم در این شهر سخنرانی کرد، به انتقاد جدی پرداخت. رسانههای ژاپنی به نقل از او گفتند: از نظر هیروشیما، وحشت سلاحهای هستهای به اندازه کافی به تصویر کشیده نشد. این فیلم به گونهای ساخته شده تا این نتیجه را تایید کند که از بمب اتمی برای نجات جان آمریکاییها استفاده شده است.
در همین حال برخی از تماشاگران سینما به ستایش فیلم پرداختند. مردی که جمعه فیلم را تماشا کرده بود آن را فوقالعاده خواند و البته تاکید کرد که این موضوع برای ژاپنیها بسیار جالب است، اگرچه از نظر احساسی سخت هم است. تماشاگر دیگری گفت از صحنههایی که آشفتگی درونی اوپنهایمر را به تصویر میکشید، احساس خفگی کرد.
سال پیش واکنشهای شدیدی درباره بازاریابی «باربنهایمر» ایجاد شد که در طراحی پوستر آن «باربی» صورتی و سرگرمکننده را با «اوپنهایمر» درهم آمیخته بود. کمپانی برادران وارنر ژاپن که «باربی» را در این کشور توزیع میکرد، از اینکه تصاویر عروسکی را با انفجار اتمی به تصویر کشیده است، عذرخواهی کرد.
کازوهیرو ماشیما استاد دانشگاه سوفیا، که متخصص سیاست آمریکاست گفت هرچند کسانی که انتظار یک فیلم ضدجنگ را دارند ممکن است ناامید شوند، اما بیان داستان اوپنهایمر در یک فیلم پرفروش هالیوودی چندین دهه پیش که توجیه سلاحهای هستهای بر احساسات آمریکایی حاکم بود، غیرقابل تصور بود.
برخی هم نظرشان این بود که جهان میتواند برای پاسخ ژاپنی به این ماجرا آماده باشد.
تاکاشی یامازاکی کارگردان فیلم «گودزیلا منهای یک» که برنده اسکار جلوههای بصری شد و فیلمی است که در نوع خود بیانیهای قدرتمند در مورد فاجعه هستهای ارایه میدهد، پیشنهاد کرد که شاید فرد مناسب این کار باشد.
وی در گفتوگوی آنلاین با کریستوفر نولان کارگردان «اوپنهایمر» گفت: احساس میکنم باید پاسخی از سوی ژاپن به «اوپنهایمر» داده شود. روزی میخواهم این فیلم را بسازم. نولان صمیمانه گفت موافق با این امر است.
هیرویوکی شینجو وکیل دادگستری هم در تفسیر خود درباره «اوپنهایمر» نوشت: این فیلم میتواند نقطه شروعی برای پرداختن به مشروعیت استفاده از سلاحهای هستهای در هیروشیما و ناکازاکی و همچنین تأملات بشریت و ژاپن درباره سلاحهای هستهای و جنگ باشد.
منبع: مهر به نقل از آسوشیتدپرس
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- ۲ رکورد مهم در گیشه؛ «اودیسه» پرفروشترین فیلم نولان و اکران آیمکس شد
- نگاهی به «اودیسه»/ کریستوفر نولان در دام نفرین کرونوس
- آقای کارگردان جنگ فرهنگی را برده است؛ یونانیها در افسون «اودیسه» کریستفر نولان
- خوانهای اودیسئوس؛ سفر اسطورهای میان هیولاها، وسوسهها و آزمونهای انسانی
- نولان در صدر لیست؛ فهرستی از ۱۰۰ کارگردان قدرتمند هالیوود منتشر شد
- «اودیسه» نولان؛ سفری خیرهکننده به قلب اسطوره، اما نه به عمق انسان
- فینال جام جهانی رقیب روز یکشنبهی فیلم نولان
- «اودیسه»ی نولان خوب است اما نه بیشتر!
- «مایکل»، «اوپنهایمر» را پشت سر گذاشت
- جان نولان درگذشت
- پس از هفت ماه؛ فیلمبرداری «اودیسه»ی نولان به پایان رسید
- یک سال پیش از اکران؛ بلیتهای آیمکس «اودیسه» از فردا فروخته میشود
- لوگان مارشال-گرین به «اودیسه» پیوست/ کاسمو جارویس از فیلم نولان جدا شد
- آیا «اودیسه»ی نولان موفقیت «اوپنهایمر» را تکرار خواهد کرد؟
- فیلمی با بودجه حدودی ۲۵۰ میلیون دلار؛ «اودیسه» نولان به نیمه راه رسید
پربازدیدترین ها
- یک پایان بد برای یک سریال قابل قبول/ یادداشت احمد میراحسان بر پایانبندی سریال «نجلا»
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- جدیدترین عکس از پسر شهرزاد/پدر فرهاد و کبیر در پشت صحنه «شهرزاد ۲»
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
آخرین ها
- جوایز ایدا؛ فهرست اولیه برترین مستندهای سال معرفی شد/ «روباه و ماه صورتی» در میان مدعیان
- همزمان با روز جهانی انیمیشن؛ رونمایی از نخستین انیمیشن «دستساز» جهان
- انتشار ۱۱ قطعه باکلام و بیکلام با ۱۶ نوازنده مطرح و ۴ خواننده
- مسیری تازه برای بازآفرینی حماسه ملی ایران؛ «شاهنامه» در راه است
- معرفی هیئت داوران بخشهای جشنواره بینالمللی فیلم مقاومت
- تهیهکننده «امیرکبیر» معرفی شد
- «یک ساعت از آن روز»، روایتی از ایرانِ این روزها
- محکومیت جعفر پناهی به ۵ سال حبس و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور
- سینمای ایتالیا؛بازگشت مخاطب و جستوجوی هویت تازه
- خوانشی سینماتیک میان خاطره، هویت و زوال یک خیابان/ خیابانی که از حافظه آدمها عبور میکند
- «بُت»؛ طوفانی که به پا نشد
- یک فرش قرمز بارانی/ جشنواره فیلم توکیو ۲۰۲۶ آغاز به کار کرد
- جشنواره توکیو جایگاه جهانیاش را ارزیابی میکند
- پنج فیلمنامه مجوز ساخت گرفتند
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها میشود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال





