سینماسینما، آریو همتی
فیلم «فروشنده» اصغر فرهادی بنا بر تقسیمبندی ساختاریک یعنی سینمای پیشاساختار، ساختارمند، پساساختارگرا و فراساختارگرا در نوع سینمای فراساختارگرا قرار میگیرد. و در مبحث سوژههای بیستگانه فرائیستی در نوع سنت سوژهگرایی و الگوی متعین پیشینی خانواده روایت میشود. قرار گرفتن خانواده در جایگاه سوژه کلیت اثر را شکل داده و در ذیل آن قرار گرفتن کاراکتر عماد با بازی شهاب حسینی، کاراکتر رعنا با بازی ترانه علیدوستی و کاراکتر پیرمرد متجاوز با بازی فرید سجادی حسینی را به عنوان مهمترین سوژههای اثر مشاهده میکنیم. به لحاظ تفاوتسازی تقابل عماد و رعنا، تقابل عماد و پیرمرد، تقابل رعنا و پیرمرد در کنار تقابلهای درونی کاراکتر عماد با خودش، و همچنین تقابلهای درونی کاراکتر رعنا با خودش، یکی از مهمترین درامهای تاریخ سینمای ایران را بر پرده جان میدهد. تحلیل درست و بینظیر درون برونی و برون درونی کاراکترها و تاثیر موقعیتها بر کنش و واکنشهای آنها، و البته همافزایی جهان تئاتر و جهان سینما و همافزایی جهان متنی با جهان بیرونی و جهان ذهنی، همچنین همافزایی جهان بازی و جهان واقعیت در مجموع اثری پتانسیلمند را برای ما به نمایش میگذارد که با تمام این تعاریف در کنار اجراهای کمنظیر ترانه علیدوستی و شهاب حسینی، مهمترین فیلم اصغر فرهادی را در تمام دوران فیلمسازی او شاهد هستیم.
نکته دیگر مبحث تاویلهای پنج گانه است. بنا بر این مقولهبندی از آرش آذرپیک میتوان «فروشنده» را در قیاس با فیلمهای سینمای ایران در نوع تاویل عمیق قرار داد. این فیلم برنده اسکار، توانسته آنقدر پتانسیلمندانه، درست و معنامند باشد که هر مخاطبی با هر سطح از دانش را به سمت خویش بکشد. معنا در لایه لایهی این فیلم جنس سومی، و در دل سکانسهای مختلف آن، نهفته و میتوان بنا بر رویکردها و مواجهههای علمی مختلف بخشهای مختلفی از داشتههای آن را به ظهور و بروز رسانید.
این فیلم در دسته فیلمهای اندیشه محور و البته متعلق به کارگردان ـ اینجا کارگردان مولف ـ قرار میگیرد.
این فیلم به آرامی آغاز میشود، و هر چه جلو میرویم گرمای آن زیاد و کشش آن بیشتر میشود و تا آخر به شکل عجیبی مخاطب را در خود غرق میکند. بخشش پیرمرد و عمل ناخواستهی او، توسط رعنا و عماد ، و عبور از این قضیه به نفع زیست تعالیگرای هر دو، و بازی آنها در پایان در صحنه تئاتر میتواند وجوهی از فراروی عاشقانه از چارچوبهای بسته را در خود داشته باشد.
فیلم به خوبی نقش نمایندهای برای تمدن ما را ایفا میکند و به درستی به عنوان نماینده ایران در اسکار ارسال شد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- تحلیل بازیگری نیکی کریمی؛ شمایل زن فیلسوف و پرسشگر
- ستارههای جشنوارههای سینمایی در سال ۲۰۲۶ کداماند؟/ شانسی برای فیلمهای مجیدی و فرهادی
- برای بهرام بیضایی/ اسطوره همیشه زنده
- در اندوه فقدان چهره شاخص موج نو سینمای ایران؛ بازتاب جهانی درگذشت بهرام بیضایی
- درباره بازیگران زن مولف سینمای ایران/ ترانه علیدوستی؛ آخرین بازیگر زن مولف
- «شمعی در باد»؛ جسورانهترین فیلم نیمه اول دهه هشتاد
- «فریاد زیر آب» و موجی که فروکش نکرد
- «سوت پایان»؛ فیلمی با بار زنانگی و عاطفی قوی
- مولف بودن در آینه مکتب نقد عمیقگرا
- اولین اخبار غیر رسمی درباره فیلم اصغر فرهادی
- «دو زن» در آینه مکتب نقد عمیقگرا/ تصویری ماندگار از زنان
- «لیلا» در آینه مکتب نقد عمیقگرا
- «پیرپسر» در آینه مکتب نقد عمیقگرا
- «ارتفاع پست»؛ پرواز اضطراب و امید بر فراز خاکِ ایران
- یادداشت محمد حقیقت/ رکوردشکنی «یک تصادف ساده» در فرانسه/ نگاهی به فروش فیلمهای سه فیلمساز مهم
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- یادداشتی بر یک فیلم محترم؛ «ایرو»
- یادداشت محسن امیریوسفی در سوگ عباس اسفندیاری، بازیگر «خواب تلخ»/ مرگ یک سلبریتی خصوصی
- برخورد سینماگران با جشنواره فیلم فجر؛ مُرده شورها هم گریه کردند!
- گفتوگو با داریوش خنجی، مدیر فیلمبرداری کاندیدای اسکار ۲۰۲۶/ نورپردازی به سبک نیویورک دهه ۵۰
آخرین ها
- جسد تهیهکننده سریال «تهران» پیدا شد
- محک خوردن نامزدهای اسکار در جوایر اسپیریت
- حذف لوکیشن برای یک فیلم؛ «کشتن ساتوشی» با پسزمینهی هوش مصنوعی فیلمبرداری میشود
- بدرقه پیکر اسفندیار شهیدی به خانه ابدی
- ماجرای یک جایزه برای ۲ فیلم
- عنایت بخشی درگذشت
- یک سقوط آماری در سینما/ برنامه نامشخص سینماها برای ماه رمضان
- اسفندیار شهیدی درگذشت
- گفتوگو با داریوش خنجی، مدیر فیلمبرداری کاندیدای اسکار ۲۰۲۶/ نورپردازی به سبک نیویورک دهه ۵۰
- با حضور «ویم وندرس» رئیس هیأت داوران؛ هفتاد و ششمین جشنواره بینالمللی فیلم برلین افتتاح شد
- «روح انگیز شمس» درگذشت
- برخورد سینماگران با جشنواره فیلم فجر؛ مُرده شورها هم گریه کردند!
- هوای تازه در جشنواره/ ۴ فیلم مستقل ایرانی در برلین ۷۶
- یادداشتی بر «همنت»؛ نوعی تجربهی سوگ که تسکینی از ما دریغ شده را بازمیگرداند
- فوت یکی از بنیانگذاران سینمای آزاد ایران/ بصیر نصیبی درگذشت
- یادداشتی بر مستند «خاکستر»؛ سیفالله در آتش
- اعتراض مهرانه ربی به استفاده از عکسِ کیومرث پوراحمد در جشنواره فجر
- بیانیه انجمن بازیگران درباره برخی اظهارات؛ نادیده گرفتن احوالات روحی جامعه داغدار، دور از موازین اخلاق حرفهای است
- یادی از نظامالدین کیایی؛ صدابرداری که اخلاق حرفهایاش زبانزد بود
- بخش قابل توجهی از فیلمبرداری فیلم مارون هنوز به پایان نرسیده است
- اهدای جوایز انجمن کارگردانان آمریکا ۲۰۲۶/ مهمترین جایزه DGA به پل توماس اندرسن رسید
- به ادعای سرقت فیلمنامه؛ محمدرضا مروزقی خواستار جلوگیری از نمایش «تقاطع نهایی شب» شد
- برگزیدگان جشنواره روتردام ۲۰۲۶ معرفی شدند
- گفتوگو با پرویز نوری/ سینمای ایران از تماشاچی جدا شده است*
- دیالکتیک آشوب و سینمای مقاومت: از مانیفستهای مدرن تا استیصال پستمدرن
- نظامالدین کیایی درگذشت
- مروا نبیلی و سینمای آوانگاردش/ آینهای که جرأت نگاه کردنش را نداریم
- هیأت داوران جشنواره برلین ۲۰۲۶ معرفی شد
- عنوان و زمان اکران آخرین فیلم «سریع و خشمگین» اعلام شد
- کارگردان برنده نخل طلا، فیلم جدیدش را مقابل دوربین میبرد
