سینماسینما، آرش عنایتی
فیلم «اعتماد» (۱۹۸۰)، ساخته ایشتوان ژابو، محصول مجارستان
نماهایی از یک فیلم خبری، به هراس آدمی از هواپیما و بمب اشاره میکنند در ادامه گویندهی خبر مدعی میشود که با شناخت صداها و ایضا شناخت انواعشان میتوان بر این ترس فائق آمد. فیلمهای خبریای که به سنت نمایشِ سینماهای آن زمان، پیش از فیلم اصلی به نمایش در میآمدند اینجا در واقع نمادی از کلیت فیلم میشود. با این تمهید کارگردان به زیبایی هم بر زمان وقایع(جنگ جهانی دوم) و هم به آغاز فیلم اصلی اشاره دارد(کاراکتر زن فیلم، پیش از دیدن فیلم برمیخیزد و سینما را ترک میکند. گویی که نماهای فیلم جایگزینی برای نمایش فیلمی هستند که در سینما نمایش داده شده) این نماهای فیلم خبری همچنین بر موضوع نمادین فیلم تاکید دارند(ترس، نتیجهی عدم شناخت است و اعتماد ثمرهی شناخت) زنی که شوهرش از اعضای جبههی مقاومت بوده و اکنون متواری است میبایست در قالب همسر پوششی عضوِ دیگری از جبههی مقاومت مدتی را با مرد دیگری و در محلی که برایشان در نظر گرفتهاند سپری کند. انکار گذشته(پاره کردن عکسهای فرزند و همسر) و جعل هویت دروغین به نرمی و از پس شناخت و امتحانات فراوان(آزمونهایی که یانوش برای زن ترتیب میدهد و از سوی دیگر، دیدن منزلی که به تاراج رفته و صحت گفتههای یانوش) بر هویت حقیقی و قبلی چیره میشود و بر جای آن مینشیند. همراهی تماشاگر به سبب همراهی با کاراکتر زن از نماهای نخست طبیعی است لیکن ایشتوان به درستی برای موازنه میان دو سوی ماجرا از صدا بهره برده است به این معنا که در نماهایی، صدای ذهنی یانوش را میشنویم صداهایی که کمک میکنند به درونیات او آگاه و با او همراهتر شویم. اعتمادِ ما به عنوان تماشاگر از پس شناخت از طریق نماهایی است که دیده و شنیدهایم و از برای کاراکترها این اعتماد، بر ساختهی برهنگی و عریانی هر دو از هر تعلقی و شناخت بی واسطهی هر دو از هم است. جایی که تنیدگی روحی هر دو از این پس، با جلوههای درخشانتر از رنگ در فیلمبرداری نماها به نمایش در میآید. دیدن همسر کاتا و تعویض بلوزش با کاتا و اندکی بعد پوشاندن آن بر یانوش، به این تغییر بطئ اشاره دارد جایی که پایان جنگ، آغازِ نبردی دیگر است. یانوش از پی کاتا روان میشود اما با دست تهی و تنها با داشتن هویت جعلی کاتا؛ و کاتایی که در پی بازیافتن هویت پیشین است. اینگونه است که اشکهای کاتا در پایان فیلم، به همان میزان که به علت وصال به همسر است دلیلی بر جدایی از یانوش است. منوط به اینکه بر کدامین هویت کاتا اعتماد کنیم.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- یک پایان بد برای یک سریال قابل قبول/ یادداشت احمد میراحسان بر پایانبندی سریال «نجلا»
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- کوچ سینماگران ایرانی به اروپا و آمریکا/ چه اتفاقی در راه است؟
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
آخرین ها
- روایت اسکورسیزی از سرنوشت یکی از پروژههایش؛ چرا «کلئوپاترا» با بازی آنجلینا جولی ساخته نشد؟
- برندگان جوایز آسیا پاسیفیک ۲۰۲۶ معرفی شدند
- محمدرسول صادقی مدیرعامل هنروتجربه شد
- کوچ سینماگران ایرانی به اروپا و آمریکا/ چه اتفاقی در راه است؟
- برای محسن راستانی/ حیرت
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «کارنامهی بندار بیدخش»/ خردمندِ دربندِ رویینه دژ
- ایدفا۲۰۲۶؛ ایرانیها تریلر رسمی مهمترین جشنواره مستند جهان را ساختند
- «پاتریک استوارت» درگذشت
- جوایز ایدا؛ فهرست اولیه برترین مستندهای سال معرفی شد/ «روباه و ماه صورتی» در میان مدعیان
- همزمان با روز جهانی انیمیشن؛ رونمایی از نخستین انیمیشن «دستساز» جهان
- انتشار ۱۱ قطعه باکلام و بیکلام با ۱۶ نوازنده مطرح و ۴ خواننده
- مسیری تازه برای بازآفرینی حماسه ملی ایران؛ «شاهنامه» در راه است
- معرفی هیئت داوران بخشهای جشنواره بینالمللی فیلم مقاومت
- تهیهکننده «امیرکبیر» معرفی شد
- «یک ساعت از آن روز»، روایتی از ایرانِ این روزها
- محکومیت جعفر پناهی به ۵ سال حبس و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور
- سینمای ایتالیا؛بازگشت مخاطب و جستوجوی هویت تازه
- خوانشی سینماتیک میان خاطره، هویت و زوال یک خیابان/ خیابانی که از حافظه آدمها عبور میکند
- «بُت»؛ طوفانی که به پا نشد
- یک فرش قرمز بارانی/ جشنواره فیلم توکیو ۲۰۲۶ آغاز به کار کرد
- جشنواره توکیو جایگاه جهانیاش را ارزیابی میکند
- پنج فیلمنامه مجوز ساخت گرفتند
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها میشود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو





