جایی زندگی میکنیم که در آن ما را به سمت فهم واژگونهی معنای مفاهیم و کلمات هل میدهند. به سمت جابهجایی اولویتها و شرمگین بودن از مطالبهی آنچه جزو حقوق طبیعی انسانهاست. حقوق بدیهی را جرمانگاری میکنند و از کنار جرایم بسیار سنگین، آرام میگذرند.
چرا اولویتهای قانونی، شرعی، عرفی و اخلاقی تا این حد جابهجا شده؟ چرا بزرگترین جرایم که در همهی دنیا مجازاتهای سنگین دارد، قبحشان در این سرزمین تا این حد ریخته؟ چرا برای جرایم بسیار کوچک، بهسرعت تصمیم گیری میشود و حکم صادر میشود ولی برای دادرسی ابَر جنایتها سالها زمان لازم است و آخرش هم معلوم نیست چه میشود؟
چرا دوربینهای تیزبین، موهای خانمها را از پشت شیشهی اتومبیل مثل عقاب میبیند ولی هزاران دزدی و کیف قاپی و جنایت فاحش و علنی را نمیبیند؟
چگونه است که اگر فیلمی مثل «کیک محبوب من» ساخته شود که -فارغ از ارزشهای هنری و سینمایی- بخشی از حقیقتِ زندگی آدمهای اینجایی را نمایش دهد مبتذل دانسته میشود و سازندگانش فراخوانده میشوند؟ اگر زندگی روزمرهی مردم معمولی، سالهاست دوگانه شده و درون و بیرون زندگیشان متفاوت است، به فیلمساز چه مربوط؟
آقایان زعمای قوم! برای کشف ریشههای این پدیده و سایر پدیدههای آسیبزای موجود در مملکت، به عملکرد خودتان نگاهی کنید. اگر میزان مصرف مواد مخدر و مشروبات الکلی در این کشور به حداکثر رسیده و دسترسی به آنها آسان شده، مشکل مردم است؟ اگر مشکلات اقتصادی و جنسی و روانی مردم اوج گرفته، تقصیر مردم است؟ اگر سطح امنیت روانی مردم به حداقل رسیده، تقصیر خودشان است؟ پس شما که بر مسند نشستهاید چه میکنید؟ وظیفهی شما چیست؟ مگر همهتان وزیر و وکیل و رییس جمهور و اینها نیستید؟ پس چرا هیچ چیز سرجای خودش نیست؟ پس چرا همه از همه چیز ناراضیاند، حتی خودتان؟ چرا اوضاع همهچیز، اینقدر ویران و مبتذل شده است؟
اصلا از کی معنای ابتذال عوض شده؟ اگر فیلمی خالی از اندیشه باشد، قبح عمل خیانت را بریزد و انواع شوخیهای جنسی را که در تمام دنیا محدودیت سنی دارد، آزادانه به خوردِ بچههای مردم دهد، نه تنها کاری به کارش نداریم، حمایتش هم میکنیم و سازندگانش را بر صدر مینشانیم ولی تا کسی فیلمی بسازد که حقیقت زندگی مردم را نشان بدهد، از عشق بگوید، از تنهایی آدمها، از عواطف و احساسات انسانی، اگر شما خوشتان نیاید، پروندهسازی و اتهام و احضار و دادگاه؟ چرا آنها که با همین سینما و تلویزیون دارند انواع زباله را در ذهن آدمها و جوانان و کودکان میریزند هرگز مورد سوال قرار نمیگیرند؟ چرا یک سری فیلمساز مستقل و صاحب فکر، دائم باید با هول و هراس و نگرانی و با درنظر گرفتن احتمال احضار و گرفتاری کار کنند؟
آقایان مسئول! فیلمی ساخته شده که در خلال داستانش، علاوه بر خلق شخصیتهایی آشنا و واقعی و نزدیک شدن به حقیقتِ زندگیِ بخشی از یک طبقه اجتماعی، به آسیبهایی هم اشاره میکند که توجه به آنها از سوی کسانی که مصدر امورند، ضروری است، آن وقت بیتوجه به باطن اثر، به سازندگانش، اتهام ترویج فساد میزنید؟ کدام ترویجِ فساد؟ ترویجِ کدام فساد؟ اگر برایتان مهم است، فساد و فحشا را در جاهای دیگر، جاهای نزدیکِ دیگر میتوانید بسیار آشکار و با جلوهگری علنی پیدا کنید. خودتان هم میدانید.
راستی! آیا سریالهایی مثل ۲۴ و خانه پوشالی و بلک لیست را دیدهاید؟ میدانید اینها را چه کسی با دخترش میدید و دوست داشت و دنبال میکرد؟ شماها نمیخواهید استانداردهای دوگانه و چندگانهتان را رها کنید؟ نمیخواهید ببینید دنیای امروز چطوری است؟ نمیخواهید باور کنید دنیای جدید چه مقتضیاتی دارد؟ نمیخواهید درک کنید که در دنیای جدید نمیشود چیزی را توقیف کرد، محدود کرد، ممنوع کرد، فیلتر کرد؟ بالاخره درک میکنید. حتی اگر دیر. مگر نه؟
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- یادداشتی بر پروژه «بیضاییخوانی»؛ فرهنگ و هنر را آدم ها می سازند
- نمایشنامهخوانی «آرش»؛ از خوانش متن تا آفرینش روایت
- نگاهی به اجرای «کارنامهی بندار بیدخش»؛ داستان کبوتری که نرسید و پیکی که در نکوفت
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «چهار صندوق»؛ در ستایش رهایی
- یادداشتی بر برخوانی نمایشنامه «آرش»؛ از ستوربانی تا کمانداری، از حماسه تا تراژدی
- اجراهای تازه از پروژه «بیضائیخوانی»؛ «آرش» و «اژدهاک» دوباره خوانده میشوند
- «آرش» در «بیضاییخوانی»
- فیلم کوتاه «شامیر» نامزد بهترین فیلمبرداری جشنواره امریکایی شد
- پانزدهمین جشن بزرگ منتقدان و نویسندگان سینما؛ تجلیل از صدرعرفایی، پورشیرازی و طوسی/ «علت مرگ نامعلوم» بهترین فیلم شد
- جایزهای فراتر از پناهی و فیلمش
- طبقه فرودست، اخلاق و مسالهی انتخاب
- نگرانی انجمن تهیهکنندگان مستقل از حکم قضایی فیلم «کیک محبوب من»
- مخالفت صریح کانون کارگردانان با حکمِ محکومیت سازندگان «کیک محبوب من»
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
آخرین ها
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده
- ورنر هرتسوگ «پیادهروی زندگی» را میسازد
- «استیسی کیچ» درگذشت






