کامبیز نوروزی در کانال تلگرامی خود نوشت :شایدجذابترین و مهمترین وجه رسانه ای شکست فوتبال ایران از ژاپن در جام ملتهای آسیا ، نوع مواجهه تلویزیون با این شکست بود . بعد از پایان بازی ، میثاقی در برنامه اش گفت (نقل به مضمون) که الان نمی دانم چه چیزی قرار است پخش بشود . تمام برنامه رابرای پیروزی ایران تهیه و پیش بینی کرده بودیم . چند دقیقه بعد از این جمله ، برنامه تمام می شود . سیما هیچ فکر یا نقشی برای مواجهه با افکار عمومی بعد از شکست ندارد . چیزی که بسیار مهمتر از طبل شادانه کوبیدن بعد از پیروزی است .همه چیز رها.
🔹آنها خودشان در فضای تبلیغی و رسانه ای خودشان به دام افتادند . به عنوان رسانه توجه نکردند که فوتبال یک مسابقه است . بردن دارد . باختن هم دارد . به عنوان یک رسانه باید همان قدر که آمادۀ پخش آیتمهای بعد از برد هستید ، آمادۀ پخش آیتم های بعد از باخت هم باشید . بدانید چه می کنید و چگونه فضای شکست خوردۀ مغموم و عصبی عمومی را با ابزار رسانه مدیریت و هدایت و مهار کنید
🔹اما یک برنامۀ تخصصی تلویزیون ، با مخطبان زیاد که در طول برگزاری جام ملتهای آسیا از شبکۀ ۳ چندساعت برنامۀ داشت ، برای یک مسابقۀ مهم ملی با بیشترین بیننده به این نکتۀ سادۀ حرفه ای کاملاً بی توجه بود . آنها در همان فضایی گیر کردند که خودشان برای افکار عمومی و روحیه دادن با اغراقهای زیاد ساخته بودند . یعنی قدرت فوتبال ایران در آسیا . اینکه تیم ملی ایران قدرتمند است و حتماً قهرمان این دوره است و حسرت چهل و چندساله را پایان می دهد . اما آنها اگر حرفه ای بودند باید آن سوی سکه را هم خودشان می دیدند و برایش آماده می بودند . ولی ندیدند و آماده نبودند، چون حرفه ای نیستند . آنها بیشتر از مردم عادی منفعل شدند و قافیه را به خودشان باختند و یک وظیفۀ مهم حرفه ای را از یاد بردند که همان مدیریت افکار عمومی بعد از شکست است .
🔹این همان الگوی ثابت رفتار تلویزیون است که در همه عرصه های سیاسی و فرهنگی تکرار می شود . چیزهایی را که با واقعیت فاصله دارد ، یا اصلاً غیر واقعی است ، با اغراق و تأکید منعکس می کنند . بعد خودشان چنان آنها را باور می کنند که یادشان می رود واعیت چیز دیگری است یا واقعیتهای دیگری هم وجود دارد . سپس آنگاه که واقعیت چهرۀ سخت خود را نشان داد ، در می مانند. منفعل می شوند . فریب خودشان را می خورند. و همه چیز را به واقعیت می بازند.
🔹سیما ، خودش در خودش غرق می شود. ✔️
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- وداع با پیکر جواد مجابی / گزارش تصویری
- جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۲۶/ پایانِ پایتختِ واحد و بازنویسی جغرافیای قدرت در سینمای جهان
- همگام با بهروز وثوقی در قلههای بازیگری
- درباره فیلم «مرغ»/ منم اسپارتاکوس
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد





