پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

فریدون صدیقی در اعتماد نوشت :

وزرای دولت در گذشته در برنامه های بعد از خبر یا خبر شبانگاهی حاضر می شدند. برنامه هایی که مخاطب های جدی دارد و مخاطبانش هم معمولا در کمین دولت نشسته اند تا از صحبت ها و حرف های زده شده، اشتباه و نکته ای را بیرون بکشند و علیه دولت استفاده کنند. حالا احتمالا دولت به این باور رسیده که باید در برنامه هایی با مخاطبی متفاوت حاضر باشد. مخاطبی که به دنبال سرگرمی است و برنامه هایی که سرگرمی ساز، تفننی و خرسندساز هستند، طیف بیشتری از مخاطب را تشکیل می دهد. برنامه های صبحگاهی معمولا با این جنس مخاطب و تماشاگر روبه رو هستند: تماشاگر خانه نشین، احتمالا کارمند، کسبه و… که تازه روز خود را شروع کرده و به دنبال سرگرمی و باری به هر جهت بودن این برنامه هاست و نه نکته ای جدی و مهم. به همین دلیل رودررو شدن با چنین مخاطبی سهل و آسان است و می شود این نتیجه را گرفت که دولت به دنبال پرسش آدم های آسان خواه، زوددریاب و سهل الوصول است. از سوی دیگر مجری این برنامه هم قطعا خودش را جزو مجریان موفقی می داند که کارشان سرگرم سازی، دلبری و نشاط سازی است. مجری که خودش را همتراز با مجری برنامه هایی مثل خندوانه، دورهمی و… می داند و به دنبال برنامه ای است که همزمان با ارایه تکه های بامزه و بی مزه، نکته هایی سطحی از برنامه اش بیرون بیاید، تبدیل به خبر شود و در فضای مجازی هم جریان سازی داشته باشد. حضور محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران با همان تحلیل دولت و برای مجری که توصیفش رفت، در برنامه «حالا خورشید» برای دوطرف این جریان می تواند مناسب باشد و به خواسته های آنان جواب دهد. اما وزیر شایسته و موجهی مانند ظریف که سال های سال است در دستگاه دیپلماسی رودرروی خبرنگاران زبده جهانی قرار گرفته، در گفت وگویی که نه ترتیبی را رعایت می کند، نه تعادلی دارد و مدام از هر در سخنی است، سزاوار نیست. احتمالا آقای ظریف فکر می کردند که از پس این گفت وگو هم برمی آیند اما گاهی این اتفاق نمی افتد. چون ایشان با پرسش ها، نکته پرانی و نکته سنجی هایی روبه رو می شود که حتی منطق چالشی ندارد و توازن مصاحبه کننده و شنونده را به هم می ریزد. مثال این رودررویی می تواند شبیه به گفت وگوی جوانی بی تجربه با انسانی بزرگسال و دانشمند و هوشیار باشد. در این گفت وگو دو طرف همتراز نیستند و تعادل و توازن برقرار نمی شود مگر آنکه بزرگ تر این گفت وگو از خودگذشتگی کند و از اندکی پایین تر از سطح بلوغ و دانش خود، بحث را ادامه دهد. به این ترتیب می توانم، نتیجه بگیرم هرگونه تنزل، توهین و تحقیر به دلیل ساخت یک برنامه خودمانی، روا و جایز نیست. چنین رفتاری تحقیر جایگاه یک چهره ملی و جهانی است. حالا ممکن است که مصاحبه کننده و مسوولان برنامه و صدا و سیما از پخش این برنامه خرسند باشند، اما وضعیت متعالی یک وزیر را درهم شکسته اند و باید متاسف باشیم. یادمان باشد که در گفت وگو این مجری با حسن روحانی هم زمینه های این نوع گفت وگوهای تاسف آور خود را نشان داد. گفت وگویی که شوخی و جوک و شلنگ تخته انداختن است، ممکن است برای چهره های مانند ورزشکارها یا سلبریتی ها جالب توجه باشد، اما برای رودررویی با رییس جمهور یا وزرای دولت این نوع رفتار تحقیر به حساب می آید و قاعده بازی را برهم می زند.