سینماسینما، پدرام عبهر:
«سارا و آیدا» قصّهی مادر و دختری است که به خاطر چکهای بیمحل و بدهیهای سنگین پسر خانواده، که حالا فراری و گم و گور شده، رسماً به خاک سیاه نشسته و دربهدر شدهاند؛ خانهشان را بانک مصادره میکند، آبرو و اعتبارشان از بین میرود و حتّی مادر پیر به خاطر یک چک پانصد میلیونی که یکی از طلبکارها به اجرا گذاشته به زندان میافتد و حالا سارا میخواهد هرچه سریعتر پول را جور و مادر را آزاد کند. و خوب میتوانید حدس بزنید که جور کردن یکشبهی پانصد میلیون تومان به این راحتی نیست.
این قصّهای است که فیلم را به جلو میراند و دقیقاً نقطهی قوّت فیلم هم همین قصّه است (با فیلمنامهای خوب از امیر عربی). شاید قصّهاش خیلی جدید و خاص نباشد (انصافاً چند فیلم در همین سالهای اخیر با همین موضوع جور کردن پول ساخته شده؟)، امّآ به اندازهی کافی پویایی و گیرایی دارد که تا آخر درگیرش باشید و بخواهید سرانجامِ شخصیتهای فیلم را پیگیری کنید. و تا همینجای کار هم «سارا و آیدا» از بسیاری از فیلمهای سینمای ایران (که معمولاً در قصّه میلنگند) سه هیچ جلوست!
نکتهی مثبت دیگری که در سارا و آیدا به چشم میآید فیلمبرداری خوب پیمان یزدانیان است، دقیقا به این دلیل که فیلمبرداریاش به چشم نمیآید (که البته نقش کارگردان نیز در این میان غیرقابل انکار است). از نماهای عجیب و غریب پرتکلّف که کارکردی ندارند و از فیلم بیرون میزنند خبری نیست. دوربین به خوبی در خدمت قصّه است و خودنمایی نمیکند و این قابل تحسین است.
امّا متأسّفانه کارگردان، مازیار میری، در برخی سکانسها عجیب حضورش را به فیلم تحمیل میکند. سکانسهایی که غالباً اضافی هستند و شاید فقط برای بیشتر متأثّر کردن تماشاگر در فیلم گنجانده شدهاند و کارکرد دیگری ندارند، و اتّفاقا گهگاه باعث کشدار شدن فیلم و از نفس افتادنش میشوند.
خطر لو رفتن فیلم: اگر فیلم را ندیدهاید پاراگراف بعد را نخوانید!
نمونهی بارزش، سکانسی است که سارا پس از دریافت خبر تصادف آیدا به بیمارستان میرود و درست در لحظهای وارد راهروی منتهی به اتاق عمل میشود که دکتر از اتاق بیرون میآید و خبرِ ناگوار را به پدر و مادر آیدا میدهد. واقعاً احتمال همزمانی این دو اتّفاق، بدون دخالت جناب کارگردان، چند درصد ممکن است باشد؟ و شیون و زاری بعد از آن چقدر به پیشبرد فیلم کمک میکند؟ حالا با بازی ضعیف و واکنش عجیب پدر بعد از شنیدن خبر کاری نداریم!
خب دوباره میتوانید به خواندن ادامه بدهید:
در مورد بازیهای فیلم هم میتوان گفت بازیها همه یکدست و قابل قبول است. پگاه آهنگرانی یکی از بهترین بازیهای چند وقت اخیرش را انجام داده (مخصوصاٌ بعد از بازی بسیار ضعیفش در «هفت ماهگی»)؛ سکانس رنگ عوض کردن و نقش بازی کردنش پای تلفن برای سعید واقعاً عالی است. غزل شاکری هم هرچند در برخی سکانسها بهتر از برخی دیگر بازی کرده امّا در مجموع خوب از پس نقشش برآمده است. و امّا بهترین بازی فیلم بدون شک از آنِ مصطفی زمانی است؛ بعد از «جیببر خیابانِ جنوبی» این دومین باری است که مصطفی زمانی قدرت بازیگریاش را به رخ میکشد و شاید نشان میدهد که تقصیر برخی بازیهای تقریباً ضعیفش بیشتر گردن فیلم و کارگردان است تا خودش (البته اگر انتخاب فیلم را، که خودش انجام میدهد، در نظر نگیریم.)
نکتهی حاشیهای: واقعا نمیدانم این قضیه اتفاقی بوده یا فیلمنامهنویس ناخودآگاه تاثیر گرفته، امّا «سارا و آیدا» از میانهی راه عجیب فیلم Flight رابرت زمکیس را در ذهنم تداعی کرد (هر چند نه هواپیما دارد نه دنزل واشنگتن!) اما شباهت موضوعی این دو (مخصوصاً در مورد دو راهی اخلاقی و تصمیم نهایی سارا)، دستکم از نظر نگارنده، غیرقابل انکار است؛ که البته این شباهت آنقدر ظریف است که نمیتوان از این بابت ایرادی متوجّه فیلم و فیلمساز دانست.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- ۴ اثر از سینماگران ایرانی در جشنواره استکهلم نمایش داده میشود
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- یک فیلم ایرانی نماینده انگلیس در اسکار ۲۰۲۷
- پنجاه و یکمین جشنواره فیلم تورنتو؛ نمایش فیلم بهمن قبادی همراه با ۳ اثر ایرانی دیگر در کانادا
- «تراست می!!!» در آمریکا روی صحنه میرود
- جشنواره فیلم کن ۲۰۲۶؛ فیلم کریستین مونجیو نخل طلا گرفت/ دو جایزه برای سینماگران ایرانی
- جشنواره فیلم کن ۲۰۲۶؛ پگاه آهنگرانی برنده جایزه چشم طلایی شد
- کن و «تمرینهایی برای یک انقلاب»
- فهرست کامل فیلمهای جشنواره کن ۲۰۲۶ با حضور آثار فرهادی و آهنگرانی
- واکاوی مستند «ترانه» در آینه روان، فلسفه و جامعه؛ از پیله تروما تا پرواز فردیت
- نقدی بر مستند گفتوگومحور از پگاه آهنگرانی؛ پرترهای در فضای بسته
- «رها»؛ بازگشت شکوهمند سینمای مستقل اجتماعی
- پیام حسن پورشیرازی به مصطفی زمانی؛ از تو آیین و رسم جوانمردی آموختم
- برگزیدگان جشنواره فیلم فجر معرفی شدند؛ سعید خانی: «قاتل و وحشی» را اکران کنید/ مصطفی زمانی سیمرغش را با حسن پورشیرازی تقسیم کرد
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- هرم طلایی مصر به حبیب باوی ساجد میرسد
- سایت داوری «آیین هفت سال سینمای ایران» رونمایی شد
- گرشا رضایی به «امیرکبیر» پیوست
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر





