پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سهام الدین بورقانی درروزنامه ایران نوشت:

بسیاری از رسانه ها و شبکه های تلویزیونی دنیا مهم ترین هدفشان را سرگرم کردن مخاطب می دانند. این رویکرد البته در کشور ما و در میان مدیران رسانه ای و بویژه رسانه ملی چندان طرفدار ندارد. رادیو و تلویزیون در کنار سرگرمی، همیشه قائل به الگوسازی، تغییر شیوه های غلط زندگی و آموزش بوده است. برنامه «دورهمی» هم که چند ماه دیگر یکساله می شود، از ابتدا نشان داده که علاوه بر بهره گیری از آیتم های طنز، قصد دارد الگوسازی و برخی آموزش ها را -هرچند در بسیاری موارد به شعاری ترین شکل ممکن و بیشتر به صورت سطحی- به مخاطب القا کند. مصداق روشن آن هم آخرین شماره این برنامه است که جمعه شب روی آنتن تلویزیون رفت. مهران مدیری سازنده دورهمی که جنجال و حاشیه را همواره دوست داشته، در این برنامه در باب «شجاعت» گفت: «عده ای جرات کردند وارد عملیاتی شوند که به آنها گفته شده بود، برگشتی در آن نیست. اگر ما بودیم چه کار می کردیم، امروز که شرایط کاملاً عادی است، جواب آن دل و جرات خارق العاده را با سازشکاری و منفعت طلبی می دهیم. اگر دل و جرات بعضی کارها را ندارین، چرا پست هایی را می گیرید که انجام وظایفش دل و جرات می خواهد، تو که نمی تونی بتمرگ خانه ات.»
به نظر می رسد مقصود مدیری و به عبارت دیگر رسانه ملی، از تعریفی که در مورد شجاعت ارائه داده، برجام و مدیران وزارت امور خارجه است. برنامه کذا، اعتراض ها و واکنش های زیادی هم از سوی کاربران شبکه های اجتماعی به همراه داشت، تا جایی که فراخوان هایی با تعداد اعضای بالاعلیه مدیری به راه افتاد. هر چند مدیر روابط عمومی طرح های مدیری از طرف او این متن کوتاه را منتشر کرد، اما نتوانست اعتراض ها را خاموش کند: «در برنامه «دورهمی» راجع به هر موضوعی که صحبت می شود، هیچ شخص خاص یا جناح سیاسی یا جریان مشخصی در نظر نیست. «دورهمی» فقط به نقد نقاط تاریک و روشن خصلت های انسانی می‎پردازد…»
او البته نخستین بار نیست که در برنامه هایش به حوزه سیاسی ورود می کند؛ پیش از این هم با زبان طعنه، کنایه و ادبیاتی مشابه به برخی سیاسیون حمله کرده بود. مهران مدیری از این قبیل رفتارها زیاد دارد؛ او به قاعده «جنجال کن و برنامه بساز» اعتقاد دارد و مدتی هم هست که به نظر می رسد دوست دارد جا پای مسعود فراستی منتقد سینمایی برنامه «هفت» بگذارد که استاد چنین قاعده ای است! صدا و سیما می تواند منتقد باشد و اعتراض کند، می تواند برنامه طنز بسازد و از هنرمندان برای ارسال پیام های سیاسی استفاده کند. اما، این میان، همیشه یک اصل مهم را فراموش می کند؛ سهم منتقدان این رسانه و آنهایی که به سیاست ها و نظرات یکجانبه ای که مطرح می کند اشکال وارد می دانند کجاست؟ چرا رسانه ای با این اهمیت باید مطلقاً در اختیار یک نگرش سیاسی باشد؟ شاید زمان تامل فرا رسیده باشد. راستی شجاعت «رسانه ملی» کجاست؟!