پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، سحر عصر آزاد

تماشای فیلم‌ سرپا، خوش ساخت و به شدت سینمایی «صحنه زنی»، خاطره تلخ بسیاری از فیلم های خوبی را برایم زنده کرد که در بیست سال گذشته قبل از جشنواره فجر دیدم و از غیبت و حذفشان در رقابت جشنواره، متعجب و گیج ماندم. چهره عبدالرضا کاهانی، امید بنکدار و کیوان علیمحمدی، مهدی رحمانی، مجید رضا مصطفوی و خیلی های دیگر که در روزهای تلخ و سخت حذف شدند برایم تداعی شد.

وقتی حرف از یک جشنواره سینمایی ۳۹ ساله با داوران سینمایی به میان می آید؛ که امسال با حضور حداکثری سینماگران نسل نو شخص مرا امیدوار کرده بود، توقعات از خروجی آنها هم بالاتر می رود. بخصوص که خودشان کمی قبل، از همین پله ها بالا رفته اند و به ناهمواری های مسیر واقف هستند.

طبعا سلیقه داوران قابل حذف یا چشم‌پوشی نیست ولی اینکه سلیقه شخصی تبدیل شود به اولویتی که معیارهای سینمایی و نگاه تخصصی آنها را زیر سوال ببرد، جای بحث دارد.

«صحنه زنی» دومین فیلم‌ علیرضا صمدی بعد از «بی نامی»، حاصل تحقیق و پژوهش چندساله در لایه های زیرین اجتماع و ترجمان سینمایی آن به یک فیلمنامه حساب شده و فیلمی خوش ساخت و حرفه ای است.

فیلمی که در همه وجوه از حضور متخصصان حرفه ای بهره برده؛ از پشت دوربین تا مقابل دوربین. از جمع بازیگران که ترکیبی تازه و هیجان انگیز است تا فیلمبرداری، تدوین، موسیقی و …

دغدغه مندی فیلمساز نسبت به اجتماع به شکلی دراماتیک در فیلم به‌ تصویر درآمده به گونه ای که هم یک زخم برآمده از فقر را نشان می دهد هم آسیب شناسی آن را از خلال پیگیری یک مددکار اجتماعی ثبت می کند ولی در عین حال شعاری و مستقیم‌ نمی شود.

همین زاویه نگاه که جهان فیلم از درون زخم و آسیب موجود، ترسیم شود و نگاه یک مددکار از بیرون، آن را تعدیل و تکمیل کند و فینالی تاثیرگذار از تلاقی این دو سویه رقم بخورد، فیلم را عمیق و دردمندانه و در عین حال دراماتیک تر کرده است.

بهرام افشاری و مجید صالحی در این فیلم غیر قابل پیش بینی، غافلگیرکننده و حسرت برانگیز هستند. بخصوص حسرت اینکه این جشنواره از داوری و ارزیابی هنر آنها و کلیت فیلم «صحنه زنی»، غافل و به گفته بهتر محروم ماند و …

مهمتر اینکه چگونه می توان این غفلت و نادیده گرفتن را تحلیل یا توجیه کرد؟!