حسین محب اهری سالها بود با بیماری سرطان لنف دست راست، دست و پنجه نرم میکرد اما از صحنهی تئاتر،سینما و تلویزیون در این سالها فاصله نگرفت و در این روزها و هفتههای اخیر هم مقابل دوربین رفته بود.
به گزارش سینماسینما، این بازیگر در آخرین دیداری در آذر ماه امسال در بیمارستان «لاله» خطاب به مردم و علاقهمندانش گفته بود:
“سلام عزیزان من
خیلی دلم برایتان تنگ شده، اما من دست از سرتان بر نمیدارم و به زودی به خدمت میرسم. چارهای جز تحمل من ندارید. یا باید حرفهای مرا در رادیو گوش کنید یا تصویرم را ببینید.
آرزو میکنم هیچ وقت دچار مشکل و بیماری نشوید.
و از این همه احوال پرسیهای شما سپاسگزارم»
میگفت که «حالم خوب نیست و ضعف جسمانی زیادی دارم» اما وقتی بحث از بازیگری و نقشهایش میشد، خودش را مقابل دوربین میدید، انگار نه انگار در بیمارستان است، صدایش رسا میشود و چشمانش برق میزند.
وقتی کسی از حالش میپرسید، پاسخش شنیدنی بود: “مقداری ضعف دارم، خوب میشوم و از هفته آینده حتما سر برنامهها حاضر خواهم شد.” اینچنین، امید در کلامش به وفور حس میشد.
و وقتی با دوستانش از نقشهایش چه در سینما و چه گویندگی در رادیو و «صبح جمعه» میگفت، همه چیز از یادش میرفت و چشمانش از شادی برق میزند.
او با شوخی و طنزی که همیشه در کلامش وجود داشت، میگفت: اینقدر از این دوا و داروها به من میزنند که فکر میکنم اکنون در بدن من فقط دارو است. باید از همان حرکتهای «فیوزی» بزنم تا حساب کار دستشان بیاید.
حسین محباهری از سال ۵۳ وارد حرفه بازیگری شده و بیش از ۱۳۰ تئاتر و فیلم سینمایی و تلویزیونی داشته است که یکی از نقشهایش که در ذهن مردم ماندگار شده است،مجموعه «مبصر ۵ ساله کلاس» بود.
او بامداد ۲۶ دی ماه در بیمارستان لاله درگذشت.
منبع: ایسنا
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- وداع با پیکر جواد مجابی / گزارش تصویری
- جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۲۶/ پایانِ پایتختِ واحد و بازنویسی جغرافیای قدرت در سینمای جهان
- همگام با بهروز وثوقی در قلههای بازیگری
- درباره فیلم «مرغ»/ منم اسپارتاکوس
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد





