سینماسینما، پگاه هوشنگی
تلفن سیاه آخرین ساختهی اسکات دریکسون همانند دیگر آثارش ژانر وحشت و دلهره را دنبال میکند اما در تلفن سیاه تلاش دارد تا آمیزهای از ترس و دلهره و فانتزی را در مقابل تماشاگر قرار دهد. به گواه منتقدان، تلفن سیاه نسبت به اثر قبلی دریکسون یعنی شوم (sinister) اثری کاملتر به شمار میرود.داستان روایت ناپدید شدن نوجوانان شهری در دنور آمریکا در اواسط دههی هفتاد میلادی است. ناپدید شدن نوجوانان وحشتی در شهر ایجاد کرده و پلیس ناتوان از کشف علل این حوادث. فینی (با بازی میس تامس) توسط ربایندهی مخوف و مرموز داستان ربوده میشود و در زیرزمین تاریک و ترسناکی اسیر میشود. شاید در ابتدا تصور میکنید که با فیلمی مشابه IT یا roomروبرو هستید ولی تلفن سیاه کوچک و خرابی که در گوشهای از اتاق فینی قرار دارد داستان متفاوتی را برای شما تعریف میکند که تا انتها از جایتان تکان نمیخورید. فینی نوجوان سختکوش و در عین حال سادهای است که مدام مورد تعرض همکلاسیهایش قرار میگیرد. پدر دائم الخمر و نداشتن مادر زندگی شخصیاش را بیش از پیش سخت و غیرقابل تحمل نشان میدهد، اما حضور خواهر کوچکترش (با بازی مدلین مک گراو) کمی تحمل این فضا را برایش آسان میکند، اما ربوده شدنش توسط بچه دزد شرایط را از این که هست برایش بدتر میکند. بچه دزد یا همان رباینده ی مخوف (با بازی اتان هاوک) یکی از شاخصههای اصلی و متمایز تلفن سیاه است. در سراسر فیلم چهرهی بچه دزد را نمیبینیم و او مدام با ماسکهای عجیب و ترسناک صورت خود را پوشانده است اما تنها تماشای چشمان شخصیت بد داستان از پشت ماسک و فرم راه رفتن و حرکاتش به اندازهی کافی ایجاد ترس و وحشت میکند. تلفن سیاه خرابی که در گوشهی اتاق است (بچه دزد چند بار تاکید میکند تلفن خراب است و حتی هیچ گونه سیم و اتصالی به شبکه ی مخابراتی ندارد) کم کم به کمک فینی میآید و عامل ارتباط او با ارواح نوجوانانی که قبلا توسط بچه دزد به قتل رسیدهاند میشود. حضور ناگهانی ارواح و تلاشهای فینی برای نجات از دست بچه دزد ضربان قلب تماشاگر را بشدت بالا میبرد. عموما فیلمهایی که شخصیتهای اصلیاش سنین پایین و نوجوان هستند سختی و چالشی جدی برای سازندگان فیلم ایجاد میکنند ولی بازیهای گرم و شاید استثنایی فینی و خواهرش یکی دیگر از نقاط قوت فیلم است. تلفن سیاه با بهره بردن آگاهانه و معنادار از اشیاه همانند تلفن، بادکنک سیاه(بچه دزد با استفاده از این بادکنکها طعمههای خود را به دام میاندازد)، ون سیاه، چراغ قوهی اسباب بازی که اتفاقی فینی به همراه دارد و … میتواند به سادگی دقایق دلهره آوری را برای شما رقم بزند. شاید بتوان پایان این گونه فیلمها را براحتی پیش بینی کرد ولی با وجود پایانی خوش اصل غافلگیری شما را رها نمیکند و انرژی فیلم تا انتها حفظ میشود. تلفن سیاه را حتی اگر طرفدار ژانر وحشت نیستید ببینید چون با روایتی گرم و بی لکنت از تلاش برای زنده ماندن روبرو خواهید شد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد





