آزاده باقری: حس خوبی که فیلم سینمایی «آبی روشن» ساخته بابک خواجه پاشا به مخاطب می دهد بر کسی که پای تماشای آن می نشیند پوشیده نیست. فیلم خوش ساخت با قاب های زیبا و دیدنی که موسیقی درون آن به خوبی نشسته است و می تواند مخاطب را تا انتهای قصه با خود همراه سازد. قصه مردی آبرومند و معتمد که توانسته با وجود غریب بودن در میان مردمان آن ولایت، خود را در دل آنها جای بدهد و با مسئولیت سنگینی که به دوش اش محول شده سعی می کند تا سربلند بیرون بیاید.
قاب های تصویری که «آبی روشن» به نمایش درآورده است در طول ۹۰ دقیقه بسیار جذاب و دیدنی هستند. چه قاب هایی که درون معدن گرفته شده و چه زاویه دیدهایی که در خانه ها، دوربینًبه مخاطب نشان می دهد و چه قاب هایی که در دل جاده،تماشاگر را با خود همراه می سازد.
در کنار زیبایی چنین تصاویر دلنشینی نمی توان از بازی بازیگران آن نیز به سادگی عبور کرد. مهران احمدی و مهران غفوریان به بهترین شکل ممکن توانستند ملودرامی دیدنی را از خود به نمایش درآورند؛ بدون آنکه یادآور بازی های کمدی شان باشند. این توانمندی بازیگران طنز است که در چند سال اخیر هم مخاطبان عام و هم منتقدان و صاحبنظران را شگفت زده می کند که چطور می توانند در ژانرهای جدی نیز خوش بدرخشند و حتی جوایزی همچون بهترین بازیگر مرد و زن را نیز از آن خود کنند.
حضور بازیگران جوانی مانند سارا حاتمی، مرتضی امینی تبار و روح الله زمانی نیز نشان می دهد که همچنان سینمای ایران می تواند به خود بازیگران قابلی را ببیند. این سه بازیگر توانا نشان دادند که می توانند در کنار بازیگران با تجربه خوش بدرخشند. اتفاقی که سارا حاتمی با بازی در کنار مهران احمدی رقم زد. او توانست با بازی درست خود کاندید دریافت سیمرغ بلورین از چهل و دومین جشنواره فیلم فجر نیز شود. اتفاقی که سال گذشته برایش در فیلم سینمایی «کت چرمی» رقم خورده بود و همچنان نیز انتظار می رود تا مسیر موفقیت را با بازی در فیلم های آینده اش به بهترین شکل ممکن طی کند.
در نهایت باید به این نکته نیز اشاره کرد که بابک خواجه پاشا در ساخته هایش چه در «در آغوش درخت» و چه در «آبی روشن» به دنبال هویت های ایرانی از دست رفته می گردد. او تمام تلاش خود را می کند تا بتواند باز هم سینمای کشور را به سمت ایرانیزه شدن پیش ببرد. کاری که به نظر می رسد در آن موفق بوده و باید همچنان منتظر ماند و دید در ساخته های بعدی اش هم قرار است چنین حس و حال خوبی را به مخاطبان طرفدار ملودرام منتقل سازد یا خیر.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- فوت بازیگر «نشویل» و «جیغ»؛ هیدن پنتییر درگذشت
- نمایش و بررسی «جیببر» در سینماتوگراف اهواز؛ رستگاری یک دزد!
- درنگی در فرم، فرهنگ و زیباییشناسیِ سینمای ایرانی/ در باغِ شیداییِ علی حاتمی
- جشنواره لوکارنو ۲۰۲۶ در ایستگاه پایانی؛ پلنگ طلایی به فیلم فلورین شربان رسید
- دفاع امیریوسفی از سینمای زیرزمینی/ پاسخ نایب رییس خانه سینما به مدیرعامل
- «رُز» نماینده اتریش در اسکار شد
- مارک رایدل درگذشت
- بدرقه پهلوان آواز ایران به خانه ابدی؛ «ایرج» عاشق ایران بود
- تجربه زیسته و نقد فیلم: حق سخن گفتن یا معیار داوری؟
- نود و نهمین دوره جوایز اسکار؛ پنج کشور نمایندگان خود را به آکادمی معرفی کردند
- ایرج درگذشت
- برای شرکت در پنجاه و یکمین جشنواره تورنتو؛ «یک روز شیرین» راهی کانادا شد
- جادوی تدوین در «اودیسه» نولان
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- شهاب حسینی؛ بازیگر مؤلف و قائم به اراده
- نمایش نسخه مرمتشده «دلشدگان» در موزه سینمای ایران
- پنجاه و یکمین جشنواره فیلم تورنتو؛ نمایش فیلم بهمن قبادی همراه با ۳ اثر ایرانی دیگر در کانادا
- ۲ رکورد مهم در گیشه؛ «اودیسه» پرفروشترین فیلم نولان و اکران آیمکس شد
- پروانه ساخت حذف میشود؟/ نامهنگاری برای تعویق جشنواره جهانی فجر
- «استاکر»؛ آستانهای بیپایان برای مواجهه با خویشتن
- «یخ بستگی»؛ برف روی کاجها
- نشست خبری رئیس سازمان سینمایی / گزارش تصویری
- نگرانی مدیر عامل خانه سینما/ اسعدیان: باید سینمای زیرزمینی را روی زمین بیاوریم تا قابل کنترل باشد
- در نشست خبری سیمافیلم مطرح شد؛ آخرین وضعیت تولید و پخش «پایتخت۸»، «مرد سه هزار چهره»، «سلمان فارسی» و…
- فیلم مهرداد اسکویی بهترین مستند جشنواره دوربان شد
- نمایش فیلم «پاتر پانچالی» در سینماتوگراف اهواز؛ تو با یک فیلم بومی روبرو هستی
- نگاهی به «اودیسه»/ کریستوفر نولان در دام نفرین کرونوس
- شاعرانگیِ فروغ؛ از تجربهی زیسته تا معماری تصویر
- مراسم افتتاحیه بیست و یکمین جشنواره بین المللی نمایش عروسکی تهران / گزارش تصویری
- پنجاه و یکمین جشنواره فیلم تورنتو؛ مستند افسانه سالاری به کانادا میرود





