سینماسینما، ابراهیم عمران
دو بازیگری که امسال برنده اسکار شده اند در دو فیلمی ایفای نقش داشته اند که به نحوی می تواند مابازاء زیادی در دنیای امروز داشته باشد. فرانسیس مک دورمند در «سرزمین کوچنشینها» ( آواره ها) می تواند داستان زنی در هر گوشه از جهان باشد. یا قصه مردی. تفاوتی در اصل موضوع ندارد. بیکاری و مسائل بعد از آن نقطه اشتراک هر جامعه ای می تواند باشد. و در این بین اگر زن باشی که وضع به مراتب بدتر خواهد شد. مک دورمند با آن میمیک منحصر به فرد چهره اش، فریاد بی عدالتی مالی در جهان است. فریادی که پس و پیش آن می تواند تصمیم های غلط و نادرست اقتصادی و به تبع آن پیامدهای نابهنجار اجتماعی و روحی باشد. سرزمین آواره های اقتصادی که لاجرم این جغرافیا به مکان خاصی نشانه نمیرود. آنچه در این بین محمل گفتگوی جهانی میشود و نه هزار عضو اکادمی اسکار را ترغیب می کند بازی این بازیگر را ببینند و در آن غور کنند، جهان شمول بودن وضعی است که مک دورمند و سایر بیکاران دارند. و چه مدیومی بهتر از سینما برای نشان دادن بحران های بزرگ اقتصادی. هر چند نشانه های سینمایی چنین کاری بیشتر مورد توجه اعضای آکادمی اسکار است؛ ولی سینما مگر می تواند یک وجه داستان را پوشش دهد و به جزییات امر بی توجه ماند؟ به هر حال اسکاری که بازیگر «سه بیلبورد در ابینگ میزوری» به خانه اش برد؛ اسکار رنج کشیده های کل گیتی است که در چهره او نمایان شد. جایزه ای که می تواند توجه تصمیم گیران اقتصادی را بیشتر به تبعات گزینه های شان، جلب کند. و اما شاهکار دیگر بازیگری در بازی سر آنتونی هاپکینز رخ می نماید که مشکلی را آنچنان رئال و باور پذیر، نشان داد که می تواند برای هر فردی رخ دهد. آری آلزایمری که توان آن را دارد که در سنین میانسالی و کهنسالی گریبانگیر خانواده ها شود. و دست بر قضا این فیلم نیز موضوعی جهان شمول دارد. و به مکان و جغرافیای خاصی تعلق ندارد. هاپکینز با چهره ای درخور، رفته رفته مغلوب این بیماری میشود و برگ ریزان خاطراتش آغاز. و نیک می دانند خانواده هایی که با این بیماران سرو کار دارند این فیلم از چه میگوید. جدا از اینکه در ورطه ناباوری بیفتد و بسان برخی فیلم ها از آن ور بام سقوط کند. به باورم دیدن فیلم «پدر» برای همه لازم است. چه آنانی که هنوز چنین فردی در پیرامونشان ندارند و چه خانواده هایی که دست به گریبانند با این بیماری. و سینماست که می تواند برای دقایقی هر چند تلخ این آسیب روحی را به نحوی پوشش دهد که هم وجه غالب سینمایی اش حفظ شود و هم بارقه ای از دمیدن امید و شاید بهبودی. دو فیلمی که می تواند در سراسر جهان مخاطب داشته باشد و این بار نه مخاطب خاص و پیگیر سینما بلکه طبقات مختلف اجتماع. و اینجاست که جادوی هنر هفتم هژمونی خویش را سیطره میدهد بر کل دنیا. و اسکار می تواند به بهتر دیده شدن رنج و محنت جهانی یاری رساند. سرزمین هایی که می تواند آلزایمری های زیادی در خود داشته باشد. آواره و غیره آواره. دارا و ندار. مشهور و بی نام و این است قدرت سینمای مدرن امروز.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- برای نخستین بار؛ السالولدور به اسکار نماینده میفرستد
- برندا فریکر درگذشت
- برآورده شدن آرزوی آقای بازیگر؛ نخستین آلبوم موسیقیِ آنتونی هاپکینز منتشر میشود
- پس از دعوت آکادمی داوری از ۵۲۹ هنرمند؛ نادر ساعیور عضویت در آکادمی اسکار را نپذیرفت
- آکادمی داوری اعلام کرد؛ ریدلی اسکات اسکار افتخاری میگیرد
- از سال ۲۰۲۷ اجرا میشود؛ قوانین جدید آکادمی اسکار در بخش بازیگری و فیلم بینالمللی
- با حضور سینماگران ایرانی؛ نامزدهای اسکار ۲۰۲۶ معرفی شدند
- سینمای مستقل ایران را به رسمیت بشناسید
- پیشبینیهای جدید نشریه واریتی برای اسکار ۲۰۲۶
- پیشبینی اسکاری سردبیر هالیوود ریپورتر؛ فیلم پناهی برای اسکار چقدر شانس دارد؟
- یک اثر ایرانی دیگر در اسکار ۲۰۲۶؛ فیلم شهرام مکری نماینده تاجیکستان شد
- فیلمی درباره کشتار نانجینگ؛ چین «محکوم به حق» را به اسکار فرستاد
- بازگشت آقااسفندیار با واکنش به بیانیه هیات انتخاب کمیته اسکار
- برای شرکت در نود و هشتمین دوره؛ هند، فیلم اسکورسیزی را به اسکار معرفی کرد
- جعفر پناهی خطاب به آکادمی اسکار: انحصار دولتی در انتخابِ نماینده بخش بینالمللی را بشکنید
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





