پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، پریسا ساسانی

ساخت سریال های جنایی در دوسال اخیر و پخش در پلتفرم های شبکه نمایش خانگی به یکی از شیوه های طرح داستان های واقعی و قتل های  زنجیره ای و به نوعی ذائقه سازی مخاطب بدل شده است. یکی از بهترین سریال ها در این زمینه «پوست شیر» بود که مورد پسند مخاطب قرار گرفت. در ادامه می توان به سریال «دفتر یادداشت» که به شیوه ای متفاوت داستان جنایی و معمایی را در فضایی ترکیبی واقعی و انتزاعی روایت می کند؛ اشاره کرد. همچنین سریال های «زخم کاری» و «شبکه مخفی زنان» نیز از دیگر سریال های دیده شده با همین مضمون است.

سریال «افعی تهران» در ژانر درام اجتماعی به کارگردانی سامان مقدم و تهیه کنندگی جواد فرحانی که قسمت اول آن با حضورِ متفاوت پیمان معادی در مقام نویسنده و بازیگر در همین راستا است.

آنچه قابل توجه است نخستین حضور پیمان معادی به عنوان بازیگر در شبکه نمایش خانگی است. در واقع تفاوت عمده «افعی تهران» با سریال های جنایی و معمایی نام برده شده؛ به تصویر کشیدن تلاش یک منتقد و مدرس سینما است که در آستانه پنجاه سالگی قصد دارد نخستین تجربه کارگردانی خود با موضوع قتل های زنجیره ای که در دو دهه اخیر به یکی از ویژگی های تلخ کلانشهرهای بزرگ از جمله تهران تبدیل شده را به انجام برساند. 

پیمان معادی و سامان مقدم با «افعی تهران» به نوعی مسائل پیرامونی و دست اندازهای غیر معمول در تولید سینمای ایران را چون نبود تهیه کننده سینماشناس و پناه بردن به سرمایه گذارانِ غیر سینمایی در جهت تامین منافع گروه های سیاسی و یا نهادهای فرهنگی با  اهدافِ خاصِ ایدئولوژیک را مطرح کرده اند، تا مخاطبِ این روزهای شبکه نمایش خانگی را در روزگار قحطی فیلم خوب روی پرده سینما؛ با گوشه ای از دشواری های معمول در تولیدِ فیلم آشنا کنند. در واقع به نوعی اعتراض به نبودن زمینه های تولید فیلم در سینما و یا اشاره ای به توقیف فیلم هایی که برای مخاطب سینمای ایران ساخته شده است که یا به اکران عمومی نرسیده و یا در همه جای دنیا غیر از ایران به نمایش گذاشته شده است. 

در واقع حضور عوامل حرفه ای سینما از نویسنده، کارگردان و بازیگر تا دیگر حرفه ای های پشت دوربین و پس تولید در «افعی تهران» مبین همین مطلب است. چهره های سینمایی که روزگاری در سینمای شریف ایران صاحب سیمرغ شده اند، اما امروزه به دلایل مختلف از جمله مناسبات متفاوت در مدیریت کلان فرهنگ و سینما و برخوردهای بعضا سلیقه ای مدیران، موجب شده هریک ترجیح دهند تا قید سینما را در شرایط فعلی بزنند و وارد عرصه دیگری از تاریخ نمایش ایران شوند. تا هم مخاطب خود را از دست ندهند و هم حرفی تازه ارائه کنند. 

حضور سحر دولت شاهی با گریمی متفاوت در نقش روانکاو و مواجهه اش با مراجع باهوش خود آرمان بیانی (پیمان معادی) و دیگر بازیگران چون آزاده صمدی، هومن سیدی، پژمان جمشیدی، مریلا زارعی، بهادر مالکی و غیره نشان دهنده سریالی با رعایت همه استانداردهای یک فعالیت تولیدی در عرصه نمایش است. از سوی دیگر طراحی صحنه، طراحی لباس، گریم بازیگران نیز از دیگر فاکتورهای خوب در سریال «افعی تهران» است. 

یکی از نکات قابل توجه در سریال «افعی تهران» و همینطور «دفتر یادداشت» اجرایی کردن ایده های نو در عنوان بندی و تیتراژ آغاز و پایان سریال است. ایده هایی که با بهره بردن از عوامل حرفه ای به قاب هایی جذاب و در خدمت روایت مبدل شده است. فضای سفید با صندلی معروف به صندلی کارگردان در فیلم های کلاسیک و با نوشته «Director» بیانگر رویای منتقدی است که سودای کارگردانی را در سر می پروراند.