سینماسینما، محمد حقیقت
با نزدیک شدن اکران یک فیلم بر پرده سینماها و یا جشنوارهها، همواره کنجکاوی سینمادوستان رو به افزایش میگذارد؛ به ویژه اگر کارگردان شناخته شده باشد. اغلب سینمادوستان سخت کنجکاوند که بدانند فیلمهایی که مثلا در جشنوارههای مهم پذیرفته شدهاند، داستانشان چیست و چه چیزی را روایت کردهاند. در همین رابطه در سایتهای سینمایی، مجلات و غیره در غرب، داستانهای این فیلمها، به شکل کوتاه یا بلند آمده است و خیلیها بر مبنای همین اطلاعات، کنجکاو و تحریک و علاقهمند میشوند که به دیدن این فیلمها بروند. بسیار اندک هستند کسانی که بدون دانستن خلاصه داستان و سایر اخبار راجع به فیلمی به دیدن آن بروند. در رابطه با اطلاعرسانی، البته سینماگرانی هم هستند که نمیخواهند به اصطلاح داستان فیلمشان «لو» برود و خیلی دلواپس و نگرانند! آیا «دانستن» ماجرای فیلمی باعث نفروختن فیلم میشود؟ و دیگر از جذابیت آن کاسته میشود و کسی فیلم را نخواهد دید؟! به نظر من اینطور نخواهد بود. ما در ایران مثال خوبی داریم و آن اینکه همه افراد داستانهایی که در تعزیهها هر سال اجرا میشود را میدانند و با همه جزئیات آن، اول، وسط و آخر ماجرا هم مو به مو آشنا هستند ولی باز به دیدن تعزیه میروند و متاثر هم میشوند؛ پس چرا تعزیهگردانها از این که تماشاگران همه ماجرا را از قبل میدانند، وحشتزده نمیشوند که مبادا تماشاگری نخواهند داشت؟! یا فیلمهای بسیاری در سراسر دنیا که از رمانها اقتباس شدهاند و کل داستان قبلا «لو» رفته است، همچنان میتوانند مردم را به سینما بکشند و در بسیاری از موارد هم بعد از اکران فیلم، به فروش دوباره آن رمان کمک کرده است! از سوی دیگر بسیاری از تماشاگران که به دیدن فیلمی رفتهاند پیش آمده باز هم آن فیلم را میبینند و باز هم تحت تاثیر آن قرار میگیرند. (ولی آنها همه داستان را با جزئیات دیدهاند!) در ایران میتوان مثال «قیصر»، «گنج قارون» و غیره را زد که تماشاگران زیادی بارها به دیدن آنها رفته بودند و امروزه در دنیا نیز نمونههای فراوان این مورد وجود دارد. سالی که ویم وندرس رئیس هیات داوران جشنواره کن بود، دو بار به دیدن «سکس، دروغها و ویدیو کاست » رفت و از دیگر داوران نیز خواست چنین کنند! ولی آنها داستان فیلم را با تمام جزئیات دیده بودند. و نیز دوباره آنرا دیدند. پس چیزی برای «لو» رفتن داستان و سوژه برای آنها در دفعه دوم وجود نداشت. ومشکلی هم ایجاد نکرد و باعث شد جایزهی نخل طلا را هم بگیرد! و نمونههای بسیاری را میتوان آورد. پس به نظر من ترس برخی از کارگردانان در این زمینه بیمورد است. به آنها باید گفت دلواپس نباشید. همه ظرافت و خلاقیت کارگردان موقع پرداخت نحوه میزانسن و نوع روایت قصه است که مهم جلوه میکند و آنرا فقط روی پرده میتوان دید که یک اثر را متفاوت و برجسته میکند. البته این را هم باید در نظر داشت که نقدنویس بهتر است به پیچها و نکات پیشبینی نشده که سازنده اثر در یک فیلم به کار برده اشاره نکند. اما برای اینکه خواننده آن نقد بتواند بفهمد راجع به چه چیزی صحبت میشود لازم است کمی ماجرا را شرح دهد و بقیه آنرا به عهده تماشاگر بگذارد. جالب خواهد بود که خوانندگان محترم این مطلب، نظرشان را بنویسند.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- با حضور «ویم وندرس» رئیس هیأت داوران؛ هفتاد و ششمین جشنواره بینالمللی فیلم برلین افتتاح شد
- هیأت داوران جشنواره برلین ۲۰۲۶ معرفی شد
- در جستوجوی شکوه گذشته؛ ویم وندرس رئیس هیات داوران جشنواره برلین شد
- تغییرات در جوایز آکادمی فیلم اروپا
- مشکلات و رویاهای فیلمسازان خارجی در هالیوود!
- توالت، معماری و «روزهای عالی»
- «روزهای عالی»؛ روزمرگیهای یک نظافتچی تنها
- «روزهای عالی»؛ یک بیانیه تند علیه مدرنیته و کاپیتالیسم
- سینماسینما/ دیدار مارتین اسکورسیزی و ویم وندرس در جشنواره برلین
- بازی با سایهها/ نگاهی به فیلم «روزهای عالی»
- ویم وندرس در جشنواره لومیر: در قلب و روحم یک رمانتیک آلمانی بودم
- ۵ شانس اصلی اسکار بینالمللی امسال کدام کشورها هستند؟
- جشنواره توکیو با ویم وندرس افتتاح میشود
- انتخابی از میان ۱۲ فیلم/ فیلم ویم وندرس در فهرست نهایی آلمان برای اسکار ۲۰۲۴ قرار گرفت
- مجلس «تعزیه» مقابل خانه هنرمندان ایران برپا میشود
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد





