پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، زهرا مشتاق

ساختن انیمیشن در ایران آسان نیست. در جایی که مخاطب می تواند ده ها عنوان انیمیشن درجه یک از کشورهای صاحب نام در صنعت کارتون سازی ببیند؛ ایجاد علاقه برای دیدن یک فیلم ایرانی کار آسانی نیست.
«ژولیت و شاه» ساخته اشکان رهگذر داستانی دارد که از قضا می تواند نقطه قوت فیلم باشد. بخش ابتدای فیلم در پاریس می گذرد، اما شروع اصلی قصه مربوط به دوره قاجارهاست و همین است که تماشاگر را با المان های آشنای بصری و تاریخی همراه می سازد.

قصه، آمیخته ای از تخیل و واقعیت است. تخیل است، چون سندیت تاریخی ندارد. واقعی است، چون در روایات تاریخی از دوره قاجار داستان های این چنینی بسیار آمده است. از ناصرالدین شاه که در سفر پرخرج به فرنگ، عاشق عکس و سینما می شود تا حرمسرای پر و پیمان دربار قاجار.

ژولیت و پسر جوانی که بورسیه دولت فخیمه ایران در دیار فرانسه است، قرار می شود به دستور شاه، نمایشنامه ای را در «طهران» به روی صحنه ببرند. دسیسه ها درست از همین نقطه آغاز می شود. زنان برقع پوش قاجاری، که نگران بر تخت تکیه زدن یک عروس تازه فرنگی هستند، دست به کار می شوند و مهد علیا، مادر جناب شاه، که خدای مخالفت و توطئه چینی است؛ رهبری این جنگ را بر عهده می گیرد.

در فیلم، حامد بهداد به جای مهد علیا حرف می زند. او برای صحبت کردن به جای مادر شاه، در عمل با صدایش یک کاراکتر خلق کرده است. یعنی موفق به پیدا کردن و ایجاد یک صدای درست شده است. صدایی که روی شخصیت خوب نشسته است.

ویژگی دیگر «ژولیت و شاه»، مرور زیبایی های طهران قدیم است. کاخ باشکوه، عمارت شمس العماره، نقاشی های کمال الملک، بازار تهران و ده ها تصویر آشنای دیگر که به خصوص در فیلم های مستند و یا فیلم های سینمایی قدیمی دیده شده است و اکنون به شکل انیمیشن گویا در زیباترین شکل بصری از نو ساخته و نور پردازی شده است. بخش هایی از فیلم نیز موسیقی و آواز غلبه کرده و ساختمانی موزیکال و جذاب پیدا می کند. برای مثال گوینده نقش تاج السلطنه که ساناز غلامی آن را اجرا می کند، جای خود را به آواز غزل شاکری می دهد. یا وحید رونقی گوینده نقش ناصرالدین شاه در بخش آواز کار را به بهزاد عمرانی می سپارد و البته نصرالله متقالچی که به جای سپهسالار سخن می گوید.

با تمام محدودیت هایی که ساخت انیمیشن در ایران با آن روبروست، اما «ژولیت و شاه» می تواند تماشاگر را تا پایان همراه خود نگه دارد. قصه پرکشش نوشته شده، بالا و پایین و تعلیق دارد. می تواند گره ایجاد کند و در موقع درست بازش کند. مثل سکانس فرار ژولیت و جمال که دروازه بسته می شود و آنها گیر می افتند. اما بلافاصله پادزهری تازه تزریق می شود و فیلم در نهایت چه بسا به یاد تمام نقش آفرینان نمایش های تخت حوضی پایانی خوش می یابد.