احمدرضاکاظمی در روزنامه قانون نوشت:
همانطور که اطلاع دارید امسال هم در راس کابینه دولت همه چیز تفکیک شده است و خبری از حضور بانوان در سمت وزیر نیست. حتی در حد معاون وزیر هم خانومی دیده نمیشود و اگر همه چیز با همین فرمان پیش برود، کاخ ریاست جمهوری در خیابان پاستور پتانسیل تبدیل شدن به «خونه مجردی» را دارد. بزودی وزرای محترم در چهارسال دوم ریاست جمهوری آقای روحانی احتمالا به قدری در محل کارشان راحت خواهند بود که میتوانند با شلوارک توپتوپی قرمز و رکابی نخی در محیط تردد کنند و زیر دستهایشان را با جملاتی چون «اوووی اِسی! بیا اینجااا ببینم» یا سایر الفاظ غیرقابل چاپ، صدا کنند. فضا برای تعریف کردن جوکهای مثبت هیجده هم البته باز خواهد بود و دیگر لازم به درگوشی حرف زدن نیست. اگر آن وسط مسطها هم دیدیم چندتا از کارکنان وزارتخانه ذغالگردان دستشان گرفته و وسط حیاط آن را میچرخانند و از طرف دیگر هم چندتا از معاونین قلیان به دست کنار حوض ایستاده و با تنظیم آب شیشه قلیان مشغول چاق کردن آن هستند، نباید تعجب کنیم. اعضای محترم هیئت دولت هم بجای برگزاری جلسات خشک و کلیشهای، به مناسبتهای مختلف میتوانند خیلی راحت و بدون مزاحمت پنجشنبه شبها یک برنامه «دورهمی» بچینند و ضمن بحث و گفتگو درمورد سیاستهای داخلی و خارجی دولت، باهم گل بگویند و گل بشوند و آخر شب هم بالای پشتبام کاخ ریاست جمهوری بساط چنجه کباب و کتف و بالِ جوج راه بیندازند. شخصا اگر من رئیس جمهور بودم چند دستگاه پلیاستیشن هم میگرفتم تا هر ازگاهی با بروبچز کابینه بشینم فیفا یا مورتال کمبت ایکس.ال بازی کنیم که هم کار گروهیمان تقویت بشود هم مواضع تهاجمی و دفاعی دولت در برابر هجمههای داخلی و خارجی! یک تلویزیون هفتاد اینچ و یک کابل اچ.تی.ام.آی هم جور میکردم که قشنگ هر هفته دوشنبهها بدون ترس و اضطرابِ رد شدن زن و بچه، بشینیم با هیئت همراه سرنوشت جان.اسنو در«گیم آف ترونز» را بدون جلو زدن تماشا کنیم و با سرلوحه قرار دادن خاندان ستم دیده «استارک» در ص پاسخگویی به اقدامات خصمانه ترامپ (رمزی بولتن کنونی جهان) برآییم!
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- وداع با پیکر جواد مجابی / گزارش تصویری
- جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۲۶/ پایانِ پایتختِ واحد و بازنویسی جغرافیای قدرت در سینمای جهان
- همگام با بهروز وثوقی در قلههای بازیگری
- درباره فیلم «مرغ»/ منم اسپارتاکوس
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد





