
۱۹۷۲
وقتی در بیستم ژانویه ۱۹۲۰ در ریمینی ایتالیا به دنیا آمد کسی تصور نمی کرد قرار است به یکی از تاثیرگذارترین فیلمسازان قرن بیستم و شاید هم تاریخ سینما تبدیل شود. اما آن طور که خودش گفته است از همان کودکی دلش می خواسته مبدل به الگویی برای دیگران شود. اتفاقی که در طول عمر فیلمسازی اش از روشنایی واریته (کار مشترک با آلبرتو لاتوادا) در ۱۹۵۰ تا آوای ماه ۱۹۹۰ آن را تکمیل و تکمیل تر کرد. اگر فیلم مستند زوم بر فلینی را دیده باشید در آغاز فیلم دوربین ازپشت سر او را با پالتو بلند و کلاه شاپویش تعقیب می کند. سال ۱۹۶۰ و سر صحنه فیلم زندگی شیرین است، راوی فیلم با تاکید بر این نکته که اولین بار است که دوربین اجازه دارد پشت سرش راه بیفتد نکته مهمی را می گوید: فلینی سعی می کند به کار خودش شرف هنری بدهد. درست بودن این جمله را از فیلم های متنوع او نیز می توان فهمید: فیلم هایی که اگر چه نسل جوان امروز کشورمان بر پرده سینماهای کشورش ندیده است اما به مدد امکانات روز قادر است در خانه اش به تماشای آن بنشیند و دریابد چگونه می توان دنیای سینما را فراخ دید و به گونه ای فیلم ساخت که علاوه بر بخش گسترده ای از تماشاگران سینما پنج بار مجسمه اسکار را به خانه برد (چهار بار برای فیلم های جاده /شب های کابیریا/هشت ونیم و آمار اکورد و یک بار برای یک عمر فعالیت پر بار سینمایی) و در کنار آن هیات داوران جشنواره های کن ونیز و… را هم قانع کرد. جشنواره هایی که به جای بعد صنعتی سینما بر بعد هنری اش تاکید بیشتری دارند. البته این تنوع جوایز در فیلم های فدریکو فلینی هم دیده می شود. فاصله ساختاری فیلم جاده با هشت و نیم آنقدر زیاد است که می توانیم آنها را متعلق به دو نگاه متفاوت بدانیم: دو نگاهی که متعلق به فیلمسازی است که معتقد بود برای تفریح مردم فیلم می سازد و سینما شامل خودش و تصاویری است که نشان می دهد. برای او هر تلاشی برای معنا دادن به این تصاویر کار بیهوده ای بود. درستی یا نادرستی این باور فلینی به این وابسته است که بیننده یا منتقد مثل فیلمبردار فیلم زوم بر فلینی پشت سرش حرکت کند یا روبرویش بایستد. البته این تغییری در دلبستگی رهروان این فیلمساز بزرگ ایجاد نمی کند. دلبستگانی که بخشی فیلم های مطرح ساخته اند و همانند او معتقدند: سینما احتیاح به ایده های خیلی بزرگ عشق های آتشین و عجیب ندارد. یک اجبار روزانه از شما می خواهد که هر روز انجامش دهید.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- وداع با پیکر جواد مجابی / گزارش تصویری
- جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۲۶/ پایانِ پایتختِ واحد و بازنویسی جغرافیای قدرت در سینمای جهان
- همگام با بهروز وثوقی در قلههای بازیگری
- درباره فیلم «مرغ»/ منم اسپارتاکوس
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد





