ایام میلاد پیامبر رحمت و مهربانی بهانه ای بود تا مانند هر سال از فیلم اثرگذار و خاطره انگیز “پیام” -که ما به نام محمد رسول ا… می شناسیم- یادی بشود و قطعاتی از این اثر در فضای مجازی بازنشر داده شود.
مصطفی عقاد کارگردان مشهور سوری که در سینمای هالیوود با فیلم هایی مانند هالوین شناخته می شد، سعادت یافت تا با فیلم سینمایی ” الرساله” در یادها بماند و اثری جاودان برای معرفی آخرین فرستاده خداوند بیافریند.   دیالوگ ماندگار و زیبای شخصیت ابوسفیان در این فیلم یکی از مهم ترین کلیدهای معرفی شخصیتی است که او می کوشید به مخاطب جهانی بشناساند، آن جا که در سکانس فتح مکه ابوسفیان خطاب به همسرش هند در باره پیامبر چنین می گوید: “از قلب ها وارد می شود نه از دیوارها، و این پیروزی جاودانه است!”
رمز جاودانگی پیام آسمانی پیامبر در دل های زمینی همین بود که چون گردن فرازان و تاریخ سازان به شمشیر و تیغ تکیه نداشت و با داغ و درفش پیش نمی‌آمد، بلکه پیام زلال خویش را برای دل های تشنه و جان های خسته آورده بود.   هم گفتار و تعالیم پیامبر و خاندان پاکش بر همین اساس استوار بود و هم سیره و رفتار و زندگی آنان سراسر بر همین شیوه می گذشت.آن پیام آور بزرگ خداوند و خاندان و فرزندانش نه تنها خود با آغوش گشاده، تحمل و مدارا و مهربانی و محبت به سوی مردم آمده بودند بلکه هماره پیروان خویش را به گستردن سفره خیرخواهی و مهربانی سفارش می کردند و آنان را به فتح دل های مردم دستور می دادند.این آیین و مکتب، مدرسه “دل گشودن” بود و در مقابل همه منش ها و شیوه های دیگر که در پی گشودن “درها” بودند می کوشید تا پیروان خویش را به این حقیقت هوشیار سازد که جاودانگی از آن پیامی است که بی ترس و فشار در “دل” های مخاطبان جای بگیرد.تعالیم صریح و پیاپی آن پیشوای بزرگ و خاندان او مانند:”جرّوا مودّه الناس إلیکم و إلینا/ بکوشید تا محبت مردم را به سوی خود و ما بکشانید” و “رحم ا… من جلب مودّه الناس إلینا/ رحمت خداوند بر آن که دلبستگی های مردم را به سوی ما بیاورد” و صدها تعبیر مشابه این ها بر همین پایه استوار است.اکنون جای این پرسش تلخ و صریح و جدی هست که ما در رفتار خرد شخصی و عملکرد کلان اجتماعی چه اندازه بر مدار این تعالیم گشته ایم؟
اگر امروز مولانا سر از گور بردارد و از همه ما بپرسد: شیر را بچه همی ماند بدو، تو به پیغمبر چه می مانی؟  بگو!” چه پاسخی می توانیم بدهیم؟به راستی، چقدر سیاست گذاری ها و تصمیم سازی هایمان در حوزه های مختلف اداره جامعه برای اقناع مخاطب و همراهی عاطفی و تعلق روحی و روانی مردم است و مبنای قلبی دارد و چقدر با تکیه بر الزام و اجبار قانونی و زور بازو یا قدرت چماق؟چه اندازه شیوه های اجرایی و روش های عملی ما در حوزه های گوناگون زندگی خانوادگی و عرصه عمومی با روح و جان مردم مرتبط است و کرامت انسان و حرمت مؤمن را در نظر می گیرد و چه اندازه مانند همه نظام ها و حکومت های دیگر بشری است؟
پیشوایان ما خودشان فرموده اند که اگر کسی همواره به محاسبه و ارزیابی خود نپردازد، از ما نیست! پس بنشینیم و این پرسش را هماره از خود بپرسیم و به آن پاسخ دهیم!

منبع :خراسان