سینماسینما: مجید انتظامی را میتوان خالق نتهای ماندگار دانست. او هم سوز آهنگ «از کرخه تا راین» را خلق کرده و هم انتظار غمگینی را که در موسیقی متن «بوی پیراهن یوسف» به خاطر داریم.
آهنگ ساز ۷۱ ساله کشورمان این روزها به گفته خودش، مشغول خلق آثاری برای پروژه شخصی خود است و کار سفارشی در دست ندارد؛ در حال درمان ستون فقرات و مهرههای گردنش با آبدرمانی و فیزیوتراپی است و میگوید بالاخره آدم، پیر و درد از جایی شروع میشود. انتظامی معتقد است موسیقی یک شبه و چند ساله به سرانجام نمیرسد و برای یادگرفتن آن باید سالها دوید تا به قطرهای از آن رسید. با این آهنگ ساز برجسته کشورمان که این هفته آثار او در شبکه نمایش مرور میشود، درباره وضعیت موسیقی فیلمهای کنونی کشورمان گفتوگو کردیم که در ادامه آن را میخوانید.
مردم موسیقی مطبوعشان را گوش می دهند
مجید انتظامی معتقد است هنرها را نمیتوان با هم مقایسه کرد. او با اشاره به برداشت حسی انسانها از موسیقی گفت:«هنر یک حس است. بعضی وقتها، بعضی انسانها میتوانند با آن ارتباط برقرار کنند و برخی دیگر نمیتوانند، این دلیل بر بد بودن آن نیست. همانطور که الان برخی موسیقیهای زیرزمینی خواهان زیادی دارد و با آن مخالفت میشود؛ اما این دلیل بر بد یا خوب بودن این موسیقی نیست. موسیقی یک علم است و برای یاد گرفتن آن باید سالها دوید. بنابراین، طبیعی است مردمی که هیچ اطلاعی از این علم ندارند با آن حسی برخورد کنند نه علمی. اگر از آن موسیقی خوششان آمد، برایشان مطبوع است وگرنه آن را گوش نمیکنند. نمیتوان جلوی مردم را گرفت و گفت این موسیقی را که من میگویم گوش کن.» او درباره کاهش سطح حسی فیلمهای سینمایی کنونی و سطح ماندگاری موسیقی آنها نیز این طور توضیح داد:«دلیل این که موسیقی فیلمهایمان ماندگار نمیشود، این است که دیگر فیلمهایمان آن طور نیست؛زمانی بود که همه مردم برای این که یک نقطه از خاکشان را از دست بیگانه رها کنند، رفتند و جانشان را بیهیچ چشمداشتی دادند. آن زمان شرایط خاص خودش را داشت. الان دیگر شرایط گذشته نیست. اکنون، مردم طور دیگری فکر میکنند و هنر را میبینند. نگاه و سلیقه آنها عوض شده است. البته فیلمهای ما هم دیگر آن فیلمها نیست و آن حس را ندارد.»
زمانه تغییر کرده است
خالق موسیقی متن «روز واقعه» متواضعتر از آن است که وقتی از او چرایی ماندگاری موسیقیهایش را میپرسیم، دلیل بیاورد. میگوید:«نمیتوانم اینها را توضیح بدهم. بعد هرکسی این گفتوگو را بخواند میگوید چقدر این آدم خودخواه است. نشسته و از خودش تعریف میکند. من عاشقم. عاشق موسیقیام. تمام زندگی و جسمم را به خاطر موسیقی از دست دادم. به خاطر تمرینهای هشت ساعته و ساز زدن در کمد. وقتی ساز میزدم صدای ساز بیرون میرفت. بنابراین تنها راهی که داشتم این بود که بروم داخل کمد. یک کمد بزرگ داشتم که داخلش را سیمکشی کرده بودم و یک چراغ را در آن روشن نگه میداشتم. میرفتم آنجا و در کمد با ساز تمرین میکردم. الان چه کسی این کار را میکند؟ مردم دیگر حوصله ساز زدن ندارند و بیشتر مصرفیاند. خاطرم هست یک ساز داشتم که از ۲۰ جا ترک خورده بود و از همه جایش باد میداد. با موم عسل آن را ترمیم کردم تا بتوانم از آن یک صدا دربیاورم. الان بچهها به مجرد این که حرف اول ساز را میآورند، گرانترینش در خانه برایشان مهیاست. آن موقع این شرایط نبود. شما نباید توقع داشته باشید همه مانند آن موقع زندگی کنند. آن موقع گذشت و تمام شد. الان یک چیز دیگر است، باید خودمان را با شرایط امروز تطبیق بدهیم تا بتوانیم زندگی کنیم و دیگران ما را بفهمند.»
منبع: خراسان/ اکرم انتصاری
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- نکوداشت صدمین زادروز عزتالله انتظامی برگزار شد؛ عزت الله انتظامی انسانی زندگی آفرین بود/ انتظامی به هر نقشی اعتبار میبخشید
- بازگشت مجید انتظامی پس از ۱۰ سال به سینما
- «همراه با خاطرهها»/ برگزیده آثار مجید انتظامی در تالار وحدت
- مجید انتظامی در یک نشست خبری مطرح کرد: عاشق دفاع مقدس بودم/ بازگشت به صحنه پس از ده سال
- موزه سینما برگزار میکند؛ برپایی نمایشگاه عکس «سینما و محرم» به همراه اکران ده فیلم
- هیات داوران چهلمین جشنواره فیلم فجر معرفی شد
- عشق مرکب حرکت است و نه مقصد / «روز واقعه»؛ باشکوهترین فیلم ساخته شده درباره عاشورا
- خبرهایی از شانزدهمین جشنواره بینالمللی فیلم مقاومت
- انتشار نسخه ویژه نابینایان فیلم «روز واقعه» با صدای افشین زینوری
- برشهای کوتاه/ روز واقعه
- گفتگوی فریدون جیرانی با مجید انتظامی/ ناگفتههای زندگی عزت الله انتظامی از زبان پسرش + ویدئو
- مجید انتظامی: خانه-موزه انتظامی آنطور که پدرم انتظار داشت اداره نمیشود
- مراسم اختتامیه آیین ملی «چله عشق» / گزارش تصویری
- اکران ویژه «روز واقعه» و «پرواز در شب» در ماه محرم
- بزرگداشت نخستین سالگرد درگذشت عزت الله انتظامی/ گزارش تصویری
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- هرم طلایی مصر به حبیب باوی ساجد میرسد
- سایت داوری «آیین هفت سال سینمای ایران» رونمایی شد
- گرشا رضایی به «امیرکبیر» پیوست
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر





