مجید مظفری میگوید بسیاری از فیلماولیها در کار خود موفق هستند، اما در فیلمهای بعدی این موفقیت را تکرار نمیکنند.
به گزارش سینماسینما، آخرین حضور مجید مظفری بازیگر سینما و تلویزیون در عرصه تصویر به فیلم سینمایی «کفشهایم کو؟» ساخته کیومرث پوراحمد بازمیگردد که در ابتدای سال به اکران عمومی درآمد.
او درباره این روزهای خود گفت: مشغول کاری نیستم و با وجود اینکه پیشنهادهایی مختلفی ارائه شده است، اما کاری را نپذیرفتم.
وی دلیل این عدم انتخاب را اینطور عنوان کرد: پیشنهادهایی که ارائه میشود جالب نیستند و جذابیتی ندارند. از سوی دیگر بودجه کافی هم برای تولید نیست و مسئله اقتصادی همواره در میان است، به همین دلیل هم بسیاری از آثار با ضرر مالی مواجه میشوند، البته همه فیلمها هم اینگونه نیستند اما متأسفانه بدنه سینما بسیار کمخرج و ساده شده است.
این بازیگر پیشکسوت ادامه داد: در این دو سال مردم با سینما آشتی کردهاند و ترس ما این است که شرایط به گونهای پیش برود که مخاطب را از دست بدهیم. فروش سینماها این روزها به ظاهر خوب است، اما برای چند فیلم معدود و برخی از فیلمها با وجود آنکه مخاطب دارند اما عمدتاً مخاطب ناراضی از سالن خارج میشوند. به جز چند فیلم که از سوی جوانان ساخته شدهاند و توانستند نمره قابل قبولی دریافت کنند، باقی خیلی راضیکننده نیستند. امیدوارم سرمایه خوبی به رگهای سینما تزریق شود تا جوانان، سینما را خوب و پرفروش نگه دارند.
مظفری با ابراز امیدواری از سیاستها و اهداف معاونت سینمایی اظهار کرد: با حرکتهای دکتر ایوبی و اهدافی که پیش رو دارد فکر میکنم اگر بودجهای وارد معاونت سینمایی و یا سازمان فارابی شود، فیلمهای خوبی خواهیم ساخت.
بازیگر فیلم «مسافران» درباره ساخت فیلم و کارگردانی در حوزه سینما گفت: دلم میخواهد برای جشنواره اثری داشته باشم و در تلاش هستم، ولی فکر نمیکنم با این شرایط و اوضاعواحوال اتفاق خاصی بیفتد. اگر فیلمی یک میلیارد هزینه برای ساخت داشته باشد باید بتواند در گیشه حداقل سه میلیارد فروش کند تا پولی که برای ساخت گذاشته است بازگردد و این نوعی ریسک است، چرا که فیلمهای کمی هستند که از چهار میلیارد فروششان بالاتر میرود و این یعنی ضرر. اما اگر دولت کمک کند و از تهیهکننده سینمایی و نه سرمایهگذار حمایت کند و مانند گذشته سوبسید بدهد، فیلمهای خوبی ساخته خواهد شد و میتوان شاهد اتفاقات خوبی در سینما بود.
مظفری همچنین درباره حمایت از جوانان و فیلمسازان جوان نیز بیان کرد: باید از جوانان حمایت کرد، ما چند سال با جوانان کار کردیم، اما برای آنها کار نکردیم. جوانان امروز بسیار باذوق هستند و جامع بینی درستی نسبت به سینما دارند و جامعه خود را خوب میشناسند.
وی با اشاره به اینکه بسیاری از فیلم اولیها در کار خود موفق هستند، اما در فیلمهای بعدی این موفقیت را تکرار نمیکنند، افزود: خیلی از کارگردانها بودند که فیلم اولشان خوب بود و در فیلمهای بعدی اینطور نبودند، چرا که در فیلم اول فرصت کافی برای فکر کردن برای رسیدن به جایی که باید فیلم بسازند را داشتند. بد نیست اینجا به توصیه آقای بیضایی اشاره کنم. او سالها پیش به من گفت: قبل از اینکه فیلمت را جلوی دوربین ببری، باید چند بار آن را در ذهنت ساخته باشی و ببینی.
