پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

جعفر پناهى_ حضور در جام جهانی برای تیم ملی فوتبال هر کشور به خودی خود یک امتیاز است؛ این شاید ساده‌ و عامیانه‌ترین تعبیر برای پی بردن به اهمیت حضور آثار سینمایی کشورمان در جشنواره‌های معتبر جهانی باشد.

پذیرش هر کدام از آثار سینمایی کشورمان در بخش‌های مختلف جشنواره‌های الف جهانی اعم از کن، ونیز ، برلین، اسکار و … فارغ از کسب جایزه به خودی خود ارزشمند است چرا که رسیدن به این مرحله از میان انبوه فیلم‌های تولید شده در جهان امتیاز بالایی است حال اهمیت این حضور با کسب جایزه همراه باشد دیگر بی‌نیاز از هر توضیح و تفسیری است. بر این اساس نامزدی فیلم «فروشنده» در اسکار ۲۰۱۷ حتی بدون دریافت جایزه، یک افتخار بزرگ برای سینما است که این افتخار قائم به ذات است و هیچ ربطی به فضای سیاسی شکل گرفته در آمریکا ندارد. آخرین ساخته اصغر فرهادی فارغ از بر مسند نشستن هر شخصیتی بر ریاست جمهوری آمریکا در میان فیلم‌های معرفی شده برای بخش خارجی زبان اسکار استحقاق بالاتری برای دریافت اسکار دارد و این فضا امتیازی به فیلم اضافه نکرده است. اگر چه نمی‌توان کتمان کرد که هشتادونهمین دوره جوایز اسکار در حالی برگزار می‌شود که با حضور ترامپ فضای بسته‌ای در آمریکا در حال شکل‌گیری است و ترس از بازگشت به دوران مک کارتی و تجربه شرایط متفاوت آن دوره وجود دارد. در چنین شرایطی تصمیم هوشمندانه اصغر فرهادی برای عدم حضور در مراسم اسکار قابل تقدیر است. ابتدا تصمیم قاطعانه در تحریم حضور و پس از آن معرفی شایسته دو نماینده در این مراسم. معرفی انوشه انصاری و فیروز نادری نمایشی بی نظیر از ظرفیت و توان مردم ایران است و نه تنها به ترامپ بلکه به تمام جهانیان پیام می دهد که بر خلاف تبلیغات ایرانیان از چه تباری هستند و این شایعات چه وصله ناچسبی برای آنها است. در انتها ناگزیر به این تکرار هستم که با حضور یا بدون حضور ترامپ، سینمای ایران و «فروشنده» اصغر فرهادی شایسته کسب دومین اسکار بوده و هست . برای کسب این عنوان که افتخاری برای همه سینماگران ایرانی و یک جشن ملی است لحظه‌شماری می‌کنیم اگر چه بدنون کسب جایزه هم حضور «فروشنده» تا این مرحله به خودی خود افتخاری بس بزرگ است.

منبع: روزنامه ایران