سینماسینما، محمد حقیقت؛
«آه! چه روزهای خوشی بود» ساخته همایون غنیزاده در بخش هفته منتقدین بیست و نهمین جشنواره شب های سیاه تالین بهنمایش در آمد. یک فیلم متفاوت با ساختی هوشمندانه که گذشته و حال ایران را رو در روی هم میگذارد.
در ابتدای فیلم زنی جوان بهشکل هیستریک و طلبکارانه رو به دوربین فریاد میکشد: «کجا رفتی!» ، سپس نوشته ای میآید: «یک ساعت و ۳۶ دقیقه پیش چه اتفاقی افتاده است؟» کنجکاوی از همان پلان نخست آغاز می شود. این جمله اعتراضآمیز با بازی گلشیفته فراهانی می تواند رجعتی به زمان خوش گذشته قبلا از انقلاب باشد. فیلم به داستان خانوادهای میپردازد که در حال حاضر در خارج و ایران پراکنده هستند اما موقعیتی ضروری پیش میآید تا در یک جلسه از طریق ویدیو زوم شرکت کنند. همگی آنها یکی بعد از دیگری هنگامی که بر تصویر ظاهر می شوند، روی لباس هایشان شماره ای مثل لباس زندانیان دوخته شده (آیا آنها زندانیان موقعیت امروزند؟)
ماجرا به خانواده ای مربوط میشود که دختر خانواده حالا در خارج هنرپیشه سرشناسی شده و در ایران پدر بزرگ بسیار ثروتمندی (علی نصیریان) دارد که بخش عمدهای از ثروتش را «بنیاد» گرفته و در ضمن در حال از دست دادن بقیه آن است.
در یک عمارت بزرگ و با ارزش که باقی مانده، و در حال مصادره شدن است، پسر نگهبان سابق این عمارت(نوید محمدزاده) زندگی میکند که در ابتدا آدم خیرخواه و برای کمک به این خانواده وارد ماجرا می شود. هما هنرپیشه مشهور توسط یک مقام امنیتی تهدید میشود که ویدیویی افشاگرانه از او در دست دارد و با این بهانه پسر سرایدار ، در ارتباط با سایر افراد خانواده می خواهد مشکلات را حل کند تا بقیه ثروت پدر بزرگ به فنا نرود، اما ماجرا به این سادگی ها هم نیست! رفته رفته ماجرا به ناپدید شدن ناگهانی پسر بزرگ این فامیل ارتباط پیدا میکند. از اینجا به بعد تماشاگر با یک داستان خوشفکر و یک تریلر سیاسی/ اجتماعی درباره جامعه ایرانیان روبرو می شود. در این میان ارتباط افراد این خانواده از طریق یک جلسه زوم، به یک دادگاه دلهره اور تبدیل میشود که یقه تماشاگر را رها نمی کند. بازی های فوق العاده همه هنرپیشه ها، گلشیفتهفراهانی، نوید محمد زاده، پیمان معادی، علی نصیریان و شیرین نشاط (که در این فیلم متوجه استعداد بازیگری او میشویم) به قدرت فیلم می افزاید. کارگردان بسیار با جرات و با هوشمندی به ماجراهای پیش و بعد از انقلاب پرداخته و کالبد شکافی قشرهای مختلف جامعه را مورد توجه قرار میدهد. میزانسن فیلم، فرم دادگاهی (بدون حضور در محضر دادگاه) بهخود گرفته که جامعه را در یک ( کادر/ تصویر مرکب رو در رو و در کنار هم ) قرار داده است.

فریاد هیستریک زن در اولین پلان را می توان اعتراض به جامعه پدر سالار نیز تعبیر کرد که نماد آن پدر بزرگ جبار است که خود را صاحب فهم و کمال بیشتری نسبت به دیگران میداند. در مدت زمان یک ساعت و ۳۶ دقیقه، در این دادگاه بسیاری از ناگفته ها رو میشود، هر یک از افراد نکات و مسایلی پیچیده را که از هم پنهان کرده بودند، اندک اندک و به اجبار بر ملا می کنند، حالا هرکدام روایتی از رازها و دروغ های خود را به اجبار بازگویی میکنند، اما آیا در نهایت، تماشاگر همه داستان را دقیق و کامل شنیده است؟ داستان به شیوه تریلر هیچکاکی، پیوسته تماشاگر را کنجکاو نگه می دارد و هر چه ماجرا بیشتر پیش میرود ابعاد نهفته و کلاف پیچیده روابط خانوادگی بیشتر رو میشود. و از ورای آن نقبی به جامعه ایران زده می شود.
ناپیدا شدن پسر یک ثروتمند (مثل بسیاری دیگر) و پاپوش درست کردن برای سر به نیست کردن وی و مسایل سیاسی و حزبی از یک سو با انتقام جویی طبقه فرو دست از طبقه مرفه از سوی دیگر گره می خورد، که شرایط انقلاب در آن دخیل بوده است. تحقیر شدگان در صدد انتقام بر آمدهاند. البته دیالوگ ها اساس این فیلم را میسازند که با هوشمندی و آگاهی سناریست/ کارگردان نوشته شده است. در این اثر اگر چه سفری صورت می گیرد تا با تک تک همه فامیل روبرو شویم، اما در واقع سفر به معنای فیزیکی انجام نشده بلکه کارگردان با میزانسی با دوربین ثابت با پلان های درشت از بازیگران در گذشته افراد سفر میکند. در طول سفر هربار که احساس خستگی به تماشاگر دست میدهد، کارگردان ترفندی بکار می گیرد، نیروی تازه به فیلم می دهد و آنرا به اثری جذاب و متفاوت از سینمای معمول و متعارف ایران تبدیل می کند. همچنان که همایون غنیزاده در فیلم نخست خود، «مسخره باز» دست به تجربه جالب و متفاوتی زده بود، در این کار نیز موفق است و می توان وی را از سینماگران مهم در کنار شهرام مکری نخبهگرا دانست که جسور و با اعتماد به نفس کار میکنند.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- ستایش سینمای ایران و کشف سینمای کریم لکزاده در جشنوارهای فرانسوی
- اجرای نمایش همایون غنیزاده همچنان در کارگاه تئاتر ادامه دارد
- کوچ سینماگران ایرانی به اروپا و آمریکا/ چه اتفاقی در راه است؟
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- بازگشت «دیوانه خانه زری بوره» بدون هیچ تغییری در کارگاه تئاتر
- «نجات ما»؛ یکی از درخشانترین فیلمهای سال فرانسه
- روایت «نفرین توقیف» از مالیخولیای توقیف در سینمای ایران
- اجرای نمایش همایون غنیزاده متوقف شد
- «دیگِر»؛ فیلمی که در یک صحنه تئاتر میگذرد
- کدام فیلمها اسکاری خواهند شد؟
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶/ «کمی نور»؛ در شرایط ناامیدی
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- «ناگهان»؛ فیلم موفق فرانسوی از کارگردانی ژاپنی
- چگونه سینمای فرانسه در انتخاباتِ ریاست جمهوری۲۰۲۷ تاثیر میگذارد؟
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