جوانان در فیلم اول عمدتاً فرصت مشورت و تعامل با دیگران را دارند، به همین دلیل هم فیلم خوبی میسازند اما زمانی که به این فکر میافتند که برای فراموش نشدن باید فیلم بعدی را نیز ساخت این اتفاق عمدتاً با تعجیل همراه است و فیلم دوم خیلی اثر ماندگاری نمیشود. به نظر من تعداد مهم نیست، کیفیت و نگاه فیلمسازی است که مهم است.
کارگردان فیلم سینمایی «قلبهای ناآرام» درباره کیفیت آثار گذشته و تفاوت آن با امروز عنوان کرد: تا وقتی که فیلمی را که میخواهی بسازی در سینما آن را نبینی، نمیتوانی درباره آن نظر بدهی. اما من به عنوان مسئول سینمایی دوست دارم وقتی جشنوارهای راهاندازی میکنم تعداد فیلمهای شرکت یافته در آن زیاد باشد و کیفیت برایم مهم نیست به خاطر کمیت مجوز میدهم. در حالی که باید به عنوان یک سینمایی کیفیت را در نظر بگیرم اما به دلیل نبود امکانات، بودجه و تعجیل، همواره آثارمان کیفیت لازم را ندارد.
مظفری درباره عدم حضور در تلویزیون نیز گفت: به این دلیل که خیلی شخصی برخورد کردند و تلویزیون سیاستهایش برگشت دیگر آن نگاهی که سابق وجود داشت دیده نمیشود، بودجه لازم برای تولید نیست و اگر هم سریالی ساخته میشود سریال ارزان و کمخرجی است که مردم آن را دوست ندارند. امیدوارم مدیران به فکر باشند، ما این قدرت راداریم که مردم را پای شبکههای خودمان بنشانیم همچنان سریالهایی که در گذشته ساخته شده بودند و تکرار میشوند مخاطبان خود را دارند، بنابراین میتوان کار خوب ساخت تا مردم پای تلویزیون بنشینند.
او ادامه داد: تنها باید سیاستها تغییر کنند در تلویزیون جای خیلیها این روزها خالی است و کمتر مدیری است که امروز بتواند بهدرستی تصمیم بگیرد. ما در گذشته با مدیران بحث میکردیم، چرا که آنها فیلمنامه را میخواندند و تحلیل میکردند و ما درباره جزئیترین مسائل نیز با آنها صحبت میکردیم در واقع آن زمان مدیران کار اجرایی انجام میدادند و پای کار بودند اما تلویزیون امروز اصلاً به فکر نیست و شاید با حضور مدیران جدید و تغییراتی که ایجاد شده است تکانی بخورد. متأسفانه امروز مدیران حتی به حرف ما اهمیت هم نمیدهند و پول ما را بعد از سالها پرداخت نمیکنند، این در حالی است که درگذشته وقتی مشکلات مطرح میشد مدیران پیگیری میکردند، اما امروز کسی جوابگو نیست و اشتیاقی دیگر برای کار در این عرصه برای ما وجود ندارد.
منبع: هنرآنلاین
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- اجراهای تازه از پروژه «بیضائیخوانی»؛ «آرش» و «اژدهاک» دوباره خوانده میشوند
- «آرش» در «بیضاییخوانی»
- «غروب در دیاری غریب» به خانه اردیبهشت اودلاجان رسید
- کانون کارگردانان سینما برگزار میکند؛ اولین نمایش نسخه مرمت شده «سگ کشی» در موزه سینمای ایران
- «مجلس ضربت زدن»؛ جدال جهل و خرد
- به بهانه اجرای «چهار صندوق» بیضایی در تهران/ مترسکی که با دست خودمان میسازیم
- کارنامه بازیگری سوسن تسلیمی به بهانه حضور در آثار بیضایی/ تلاقی همزمان نبوغ بازیگر و بازیگردان
- طایفه زندهکُشِ مُردهپرست؛ داستان فراموشی بهرام بیضایی در ایران
- بهرام بیضایی، در متن آثارش از خلال افکارش؛ سلوک بیضایی
- سوگوارهای برای بهرام بیضایی/ مکاشفه در زندان روح وقتی همه راهها به رویت بسته شده
- اعلام زمان بدرقه بیضایی/ بیانیه خانه سینما درباره درخواست مژده شمسایی
- نمایشنامههای بهرام بیضایی؛ کلید درک جامعهشناسی خودکامگی در ایران
- مژده شمسایی: پیکر بهرام بیضایی در آمریکا به خاک سپرده میشود
- در رثای مردی که از فرهنگ ایران نوشید/ بیضایی؛ دلباخته شاهنامه
- بیضایی در بزنگاه ادبیات کهن و مدرن
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- سینمای اجتماعی از ناگزیری تا ضرورت
- «امیرعلی»؛ جستوجوی عدالت آموزشی در قاب مستند
- «کلاغ»؛ چرا زخمها تمام نمیشوند؟
- «چهار صندوقِ» بهرام بیضایی نمایشنامهخوانی میشود
- مارتین اسکورسیزی به فیلم بهمن قبادی پیوست
- نگاهی به موسیقی فیلم «زیبا صدایم کن»/ یک عاشقانه آرام
- یادداشتی بر برخوانی نمایشنامه «آرش»؛ از ستوربانی تا کمانداری، از حماسه تا تراژدی
- برای شرکت در نود و نهمین دوره جوایز آکادمی؛ برای نخستین بار واتیکان یک فیلم به اسکار میفرستد
- گرامیداشت روز سینما / گزارش تصویری
- «داستانهای موازی»؛ همه نمیدانند
- «مردن ترسناک نیست»؛ شرافت در قامت زیبای معشوق
- فوت مستندساز شیلیایی؛ پاتریشیو گازمن درگذشت
- نامه آقااسفندیار به رائد فریدزاده؛ اهدای نشان به آقای داوودنژاد را به شما تبریک میگویم!
- مدیر جشنواره جهانی مونترال درگذشت
- همزمان با معرفی هیات انتخاب؛ فیلمهای تجربی راهیافته به چهلوسومین جشنواره فیلم کوتاه تهران معرفی شدند
- نخستین پیشنشست همایش نمایشنامهپژوهی/ از آسیبشناسی پژوهش تئاتر تا ضرورت بازخوانی تاریخ ادبیات نمایشی ایران
- «غروب در دیاری غریب» به باغ کتاب رسید
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶/ «کمی نور»؛ در شرایط ناامیدی
- روز سینما مبارک، اگر چیزی برای مبارک گفتن مانده باشد
- «پرده آخر»؛ نمونهای از یک فیلم ایرانی در ژانر پلیسی و معمایی
- «زن ناشناس»؛ داستانی از روزهای آزادی دانمارک در سال ۱۹۴۵
- ماموریت جدید صدای نمایشنامه نویس؛ بیشتر شنیده شدن/ برگزیدگان دوره پنجم معرفی شدند
- تصویربرداری «ده پهلوان» آغاز شد
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶؛ جایزه آیرون دلا لاگونا به «مُراقب» رسید
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶؛ شیرطلایی به «زن ناشناس» رسید/ یک جایزه برای بازیگر ایرانی
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶؛ لاله مرزبان بهترین بازیگر زن بخش افقها شد
- نشست رسانهای روسای خانه سینما؛ عسگرپور: شورای پروانه ساخت حذف شود، نه پروانه ساخت
- «عبور از نمیدانم» در موزه سینما
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶؛ گزارشی از آرای منتقدان فیپرشی/ «مراقب» در صدر جدول افقها
- گذری در جشنواره فیلم ونیز / گزارش تصویری





